Kuvend-eDSH
Aktiv pėr herė tė fundit: Aktiv pėr herė tė fundit : Kurrė
Nuk keni hyrė [Hyrje - Regjistrohu]


Version i printueshėm | Dėrgo pėr njė shok
Nėnshkruaj | Shtoni tek preferencat
<<  1    2  >>
Autori: Subjekti: Europa Juglindore (gjendja)
Eni_P

Postuar mė 3-1-2003 nė 14:46 Edit Post Reply With Quote
Europa Juglindore (gjendja)

02.01.2003


Gjendja në Ballkan - jostabile
Bahri Cani


Koordinatori i Paktit të Stabilitetit, Gerhard Buzek vlerësoi si jostabile gjendjen në Ballkan dhe në vecanti në Beograd. Sipas tij, kjo është pasojë e mungesës së zgjidhjeve politike për Malin e Zi dhe Kosovën. Në një intervistë për revistën austriake "Die Presse", ai deklaroi se në Beograd kanë mbetur të hapura shumë cështje:
bashkëpunimi me Tribunalin e Hagës, cështja e kushtetutës dhe presidentit të Serbisë.
Maqedonia duket më stabile, por as atje nuk kanë përfunduar problemet. Ka mbetur e pazgjidhur edhe cështja e ardhmërisë së Kosovës, ndërkohë që Bosnje-Hercegovina ende nuk ka një qeveri të përbashkët.
Duke folur për punën e tij, Buzek tha se për 12 muaj janë lejuar 46 projekte, ndërkohë që 23 të tjera janë në fazën e realizimit. Më së shumti projekte kanë të bëjnë me rregullumin e komunikacionit tokësor, hekurudhor, aeroporteve dhe rrjetit elektrik. Buzek u shpreh se Pakti i Stabilitetit do të ketë kryer punën, kur vendet e rajonit të Ballkanin të jenë të gatshme për anëtarësim në BE. Para kësaj bashkësia ndërkombëtare duhet të zgjidhë cështjet e protektorateve në Bosnje dhe Kosovë.

DW2002

[Edituar më 31-1-2003 nga Anton Ashta]





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Tali

Postuar mė 13-1-2003 nė 17:12 Edit Post Reply With Quote
Integrim apo INTRIGA Ballkanike!

Me vizitën e kryetarit të rradhës në BE z.Papandreu(Grek) në IRJM u intensifikuan bisedimet e do lloj integrimeve Ballkanike që në përkthim dtth. integrim në BE për hirë të stabilitetit dhe kooperivitetit në rajon!

Këto integrime do të kishin kuptim sikur çështja shqiptare të kishte të zgjedhur problemin që ka me fqinjët e saj,sepse shqiptarëve fqinjët u kanë borxh.Borxh ja kanë tokën e aneksuar me aminin e Evropës,dhe Rusisë,pastaj mund të flitet për integrime Ballkanike dhe Europjane,ndryshe asgjë ska kuptim.I vetmi kuptim i gjithë kësaj është INTRIGIM.
___________________________________________





Duaje Shqipërinë ashtu siç më do nënën!(Nëna ime)

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 29-1-2003 nė 08:18 Edit Post Reply With Quote
BE debatoi gjendjen nė Ballkan

28.01.2003



Viron Gjymshana / Bruksel


Forcimi i marrëdhënieve ndërmjet Bashkimit Europian dhe vendeve të Europës Juglindore si dhe njohja e Ballkanit si një ndër përparësitë kryesore në politikën e jashtme të BE-së,- ishin disa nga konkluzionet kryesore në të cilat arritën ministrat e jashtëm të Bashkimit Europian gjatë një debati publik që ata zhvilluan rreth situatës dhe problemeve në Ballkan dhe perspektivave të integrimit të vendeve të tij në BE. Gjatë këtij takimi, problemet në Ballkan u trajtuan përgjithësisht në mënyrë rajonale, por debatet për Europën Juglindore do të vazhdojnë përsëri në mbrëmje në mënyrë më të hollësishme gjatë takimeve që shefi i diplomacisë europiane, Havier Solana do të zhvillojë me Mikael Shtajnerin, Pedi Ashdaunin dhe Erhard Busekun.

Të gjithë diskutantët duke filluar nga nismëtari i këtij takimi, ministri i jashtëm grek Papandreu dhe duke vazhduar me Romano Prodin, Havier Solanën, ministrin e jashtëm të Italisë Franko Frattini, atë të Austrisë Benita Ferrero – Waldner, dhe gjithë të tjerët u shprehën në favor të një politike më të fuqishme të BE-së ndaj Ballkanit. Por njëkohësisht në ndërhyrjet e tyre pothuajse të gjithë ata e vunë theksin në dukuritë më negative që kanë gllabëruar këto vende gjatë 10 vjetëve të fundit: Krimi i organizuar, korrupsioni i përhapur, prostitucioni, droga dhe trafiqet e gjithafarëllojshme si dhe kontrabanda, shoqëruar këto edhe me dobësitë në sistemet e drejtësisë dhe rendit, - kjo ishte tablloja e errët që Bashkimi Europian ka për vendet ballkanike. Prandaj pati edhe zëra si ai i ministrit danez Kristofersen, i cili pasi përsëriti se vendet e Ballkanit e kanë vendin në Europë, deklaroi se nuk duhet të nxitohemi për pranimin e këtyre vendeve në BE. Të paktën jo para se ato të kenë krijuar një shtet të mirëfilltë ku të respektohet nga të gjithë ligji dhe rendi.

Përsa i takon situatës në Kosovë asaj iu referua presidenti i Komisionit europian Romano Prodi: "Nuk mund të trajtohet me dy fjalë problematika e Kosovës, por dua të theksoj se roli i Bashkimit Europian atje është ende larg përfundimit të tij", tha ai. Ndërsa përfaqësuesi i Belgjikës pohoi se vendi i tij po punon për vënien në jetë të dygjuhësisë në parlamentin maqedonas.

DW2003





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 30-1-2003 nė 09:07 Edit Post Reply With Quote
Papandreu: “Në Ballkan vlojnë disa kriza"

“Vatrat e krizës shumohen në Maqedoni. Probleme ka në Mal të Zi, Kosovë e Bosnje. Duhet të ndërhyhet urgjentisht”

BRUKSEL – Në Ballkan në mënyrë të fshehur vlojnë kriza dhe ato BE duhet të ndërhyjë urgjentisht për t’i zgjidhur. Kështu ka deklaruar dje në Bruskel shefi i diplomacisë greke, Jorgos Papandreu. Greqia ka aktualisht presidencën e radhës në Bashkimin Evropian, ndaj Papandreu ka theksuar se BE duhet t’i kushtojë një vemendje të madhe Ballkanit. Ministrat e Punëve të Jashtme të Bashkimit Evropian në fund të takimit të djeshëm në Bruksel, kanë theksuar se detyrë kyçe gjatë gjashtë muajve të ardhshëm është që të ndërhyhet në Ballkan për rregullimin e "krizave të fshehura", me "respektimin e kufijve të shteteve ekzistuese" në rajon. "Bashkimi Evropian doemos duhet që urgjentisht të ndërhyjë, pasi në Ballkan në mënyrë të fshehur vlojnë disa kriza", -deklaroi shefi i diplomacisë greke Jorgos Papandreu. "Vatrat e krizës shumohen pandërprerë në Maqedoni. Në Ballkan janë nënshkruar një sërë marrëveshjesh kornizë paqësore, të cilat, sikurse në Kosovë, ende nuk janë zbatuar", - saktësoi Papandreu. Krahas Maqedonisë, Papandreu, ka përmendur edhe Malin e Zi, Kosovën dhe Bosnjën. Ministri grek vlerësoi se të gjitha vendet janë "me rëndësi kyçe" dhe theksoi se është "absolutisht e domosdoshme" që të ruhen kufijtë e Ballkanit. Ndërkaq kryetari i Komisionit Evropian, Romano Prodi, në Bruksel vlerësoi se Maqedonia ka bërë progres drejt integrimit evropian dhe njoftoi se do të bëjë një vizitë në Shkup në muajin shkurt, me qëllim që të vlerësojë se si Brukseli mund të ndihmojë në këtë drejtim. "Populli i Maqedonisë e kupton peshën e punës që e pret, por ata janë të vendosur që ta ndjekin atë kurs. Për këtë qëllim, në shkurt unë do të arrij në Shkup që të shoh se si mund të ndihmojë Komisioni Evropian",- theksoi Prodi dje në Bruksel, duke folur në mënyrë individuale për atë se sa ka bërë secili vend i rajonit për avancim në rrugën drejt Evropës. Duke folur për situatën në Kosovë në takimin e ministrave të Jashtëm të BE-së në Bruksel, presidenti i Komisionit Evropian, Romano Prodi ka thënë se nuk mund të trajtohet me dy fjalë problematika e Kosovës. Ai ka theksuar se roli i BE-së është ende larg përfundimit të tij. Kryetari i Komisionit Evropian, Romano Prodi, e pranoi iniciativën e kryetares së radhës në BE, Greqisë për hyrjen sa më shpejt të vendeve ballkanike në Bashkimin Evropian. "Kuptohet se ky nuk është momenti që të vendosen data për fillimin e negociatave. Duhet të lihen anash datat për hyrje të mundshme. Gjithçka që mund të bënim është që të dërgojmë porosi të qartë dhe të padyshimtë deri te vendet e rajonit, në të cilën porosisim se BE-ja është shtëpia e tyre, dhe se hyrja e tyre nuk është vetëm ëndërr, por edhe cak real, -deklaroi Prodi. Porosia jonë është e qartë dhe e padyshimtë. Nuk ekzistojnë rrugë të shkurtra drejt BE-së. Kriteret e Kopenhagenit dhe aftësia e vendeve që t’i zbatojnë, janë gjëra të fiksuara në rrugën që duhet ndjekur me doemos", -tha Prodi për idenë e shefit grek të diplomacisë. Ai paralalajmëroi se do të punojnë së bashku me qeverinë greke për përgatitjen e Samitit në Selanik që do të mbahet në qershor.
Ylber Lili

shek





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
mistiku

Postuar mė 31-1-2003 nė 04:45 Edit Post Reply With Quote
Anton dhe të gjithë tjerët.
E kam enciklopedinë e termave të huaja kroatisht, dhe aty për Ballkanin shkruan: turqisht=vargmale, në lashtësi. Haemus, lexohet Hemus.
Ballkanizem= shprehje nënçmuese për banorët përkatës si të egjër dhe të pa kulturë.
Prandaj mua aspak nuk më pëlqen emri Ballkan. Do ishte mirë ta quajm Evropa Juglindore. Këtë emër mos gaboj, përdoret edhe në kombëtaren -Bota sot-.
Mendoj se shqiptarët nuk duhet të inkuadrohen në kurrfarë federate etj. të kësaj treve, por me u integruar në Evropë, nëpër miqësinë sa më të madhe e më të fortë me SHBA.
Kur serbet të pendohen, të kërkojn falje, të paguajn dëmshpërblimet e luftës, dhe kur shqiptarët atje të bashkohen me Dardani, ose të jenë zotër e të barabartë në trojet e veta, edhe me ta do jetojm në fqinjësi të mirë. Edhe grekët duhet të pranojn zgjidhjen e drejt të çështjes së Çamërisë. Më parë duhet të zgjidhim problemet tona politike, pasi ajo nga shqipfolësit e kuislingët, po na e mbyllë perspektiven- po na e vret të ardhmen, dhe po na e zë frymën!

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 31-1-2003 nė 07:57 Edit Post Reply With Quote
Ke te drejte ne fjalorin politik Ballkani eshte term me nje vlere negative.

Une e perdor ne kuptimin gjeografik.

Jam dakort qe te perdorim termin "europa juglindore"

Mendoj qe ta nisim me nje perkufizim te sakte:

Kush eshte Europa Juglindore?

Pra cilat shtete e perbejne?

Dhe une per vete jam absolut dakort qe ne nuk kemi pse te futemi nje here nje ne federate e pastaj ne komunitet europian.
Une per vete jam per ndryshimin e kufinjve ne europen juglindore sipas ideve te prof Majer:

"http://www.edsh.org/diskutime/viewthread.php?tid=779"

Me pas te plotesojme kushtet qe te futemi ne Komunitet.

Por kjo eshte teme e vecante.

Pra kush jane shtetet e Europes Juglindore?



[Edituar më 31-1-2003 nga Anton Ashta]





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
mistiku

Postuar mė 31-1-2003 nė 23:21 Edit Post Reply With Quote
Nuk kam hartë këtu dhe nuk po di a jam i saktë! Shtetet e Ev. Juglindore janë:
Greqia, Shqipëria, Maqedonia, Kosova, Serbia-M.Zi, Kroacia, Bullgaria dhe ndoshta Rumania.

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 1-2-2003 nė 05:53 Edit Post Reply With Quote
Bosnje-Hercegovine, Sllovenia (qe po hyn ne Komunitet , eshte nje vend shembull)





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 1-2-2003 nė 06:05 Edit Post Reply With Quote
Sipas nje instituti kerkimor gjerman



Anton Ashta ka atashuar kėtė imazh:






Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 1-2-2003 nė 06:07 Edit Post Reply With Quote
Pra dhe Hungaria, Sllovakia, Moldavia, Turqia, Qipro.

Hungaria, Qipro dhe Sllovenia se shpejti hyjne ne Komunitet Europian.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 3-2-2003 nė 10:27 Edit Post Reply With Quote
Pėrpjekje kundėr Brain Drain nė Evropėn Juglindore

Stefani Streloke


Sinsee ("Scientific Information Network for South East Europe") synon futjen e universiteteve të Evropës Juglindore në rrjetin ndërkombëtar kërkimor-shkencor

Në vendet e Evropës Juglindore ka mungesë të ndjeshme arsimtarësh në nivelet universitare. Të gjithë studjuesit që kanë mundësi largohen në Evropën Perëndimore ose emigrojnë drejt Amerikës, sepse gjejnë kushte më të mira pune ose studimi. Por edhe në emigracion këto mundësi janë duke u reduktuar nga dita në ditë. Kjo për faktin, se në epokën e informatikës hapen mundësi të reja. Nëpërmjet kompjuterit mund të bashkëpunohet në projektet shkencore ndërkombëtare edhe nga shtëpia. Për këtë janë të nevojshme linja rezistente të telekomunkacionit dhe një rrjet elektronik të dhënash. Pikërisht këto linja synon të instalojë në Evropën Juglindore Instituti i Fizikës Maks Plank në Mynih në bashkëpunim me UNESCO-n.

Vendet e Evropës Juglindore krahas shteteve të ish Bashkimit Sovjetik vazhdojnë të jenë një njollë e bardhë në hartën e rrjetit ndërkombëtar të kërkimeve shkencore, vë në dukje Traugot Shëftaler, Drejtor i Përgjithshëm i Komisionit gjerman të UNESCO-s me seli në Bon: "Ne punojmë pjesërisht në konkurrencë dhe pjesërisht në bashkëpunim në nivel ndërkombëtar duke filluar që nga Bangalore deri në Uashington, që nga Harvardi e deri në Mynih. Në këtë rrjet natyrisht ne duam të tërheqim edhe rajonet në Evropë, të cilat deri tani nuk kanë akses në rrjetet e shkëmbimit të shpejtë të të dhënave."

Ndonëse ka edhe ofrues komercial të rrjeteve të tilla, përdorimi i tyre për krijimin e institucioneve të zakonshme arsimore dhe studimore është mjaft i kushtueshëm. Në dhjetor të vitit 2000 filloi të zgjerohet rrjeti i informacionit shkencor i quajtur shkurt "Sinsee", (lexo Sinsi) që do të thotë: "Scientific Information Network for South East Europe" (Rrjeti i informacionit shkencor për Evropën Juglindore). Universitetet dhe institucionet studimore pajisen nëpërmjet Sinsee me mjetet dhe programet e duhura kompjuterike. Njëkohësisht këto universitete lidhen midis tyre dhe me botën e jashtme nëpëmrjet rrjeteve të shpërndarjes së shpejtë të informacionit. Në këtë mënyrë synohet që Evropa Juglindore të integrohet në hapësirën evropiane të arsimit dhe kërkimeve shkencore. Këto procese janë të nevojshme edhe për zhvillimin demokratik të vendeve në rajonin e Evropës Juglindore, vë në dukje zoti Shëftaler:

"E gjitha kjo ka edhe një komponent të fortë politik. Nëse universitetet e Dubrovnikut, Mostarit, Beogradit e Zagrbeit i bashkojnë kapacitetet e tyre rajonale, është kuptueshmë që krijohet një potencial i përbashkët dhe shumë më i fuqishëm, i cili mund të intregohet në bashkëpunimin ndërkombëtar. Shumica e fakulteteve në rajonin e ish-Jugosllavisë duke qenë të vecuar nuk muk mund të kenë aftësinë që ka një rrjet specialistësh që komunikojnë së bashku. Një sistem i tillë bashkëpunimi është me interes edhe për këkrimet shkencore të niveleve të larta."

Aktualisht linjat e rrjetit elektronik po instalohen në Serbi dhe në Mal të Zi, ndërkohë që të gjitha fakultetet e shkencave natyrore në Nish dhe në Beograd janë futur në rrjet midis tyre dhe me Evropën Perendimore. Qeveria serbe ka kontribuuar në këtë projekt me rreth 300.000 euro: "Nëse linjat telefonike në Beograd gjatë ditës janë të mbingarkuara, atëherë mund të punohet me rrjetin në orët e vona të natës. Të gjithë njerëzit e njohin këtë problem. Por nëse duhet të dërgosh ose të marrësh sasi të mëdha të dhënash të komplikuara me grafikë është i nevojshëm një rrjet i disponueshëm për transferimin e të dhënave, i cili të funskionojë pandrëprerje cdo 24 orë."

Organizatorëve të Sinsee u dalin probleme në vende të vecanta për shkak të raporteve në politikën e brendëshme. Telekomi serb p.sh. nuk është sa duhet kooperativ, ndaj ai do t´i instalojë vetë për Sinsee kabllot e fibrave optike. Ndërsa në vende të tjera instalimi i rrjetit të Sinsee pengohet nga burokracia e tepruar dhe arbirtrare. Rumania është një vend që posedon një rrjet të mirë të fibrave optike, ndonëse edhe këtu telekomi duhet të investojë për linja të reja.

Një problem tjetër për Sinsee është instalimi i linjave ndërkufitare, thotë Traugot Shëftaler: "Eshtë e vështirë të gjesh, se kush duhet të ineteresohet për arritjen e një marrëveshjeje midis qeverive në Sarajevë dhe në Beograd, për përcaktimin e vendit të nyjeve ndërkufitare të këtij rrjeti. Pra këto qeveri duhet të merren vesh midis tyre", thekson Drejtori i Komisionit gjerman të UNESCO-s në Bon.

Situata politike në vendet e Evropës Juglindore nuk është e qëndrueshme: cdo proces zgjedhor mund të sjellë ndryshime që influencojnë edhe kushtet e punës për Sinsee. Megjithë vështirësitë drejtuesit e projektit shpresojnë që brenda dy vjetëve të fusin në rrjetin Sinsee të gjitha vendet e Evropës Juglindore. Prioritet në zgjerimin e këtij rrjeti ka zona jugore e rajonit: pra nëpëmrjet Serbisë drejt Bullgarisë e Maqedonisë deri në Greqi. E pafalshme është që Shqipëria deri tani vazhdon të jetë pothuajse jashtë këtij sistemi, pasi deri vonë nuk ekzistonte asnjë rrjet digjital në fushën e kërkimeve shkencore. Qeveria italiane ka marrë përsipër financimin e rrjetit Sinsee në Shqipëri duke premtuar në maj të këtij 1 milionë euro. Nisur nga fakti që projekti Sinsee në kuadër të Paktit të Stabilitetit është pjesë e arkitekturës rajonale të paqes shpresohet që në konferencën e donatorëve që do të zhvillohet në dhjetor në Paris të jepen edhe rreth 2 milionë euro të tjera. Sipa sorganizatorëve kjo është shuma e nevojshme për financimin e zgjerimit të rrjetit Sinsee.

DW2003





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
burimuji

Postuar mė 17-3-2003 nė 23:15 Edit Post Reply With Quote
Mon, 17 Mar 2003 06:48:48 -0600

THE WEST IGNORES THE BALKANS AT ITS PERIL
Financial Times, 13 Mar 03, by Mark Medish *

* The writer was senior director of the National Security Council and US deputy assistant Treasury secretary, 1997-2001

The disintegration of Yugoslavia is yesterday's news. But, as we have learned from Iraq, old headlines can reappear with a vengeance if critical missions are left incomplete. The assassination of Zoran Djindjic is a sobering reminder that the work of postwar reconstruction is a long, often dangerous process.

As a US-led "coalition of the willing" prepares for war against Iraq, western leaders would do well to remember unfinished business related to their earlier military intervention in the Balkans in the 1990s. Indeed, that experience holds important lessons for a post-Saddam Middle East. Winning the peace requires as much commitment and purpose as winning the war.

Lasting stabilisation in south-east Europe is within reach, although it will require lasting attention and assistance from the US and Europe. Keeping an eye on this corner of the world is particularly difficult when the political focus has shifted overwhelmingly to the war on terrorism and to the countries in the "axis of evil". But we ignore the Balkans at our peril.

The parallel processes of European Union and Nato enlargement have created a positive sense of convergence between east and west in those countries set to join in the next few years. However, other would-be members fear they will be left behind for ever. These countries at risk of marginalisation, and thus destabilisation, include Serbia and Montenegro, Macedonia, Bosnia-Herzegovina, Albania and, to a lesser degree, Romania and Bulgaria, which have at least joined Nato.

US intervention in the Balkans, although late in the day, is a success story of nation-building and regional integration. War and genocide were ended in Bosnia-Herzegovina, and later in Kosovo, by outside force. Ultimately, the people of Yugoslavia ousted Slobodan Milosevic and delivered him to The Hague to face war crimes charges. In doing so, they brought a "rogue state" in from the cold. But regional peace still has to be secured. Success may yet unravel.

The US and EU have spent billions of dollars in aid for economic development and the building of new institutions to support democracy and open markets. These efforts are necessarily slow. Financial and technical assistance can be imported. But the political will and trust it takes to build a country must come from within.

In the coming period, several unsettled issues need to be addressed. First, the new union of Serbia and Montenegro must be embraced more vigorously by the international community. The Serbs did what the Iraqis have not done: they got rid of a murderous regime. The west has responded with generosity, for example, via official debt forgiveness. But the cat-and-mouse game of sanctions tied to the arrest of indicted war criminals has gone well beyond the point of diminishing returns. It has undermined the very reformers who liberated the country, such as Mr Djindjic. Western-imposed conditionality is sapping the country's political strength.

Second, Kosovo's final status must be handled carefully and gradually. Calls for early resolution and a swift withdrawal of international peacekeepers could have disastrous consequences. Third, Bosnia-Herzegovina can still succeed as a unified country under the terms of the Dayton Accord, but the integration of its separate communities and the building of inter-ethnic institutions need to be stepped up.

Fourth, as part of its EU accession talks, Croatia should be pressed to ratify the treaty of Yugoslav state succession signed at Vienna in 2001. Croatia is single-handedly blocking the legal settlement and distribution of sovereign assets to all the successor states, including cash-strapped Macedonia, Bosnia, and Serbia and Montenegro.

Fifth, the US and EU must continue to provide financial support, technical assistance, and help promote investment in the region. The international financial institutions and aid agencies must remain firmly engaged.

Finally, the west should hold out the genuine prospect of Balkan membership of its clubs as a carrot for essential political and economic reforms. Under the Greek and Italian presidencies this year, the EU has an incentive to focus more closely on south-east Europe. Meanwhile, Nato should establish an Adriatic Charter, similar to the successful Baltic Charter, to bring the Balkans into a formal dialogue on security leading to early membership.

If we get these things right, the Balkans could one day cease to be a byword for strife and distrust. Neither the Americans nor the Europeans can afford to turn their gaze.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 9-5-2003 nė 22:28 Edit Post Reply With Quote
Boom am Balkan
Südosteuropa entwickelt sich vom wirtschaftlichen Nachzügler zum Wachstumsführer - Höhere Wirtschaftsdynamik als EU-Beitrittskandidaten


Link
BA-CA






Wien - Südosteuropa (SEE) ist nach den politischen Veränderungen der letzten Jahre auf dem besten Weg, die Wachstumsregion innerhalb der osteuropäischen Wachstumsmärkte zu werden. Mit der politischen Beruhigung haben Maßnahmen zur makroökonomischen Stabilisierung eingesetzt und die Region auf dem Weg vom wirtschaftlichen Nachzügler zum Wachstumsspitzenreiter in Osteuropa unterstützt. Das geht aus einer Analyse der Bank Austria Creditanstalt (BA-CA) hervor, die Freitagnachmittag im Haus der Industrie präsentiert wird.

Die Region Südosteuropa umfasst die Länder Albanien, Bosnien und Herzegowina, Kroatien, Mazedonien, Serbien und Montenegro, sowie die beiden EU-Beitrittskandidaten für 2007, Bulgarien und Rumänien. Mit 55 Millionen Einwohnern leben drei Viertel der Bevölkerung der EU-Erweiterungsrunde 2004 in dieser Region.

Hohe Wechselkursstabilität, gesunkene Inflation

Hohe Wechselkursstabilität und die deutlich gesunkene Inflation stärken zunehmend das Vertrauen der Investoren. Durch das verbesserte Geschäftsumfeld verstärkt sich laut Studie auch das Engagement der internationalen Investoren. Basis dafür seien die Umgestaltung des Rechtsrahmens, die Erhöhung der Rechtssicherheit sowie die Beschleunigung der Privatisierung. Der Zufluss an ausländischen Direktinvestitionen nach Südosteuropa betrage mittlerweile 3,5 bis 4 Mrd. Euro pro Jahr. "Der Kapitalzustrom aus dem Ausland wird sich in den nächsten Jahren noch erhöhen. Die großen Privatisierungen im Bereich Industrie, Banken und Versorgungsunternehmen werden erst erfolgen", hieß es.

Im Jahr 2002 betrug das Wirtschaftswachstum in der SEE Region durchschnittlich 4,5 Prozent. "Damit erreichte die Wachstumsdynamik in Südosteuropa wie schon 2001 einen fast doppelt so hohen Wert wie in den acht Ländern Mittel- und Osteuropas (MOEL 8), die im Jahr 2004 der EU beitreten werden (MOEL 8: +2,4 Prozent)", sagte Stefan Bruckbauer, stellvertretender Chefökonom der BA-CA.

Hohe Wachstumsdynamik

Mit der internationalen Einbindung der Region in Europa - sowohl politisch als auch wirtschaftlich - sei mittelfristig mit einer hohen Wachstumsdynamik zu rechnen, so dass der wirtschaftlichen Aufholprozess Südosteuropas gegenüber den alten und neuen EU-Mitgliedern beschleunigt werde: "Die Region Südosteuropa wird mit durchschnittlichen Wachstumsraten von 5 Prozent der Zukunftsmarkt am europäischen Kontinent sein. Der große Vorteil dabei: er liegt direkt vor der österreichischen Haustür", meinte Bruckbauer.

Der hohen Dynamik in der Region stehe derzeit jedoch noch eine relativ geringe Wirtschaftskraft gegenüber, so die Studie. Zum Unterschied zu den acht EU-Beitrittskandidaten habe die Wirtschaft Südosteuropas nicht nur unter den Problemen der Transformation in eine Marktwirtschaft gelitten. Zusätzlich wurde sie durch Konflikte und Kriege belastet. Auch die Teilung des ehemaligen Jugoslawiens, verbunden mit der Auflösung des einheitlichen Wirtschaftsraums und der Unterbrechung der bisherigen Handelsströme wirkte negativ.

BIP noch sehr niedrig

"Das Bruttoinlandsprodukt (BIP) pro Kopf erreicht in Südosteuropa daher derzeit mit durchschnittlich 2.100 Euro nur 35 Prozent des Niveaus der EU-Beitrittskandidaten", so Bruckbauer. Abgesehen von Kroatien, dessen BIP pro Kopf mit 5.270 Euro mehr als doppelt so hoch sei wie jenes von Rumänien, dem Land in der Region mit dem zweithöchsten Wert, sei das Wohlstandsniveau in Südosteuropa mit einer Bandbreite von 1.300 (Serbien und Montenegro) bis 2.100 (Rumänien) Euro relativ ausgeglichen, hieß es.

Im Jahr 2002 stiegen die Ausfuhren der österreichischen Unternehmen in die Region im Vergleich zu 2001 um 17,4 Prozent auf über 2,7 Mrd. Euro. Damit fiel die Exportdynamik nach Südosteuropa deutlich höher aus als der Anstieg der gesamten österreichischen Ausfuhren mit 4,1 Prozent. Der Anteil der Exporte in die Region nahm 2002 auf 3,5 Prozent der gesamten österreichischen Ausfuhren zu. "Der Handelsbilanzüberschuss mit den SEE Ländern stieg 2002 auf insgesamt 1,6 Mrd. Euro", so Bruckbauer. Mit Abschluss der Verhandlungen über die Gründung einer regionalen Freihandelszone ab Mitte 2003 soll dieser Wachstumsmarkt weitere Impulse erhalten wird.(APA)





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
burimuji

Postuar mė 9-5-2003 nė 23:54 Edit Post Reply With Quote
"http://www.westernpolicy.org/Secondary.asp?PageName=SRR&Page=YU-8-1.asp"

Bush Authorizes U.S. Defense Assistance

May 9, 2003 Washington, D.C. - President Bush has authorized the U.S. government to provide defense assistance to Serbia and Montenegro to encourage the continued reform of its military and the strengthening of its democratic institutions as a stabilizing factor in southeastern Europe.
The White House said the decision followed "significant steps" by Serbia and Montenegro to promote military reform, improve its cooperation with the international war crimes tribunal, and combat organized crime following the assassination of Serbian Prime Minister Zoran Djindjic.

The federal government of Serbia and Montenegro has agreed to place the military's central command under the Defense Ministry in order to shift the country's armed forces to civilian control. In addition, the Counterintelligence Service has been transferred to civilian control by placing it under the ministry. Previously, the ministry was responsible primarily for military finances and procurement. Some Milosevic-era generals were also forced into retirement.

The Defense Ministry has also ordered all soldiers and military personnel to report sightings of war crimes suspects sought by the international war crimes tribunal and to arrest them where possible, including high-profile fugitive Ratko Mladic, the former commander of the Bosnian Serb army. Defense Minister Boris Tadic stated that the order was aimed at defusing allegations that the military was harboring war crimes fugitives, adding that an investigation into the claims had begun.

A manhunt has been launched for retired Col. Veselin Sljivancanin, charged by the tribunal of allegedly taking part in the 1991 execution of more than 200 civilians near the Croatian city of Vukovar.

NATO welcomed the government's moves, which are considered important steps toward the country's goal of being included in the alliance's Partnership for Peace program, and offered to send a group of advisors to assist with Serbia and Montenegro's military reform.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 3-6-2003 nė 07:52 Edit Post Reply With Quote
E DUAM BALLKANIN NE EVROPE

Anila Basha

Ballkani po pergatitet me mire se ndonjehere tjeter, per te qene shume i pergatitur per Samitin e Selanikut qe do te mbahet kete fund-muaji. Integrimi i vendeve ballkanike ne Evrope, te quajtura vende te Evropes Juglindore, ishte ceshtja kryesore e diskutuar ne takimin e Ohrit, te mbajtur mes pese presidenteve te rajonit: presidentit shqiptar, maqedonas, atij te Bosnje-Hercegovines, Kroacise dhe Serbi-Mal i Zi. Qarkullimi i lire i njerezve e mallrave, duke hequr regjimin e vizave ndermjet vendeve, lufta pa kompromis kunder krimit te organizuar e korrupsionit si dhe permiresimi i gjendjes ekonomike me ane te thellimit te reformave, ishin ceshtjet per te cilat diskutuan mes tyre pese presidentet. Jo vetem kaq, por vendet ballkanike, jane duke e perfshire Evropen, me dashje apo pa dashje, ne nje ere te re te historikut te saj, duke i bere te qarte njekohesisht, se "pa Ballkan, eshte e veshtire nje Evrope".

Askush nuk mund te mendonte nje takim te tille historik kohe me pare. Madje, krejt e paimagjinueshme ishte edhe mbledhja dhe dalja ne nje ze te vetem e vendeve te Ballkanit per perspektiven e tyre evropiane. Ne fund te fundit, dhe miratimi ne menyre unanime per prezencen e Kosoves ne Samitin e Selanikut. Kete habi, nuk harroi ta shprehe ne kete takim qe u zhvillua dje ne Oher, edhe Ministri i jashtem grek Jorgos Papandreu, vend, i cili ka edhe Presidencen e rradhes se BE-se dhe vendi qe po pergatit Samitin e Selanikut. "Samiti i Selanikut, - thuhet ne deklaraten e miratuar nga te pese presidentet,- do te marre parasysh kerkesen e ketyre vendeve". Integrimi sa me i shpejte i Ballkanit ne Bashkimin Evropian, duke ecur me hapa te pershpejtuara ne permbushjen e detyrimeve qe rrjedhin nga marreveshjet e stabilizim-asociimit qe keto vende kane me Bashkimin Evropian, (ne kuader edhe te reformave dhe kushteve specifike qe ka secili prej ketyre vendeve), do te jete kerkesa kryesore e tyre gjate samitit te selanikut.

Por vendet e Ballkanit, po bejne realitet edhe nje kerkese apo deshire te shprehur edhe me pare ndermjet tyre. Keshtu, ideja e dikurshme e shprehur nga Shqiperia, per nje "Shengen Ballkanik", pas ketij takimi, duhet vetem te konkretizohet. Presidentet e te pese vendeve, Moisiu, Trajkovski, Mesic, Marovic, Paravac, rane dakord mes tyre qe te punojne intesivisht, edhe ne kuader te marreveshjeve te stabilizim-asociimit, qe te liberalizojne regjimin e vizave ndermjet tyre, duke garantuar keshtu, nje nga te drejtat themelore, ate te levizjes se lire te qytetareve dhe mallrave, brenda rajonit te Ballkanit. Nje Ballkan pa kufij aktualisht, do te ishte nje hap perpara per integrimin evropian. Por nje gje e tille mund te arrihet vetem nese intesifikohet lufta kunder krimit te organizuar dhe korrupsionit. Ndaj mnjehere pas renies dakord per kete pike, Presidentet e te pese vendeve, u angazhuan per te realizuar nje lufte pa kompromis kunder krimit dhe korrupsionit, duke marre masat e nevojshme ne kete drejtim, por edhe te mbeshtetur nga mekanizmat financiare te Bashkimit evropian. Ne kete kontekst, del e domosdoshme sipas presidenteve te ketyre vendeve, edhe nje mbeshtetje me e madhe financiare nga strukturat e Bashkimit Evropian per keto vende, dhe kjo kerkese per kete mbeshtetje, do te behet edhe ne Samitin e Selanikut.

Presidentet e vendeve ballkanike, i kane kujtuar zyrtareve te larte te BE-se se takimi i Kopenhagenit i vitit 2002, konfirmoi perspektiven evropiane te ketyre vendeve dhe se e ardhmja e vendeve te Programit Partneritet per Paqe: Shqiperi, Bosnje Hercegovine, Kroaci, Maqedoni dhe Serbi e Mal i Zi, eshte ne BE.

Por rajoni mbetet ende i brishte. Konfliktet nuk kane marre fund. Presidentet kane vendosur qe te pakten ne Samitin e Selanikut, te marrin zgjidhje keto probleme. Keshtu, ne deklaraten perfundimtare te firmosur prej tyre, me ngulmimin e Presidentit shqiptar Alfred Moisiu, eshte vendosur qe ne kete Samit te afert, te paraqitet edhe Kosova. Sipas Presidentit shqiptar, duhet te merret ne konsiderate fakti qe Kosova te jete pjese e marreveshjeve te Stabilizim asociimit me BE-ne. Per kete, Presidenti shqiptar ka diskutuar edhe me Presidentin e Serbise-Mal i Zi, duke e bere te qarte qe ne Selanik, nuk do te percaktohet statusi final i Kosoves, por eshte nje mundesi shume e mire, per bashkepunimin dhe thyerjen e barrierave mes Kosoves e Serbise. "Integrimi eshte nje proces kompleks, por me nje te ardhme te sigurte, sepse Evropa, eshte e vetedijshme se bashkimi nuk mund te jete i plote pa Ballkanin", tha Presidenti shqiptar.

MOISIU: KEMI NEVOJE PER MBESHTETJE FINANCIARE

"Integrimi eshte nje proces kompleks, por me nje te ardhme te sigurte, sepse vete Europa eshte e vetedijshme se Bashkimi nuk mund te jete i plote pa Ballkanin", tha Presidenti shqiptar Alfred Moisiu ne takimin e Ohrit. Presidenti evidentoi hapat e Shqiperise drejt integrimit, por vuri theksin se ndryshe nga sukseset politike, arritjet ekonomike jane shume larg nevojave te qytetareve dhe te standarteve te Europes se Bashkuar. Presidenti duke vleresuar klimen e re te bashkepunimit ne rajon, tha se "sfidat tona per secilin vend dhe si rajon ne teresi, jane te ngjashme, jo rralle te njejta. Ne perballemi ende me varferine, papunesine si dhe krimin e organizuar, kercenuese keto per sigurine e zhvillimin". Presidenti shpehu shqetesimin ne fjalen e tij se "vendet e rajonit tone kane nevoje per vemendje, mbeshtetje dhe ndihma nga BE dhe strukturat e saj", duke nenvizuar se "cdo zvogelim i paketes se ndihmes se BEse per Ballkanin Perendimor ne vitet e ardshme, do te ndikonte negativisht ne zhvillimin tone".Presidenti Moisiu ngriti edhe ceshtjen e levizjes se lire, e cila sipas tij, eshte parakusht per zhvillimin, sigurise, stabilitetin dhe integrimin e rajonit. "Ndersa BE po zgjerohet, ne konstatojme me keqardhje se per vendet tona nuk kane rene akoma muret ndares e izolues. Ne vleresojme se nevojat e medha per zhvillim, shkembime ekonomike, forcim te mentaliteteve te reja europiane dhe te frymes euroatlantike, jane te lidhura ngushte me efektet e levizjes se lire", u shreh ai lidhur me kete problem shqetesues per vendin tone.

PAPANDREU: SELANIKU, VEMENDJE DREJT BALLKANIT

Ministri i jashtem grek Papandreu ne emer te BEse, ka kerkuar percaktimin dhe harmonizimin e prioriteteve te perbashketa te rajonit ne kuader te Samitit te ardhshem te Selanikut. Papanderu u shpreh se "nga koha e Samitit te Zagrebit ka patur zhvillime te rendesishme si luftrat ne Afganistan dhe Irak, gje qe ka bere te largohet vemendja nga rajoni ballkanik". Ai shtoi nevojen e rifokusimit te rajonit dhe problemeve te tij, ne samitin e Selanikut, duke perkrahur idene e vendeve te Ballkanit Perendimor per rritje te ndihmes se BEse per zhvillimin e tyre ekonomik, per thellimin e luftes se perbashket kunder korrupsionit e krimit te organizuar, si dhe per aspekte te tjera me interes te dyanshem per rajonin dhe pjesen tjeter te Europes. Ai kerkoi qe keto vende te bejne lobing ne BE per problemet e tyre.


MAROVIC: LEVIZJE E LIRE NE RAJON

Presidenti i Serbise dhe Malit te Zi, theksoi sukseset e arritura mes vendeve te rajonit, sidomos frymen e dialogut dhe bashkepunimit. Me tej ai ka informuar rreth gjendjes politike ne vendin e tij duke thene se "kushtetuta e re do te miratohet brenda pak ditesh dhe se pas vrasjes se ih-kryeministrit serb Gjingjic, eshte miratuar nje pakete ligjore kunder krimit te organizuar, gje qe ka dhene efekte pozitive. Marovic ne fjalen e tij shtoi se "vendi i tij do te heqe kufizimet e vizave per 14 vende dhe se perkrah kerkesat e te gjitha vendeve te rajonit, per te shkuar drejt nje shengeni ballkanik, si hap i pare drejt liberalizimit te levizjes se lire edhe me Europen e Bashkuar.

TRAJKOVSKI: AXHENDE PER ADERIMIN NE BE

Presidenti maqedonas Boris Trajkovski foli per rendesine e bashkepunimit dhe bashkeveprimit mes te gjiha vendeve te rajonit, ne kuader integrues dhe per zgjidhjen e problemeve te perbashketa. Ai tha se krimi dhe korrupsioni rrezikojne europianizimin e proceseve integruese, ndaj kerkoi me shume bashkepunim ne luften kunder tij, si dhe me shume perkrahje nga BE e vendet anetare te saj ne kete fushe dhe ne ate te infrastruktures. Trajkovski kerkoi qe ne samitin e Selanikut te merret nje vendim i qarte ne agjenden e BEse per vendet e Ballkanit Perendimor, te cilat duan te integrohen ne BE.


MESIC: DUAM MBESHTETJE TE BESE NE RRUGEN TONE

Presidenti kroat Stipe Mesic ashtu si edhe koleget e tjere kerkoi rritje te asistences se BEse per vendet e rajonit duke evidentuar rendesine qe ka fakti se pese vendet pjesemarrese, kane vullnet te qarte per thellimin e bashkepunimit mes tyre. Ai tha se bashkepunimi eshte duke u bere nje praktike e perditshme e vendeve por gjithsesi terhoqi vemendjen per te qene realist perballe rezultateve te pritshme te samitit te BEse ne Selanik. Mesic tha se pese vendet duhet te shkojne ne Selanik me mesazhin se "rajoni yne karakterizohet nga perpjekje drejt evropianizimit dhe te shpresojme te kemi asistence dhe mbeshtetje te BEse gjate kesaj rruge".

DEKLARATA PERFUNDIMTARE, KOSOVA PJESE E SAJ.

Ne perfundim te diskutimeve nga secili delegacion, pese Presidentet kane miratuar dhe nenshkruar nje deklarate te perbashket drejtuar Samitit te Selanikut. Ne deklaraten perfundimtare, pervec pikave te miratuara me pare nga vendet perkatese, qe kane te bejne me angazhimin e vendeve per bashkepunim e reforma, kerkesen per ndihme nga ana e BEse, per levizje te lire etj, me propozim te Presidentit Moisiu u perfshi edhe nje pike e vecante per Kosoven. Konkretisht ne deklarate me insistimin e pales shqiptare u arritur kompromisi qe te thuhet se " statusi final i Kosoves nuk eshte zgjidhur ende, megjithate te gjithe qytetaret e Europes Juglindore, perfshire qytetaret e Kosoves, nuk mund te perjashtohen nga e ardhmja e tyre europiane".

kj





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 7-6-2003 nė 11:19 Edit Post Reply With Quote
PROPOZIMI, TE HIQEN VIZAT PER BALLKANIN

Nga Viron Gjymshana

Me ane te nje rezolute te vecante aprovuar ne seance plenare, Parlamenti Europian propozoi heqjen e vizave per qytetaret e vendeve te Europes Juglindore si dhe perfshirjen e ketyre vendeve ne politiken e tij te jashtme dhe te sigurise se perbashket. Keto propozime jane pjese e kontributit te PE-se ndaj politikes se re qe Komisioni Europian, dhe posacerisht Romano Prodi dhe Kris Patten kane promovuar javet e fundit ndaj rjonit ballkanik. Zyrtaret e larte te BE-se e kane perseritur disa here me radhe keto muajt e fundit se zgjerimi i Bashkimit Europian perfundon vetem pas anetaresimit edhe te vendeve ballkanike ne te. Megjithate, duhet nenvizuar se deri me tani kemi te bejme me rekomandime te Parlamentit Europian dhe derisa ato te kthehen ne ligje do te duhet edhe firma e Keshillit te Ministrave te BE-se si dhe e Komisionit Europian. Keto rekomandime u bene gjate nje mbledhjeje te posacme kushtuar ardhmerise se integrimit te vendeve te Europes Juglindore ne Bashkimin Europian, e cila u organizua ne seline e Parlamentit Europian ne Strasburg. Ne

kete takim moren pjese edhe perfaqesues te presidences se tanishme greke te BE-se, asaj te ardhshme italiane si dhe zyrtare te larte te Komisionit Europian. Mbajtja e kesaj se

ance paraprin punimet e samitit europiano-ballkanik qe do te mbahet ne 21 qershor ne Selanik te Greqise. Ne perfundim te kesaj mbledhjeje Parlamenti Europian, i mbledhur ne seance plenare, aprovoi edhe nje rezolute, ne te cilen nder te tjera vihej ne dukje se integrimi i vendeve te Europes Juglindore ne BE do te kerkoje nje kohe relativisht te gjate, duke pasur parasysh situaten e veshtire politike, etnike, ekonomike dhe sociale ne keto vende. Por kjo prapambetje dhe kohezgjatje perben nje arsye me shume per parlamentaret europiane, qe ata te benin thirrje per nje forcim te metejshem te lidhjeve ndermjet rajonit ballkanik dhe vendeve te BE-se. Europarlamentaret Doris Pack, Joos Lagendajk, Johannes Svoboda dhe te tjere propozuan me kete rast nje seri masash dhe iniciativash qe do te ndihmonin ne afrimin me te shpejte te ketyre vendeve ne familjen europiane. Nder propozimet e tyre, qe u perkrahen njezeri edhe nga asambleja e Parlamentit Europian, nenvizohej nevoja e vendosjes se kritereve apo standarDeve specifike per cdo vend ballkanik ne vecanti, nga shkalla e plotesimit te te cilave do te varet edhe data e anetaresimit te tyre ne BE; perfshirja e ketyre vendeve ne politiken e jashtme dhe te mbrojtjes te Bashkimit Europian si dhe ne programet e tij te edukimit dhe arsimimit te njohura si Leonardo dhe Sokrates. Nje propozim tjeter qe terheq vemendjen eshte edhe ai qe ka te beje me heqjen e regjimit te vizave per qytetaret ballkanas qe deshirojne te udhetojne ne vendet e Bashkimit Europian. Rezoluta u ben thirrje po ashtu vendeve ballkanike te ngrejne ne maksimum luften kunder krimit te organizuar, te forcojne bashkepunimin nderkufitar ne fushen e drejtesise dhe rendit, te nxisin kthimin e refugjateve dhe tembrojne te drejtat e pakicave. Rezoluta e sapoaprovuar e Parlamentit Europian perben nje hap me shume ne mbeshtetjen e politikes se re qe Bashkimi Europian dhe posacerisht Romano Prodi dhe Kris Patten kane promovuar javet e fundit ndaj Ballkanit. Me 21 maj Komisioni Europian propozoi te ngreje ne nivelin e Partnershipit per Integrim marrdheniet ndermjet BE-se dhe vendeve ballkanike. Dhe tani Parlamenti Europian ben thirrje per krijimin e instrumentave dhe programeve te perbashketa ndermjet vendeve te Europes Juglindore me ato te BE-se. Radhen tani e ka samiti i Selanikut ku kryetaret e shteteve dhe qeverive te vendeve ballkanike do te takohen me homologet e tyre europiane.

kj





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
nikė palkola

Postuar mė 8-6-2003 nė 00:24 Edit Post Reply With Quote
Nuk e lexova krej artikullin por sikur të ndodhte tani heqja e vizave për banorët e trojeve tona, do ishte katastrofike, mund të them edhe apokaliptike, sepse do boshatiseshin trojet tona!





Ini dhe përhapni Dashuri!
\"Ti Shqipëri më ep nderë,më ep emrin shqipëtar\"!...

\"Mos pyesni ç\'ka bërë Atdheu për ju, pyesni ç\'keni bërë ju për Atdheun\"!

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member This User Has MSN Messenger   nik%EB+palkola 's ICQ status
burimuji

Postuar mė 1-7-2003 nė 22:22 Edit Post Reply With Quote
Congressional Testimony

Progress and Challenges: The Successor States to Pre-1991 Yugoslavia





The United States has invested upwards of $24 billion in Balkans peace over the past decade, a substantial amount even if it will be dwarfed by spending in Iraq. What can be done to protect the United States' investment in the Balkans and ensure that it pays dividends to the American taxpayer?

On June 25, 2003, Daniel Serwer, director of the Balkans Initiative, testified before the Senate Foreign Relations Committee's Subcommittee on European Affairs on the challenges ahead in the Balkans.

The following is a summary of his statement made before the committee. The views expressed below are those of the author, not the U.S. Institute of Peace, which does not take positions on policy issues.



"Progress and Challenges: The Successor States to Pre-1991 Yugoslavia"

Testimony by Daniel Serwer, director of the Balkans Initiative at the U.S. Institute of Peace, before the Senate Foreign Relations Committee, Subcommittee on European Affairs

June 25, 2003



Mr. Chairman, let me first express to you my appreciation for holding this hearing on the Balkans, even while Washington's attention is focused elsewhere. The United States has invested upwards of $24 billion in Balkans peace over the past decade, a substantial amount even if it will be dwarfed by spending in Iraq. We need to protect our investment and ensure that it pays dividends to the American taxpayer. We also need to draw from the Balkans experience lessons applicable in Afghanistan and Iraq.

There are two important transformations occurring in the Balkans today. The first is a transition away from nationalism, dictatorship, and war towards peace, democracy, and a European future. The second is a shift of responsibility from the United States, which led the Bosnia and Kosovo interventions as well as the fight against Milosevic, to the European Union (EU), which shared leadership with the United States in bringing peace to Macedonia and ultimately must lead the process of European integration for all of the Balkans. The objective of U.S. policy should be to ensure the success of both these processes.

From War to Peace

Let me talk first about the transition within the Balkans, where Croatia, Romania, Bulgaria, and Albania are leading the region towards NATO and the EU by concerted efforts to meet the membership requirements. I might fault each for shortcomings, but their leaderships are trying to match actions to ideals. It is especially important, now that Croatia is becoming a serious candidate for the EU, for Zagreb to arrest all indicted war criminals on its territory and accelerate the return of Serbs to their homes. No member of Partnership for Peace should be harboring an indicted war criminal.

I will not catalogue current problems in the Balkans, which lie mainly in Serbia, Kosovo, Macedonia, and Bosnia, but instead focus on those requiring continued U.S. engagement. Solve these, and we can turn the Balkans over to Europe without endangering our investment.

First, among the problems requiring U.S. attention is security sector reform in Serbia. It is all too clear in the aftermath of Prime Minister Zoran Djindjic's tragic assassination that it was a mistake to leave in place the network of criminals, security forces, businessmen, and politicians that had been the backbone of the Milosevic regime. The crackdown the Serbian government pursued in the aftermath of the assassination should have occurred immediately after the overthrow of Milosevic in October 2000.

Unfortunately, Belgrade's courageous efforts against organized crime are now flagging, human rights standards are being skirted, and the government is abusing its powers, especially in dealing with the press. The United States needs to insist on respect for human rights and on deep reform of the police, army, and security services. While the defense minister seems serious about embarking on the reform process, Belgrade needs to go much farther in dismantling Milosevic's police and secret service apparatus. The United States should be prepared to expand significantly the $110 million or so in assistance that we provide to Serbia, focusing the additional effort specifically on reform of the security services and on the rule of law.

The second problem requiring U.S. attention is final status of Kosovo. Before the end of 2003, the UN Mission in Kosovo will have turned over all but a few powers to the Provisional Institutions of Self-Governance, in accordance with Security Council Resolution 1244. The United Nations will also have succeeded in opening a dialogue between Belgrade and Pristina on practical issues important to both Serbs and Albanians. Serbs have been calling for talks on final status in order to prevent drift into de facto independence and to accelerate Serbia's move toward the EU. The Kosovar Albanians, for their part, want independence and will not sit still forever in an international protectorate.

The U.S. government, in concert with European governments, has so far postponed consideration of final status indefinitely. The administration rightly claims that Kosovo has not yet met all the standards the United Nations has set as preconditions. The crucial shortcoming is in treatment of Serbs and other minorities. The United States should use the influence deriving from its special relationship with the Kosovar Albanians to convince them to allow Serbs and other minorities to return to their homes, worship freely, and travel without harassment or threat. If this happens, final status talks should begin.

It will be difficult to postpone the opening of talks beyond 2005 in any event. Both Serbia and Kosovo will by then have held parliamentary and presidential elections, and both will want the issue settled so that they can pursue closer association with the EU. The United States needs to ready itself for a decision on Kosovo final status. Continuing refusal to face this issue will put us behind the curve, creating serious risks of unrest and instability. Europe cannot be expected to proceed on Kosovo final status without the United States.

The third main issue on which the United States needs to focus is establishment of the rule of law throughout the Balkans. This requires transfer of all those indicted for war crimes to The Hague. We should look to our Italian allies, who now command the Bosnian sector in which both Radovan Karadzic and Ratko Mladic likely appear from time to time, to make these arrests at the earliest opportunity.

Rule of law goes beyond war criminals and touches vital U.S. interests, such as ensuring that the Balkans offer no haven or transit point for international terrorists. Drugs and arms reach Europe from the Balkans and enrich its mafias, and until recently Serbian and Bosnian Serb companies supplied Iraq and Liberia with weapons, contravening UN embargoes. Terror, drugs, and arms are permanent U.S. interests in the Balkans. We should invest in building the institutions required to meet our own security objectives.

Let me make clear what I think we could do less of in the Balkans. The U.S. government should not engage heavily on economic reform and development—the IMF, World Bank, and the EU are vastly better equipped and funded in this area. Likewise, social welfare concerns—while all too real and important—should fall to others. Most of the state-building function—vital because the Balkan wars were due in large part to weak states—should fall to the EU, which will want to shape Balkan states in a European mold. Last but not least, NATO should lead on military reform. The United States should play a role when needed through NATO or in bilateral activities that complement NATO's efforts.

From U.S. to European Leadership

Let me turn to the transfer of leadership to the Europeans, who failed in the Balkans a decade ago but now have another opportunity. Today's Europe is better prepared. It has fielded an excellent team: Paddy Ashdown in Bosnia and Michael Steiner in Kosovo, and Javier Solana, Chris Patten, and Erhard Busek in Brussels. Europe has footed most of the bill for the Balkans, and provides most of the troops—now about 75 percent, vs. 15 percent for the United States. European foreign and security policy, while a shambles on Iraq, persists in the Balkans, as does successful European/American cooperation.

The problem Europe faces is not its limited military capacity, or even its reluctance to use it. There is no Balkans military challenge today that the Europeans cannot handle. The real problem is credibility. The Europeans enjoy little respect—especially among the Albanians, but also among the Serbs and Bosnians—even though they pay the bills and even though the goal for all the peoples of the Balkans is integration within Europe.

To make the vision of a European future more credible, the EU needs to stop treating the Balkans as a distant region to be stabilized and begin to view it as an area into which the EU will soon expand. This shift has already occurred for Romania and Bulgaria, but not for the Western Balkans, where until recently EU plans called for a steady decline in assistance through 2006, to half the level of 2000. At the Thessaloniki Summit last week the EU decided to halt this decline. But it needs to do more. It needs to increase its effort and provide the Western Balkans with structural assistance, which has accelerated economic development in other laggard areas of Europe. This would enhance EU credibility and spur the Balkans to serious reform efforts.

The issue of credibility is not only one of resources and vision. Europe lacks common purpose and unity of command and control. It is easy to play the Europeans off against each other. To the extent they can agree among themselves, the positions they take are often the lowest common denominator. Rarely are they able to deploy all the levers of their considerable power to achieve a result, as Solana did—perhaps unwisely—when he forced Montenegro to stay in a confederation with Serbia. More often, they find it difficult to coordinate economic, political, diplomatic, and military instruments so as to achieve a clearly defined objective. Seldom do they even try. The proposed European Constitution offers some prospect for change, but in the meanwhile Europe needs to focus on improving its performance under the existing legal framework.

The next test for the Europeans is Macedonia, where they have taken over the military task from NATO. The prospects are reasonably good, mainly because the Macedonian and Albanian participants in the new government are fulfilling their commitment to the peace process and at the same time to fighting crime and corruption, which are the greatest threat to the country's viability. Europe needs to focus on making its military mission in Macedonia a success. Then they can and should take over the military mission in Bosnia, assuming the war criminals are in The Hague and NATO has the vexing problem of unifying the Bosnian armed forces on its way to resolution.

Regrettably, Europe and the United States have failed to take one key step towards stabilization of Macedonia: diplomatic recognition by the name its Macedonian and Albanian citizens both prefer. This is a sensitive issue, but it is my hope that the United States will sign a so-called Article 98 agreement with the Republic of Macedonia, exempting U.S. citizens from surrender to the International Criminal Court (ICC). Certainly when it comes to the ICC the United States owes no deference to the EU.

Conclusions

Before concluding, I would like to address two important policy questions:

What should the United States do about its assistance to Serbia, which has been conditioned on cooperation with the Hague Tribunal?

What should the United States do about the final status of Kosovo?
The U.S. administration has again certified that Belgrade's cooperation with the Hague Tribunal is sufficient to continue U.S. assistance. I am disappointed that more was not done before the June 15 deadline. There have been a number of high-profile arrests and transfers, but more than a dozen indictees are likely still at large in Serbia. The administration, preoccupied with getting an Article 98 agreement, was unable to obtain substantial support from the Europeans, who provide major benefits to Serbia and have great influence if they choose to use it.

Secretary Powell's decision to continue assistance sets up a showdown for the end of the year: if Congress sticks with its six-month cycle of requiring certification, the next deadline will fall at about the time NATO considers Serbia and Montenegro's application for the Partnership for Peace. The United States and the EU should then insist on transfer of all indictees to The Hague. It is time to complete the process and put this matter behind us.

On Kosovo final status, the United States has tough decisions to make. What solution will it support, and how will it be sold to both Serbs and Albanians? While the Security Council will have to bless a decision on final status, the United States has to decide in what forum it wants the issue negotiated and who will lead the effort. The United States also has to make clear to all that Kosovo's final status will not be allowed to undermine the sovereignty or territorial integrity of Bosnia and Macedonia, where much of our decade-long investment in the Balkans lies. And the United States has to insist on protection of Serbs and other minorities.

The time has come for the United States to signal readiness to consider final status by nominating an American to lead the UN mission in Kosovo. The Europeans have controlled both the civilian and military top jobs in Kosovo for four years. The right American UN chief of mission would be able to do what the Europeans have not done: convince the Albanians that the only way to final status is by correct treatment of Serbs and other minorities. It is especially important to disabuse Pristina of the notion that the United States will unilaterally recognize Kosovo's independence and to convince the Albanians that they have to negotiate with Belgrade in talks sponsored by the EU and United States.

Some will say I am unrealistic, that Albanians and Serbs cannot even talk with each other, much less negotiate their own future, even with U.S. and EU support. My experience says they can. I recently heard—from a multiethnic group the U.S. Institute of Peace trained in Kosovo three years ago at the request of the U.S. Army—that they have founded a professional organization and initiated an impressive range of multiethnic activities. The Institute has conducted for more than a year and a half, with State Department support, dialogues among more than 100 young Serb and Kosovo Albanian political and civil society leaders. In addition to gaining better mutual understanding, they have embarked on joint efforts to encourage voting, counter organized crime, and break the isolation of Serb enclaves in Kosovo. These young people—not the belligerent voices of their elders—are the future of Kosovo and the region. They merit our support and encouragement.

We are today more than midway in the two transitions occurring in the Balkans: closer to peace than war, and closer to European than to U.S. leadership. The right way out of the Balkans is to finish the job, withdrawing U.S. troops and turning the Balkans over to Europe only after the essential remaining tasks have been accomplished: security sector reform in Serbia, a decision on Kosovo final status, and transfer to The Hague of all indicted war criminals.


--------------------------------------------------------------------------------

The views above reflect the testimony at the hearing; they do not represent formal positions taken by the Institute, which does not advocate specific policies.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 21-7-2003 nė 11:45 Edit Post Reply With Quote
ANALIZA

Ballkani faktor qëndrueshmërie apo pështjellimi në Evropë(22)

Ç'do të thotë të jesh boshnjak?

Po të pyetet një boshnjak kroat për identitetin e tij, ai do të zgjedhë detyrimisht opcionin kroat, mbasi kështu atij i krijohet përparësi. E njëjta gjë vlen edhe në rastin e një boshnjaku serb. Nga ana tjetër, një boshnjak nga Bosnja duhet të jetë a priori mysliman, i cili quhet tashti zyrtarisht boshnjak e si i këtillë është i detyruar të kërkojë vizë pranë çdo ambasade për çdo udhëtim jashtë shtetit, të presë miratimin e saj, të paguajë një taksë dhe të shkojë vetëm në këtë vend për një periudhë kohe të kufizuar paraprakisht.

Myslimanët boshnjakë kanë qenë të njohur në botën arabe si tepër liberalë e tepër të shkujdesur në raportet e tyre ndaj fesë, jo vetëm qysh nga periudha e komunizmit, por tradicionalisht. Mirëpo, nga ana tjetër, Bosnje-Hercegovina përbën për shtetet arabe portën e islamit drejt Evropës, dmth., të një islami antievropian, i cili i shmanget çdo pikë takimi me botën perëndimore joislamike. Gjatë viteve '70-të Jugosllavia e Titos bash për këtë arsye - të kthyer së prapthi - kishte ngritur në Sarajevë një Fakultet Teologjik Islamik

Wolfgang Libal
Christine von Kohl

Vijon nga numri i kaluar

Mbetet për t'u analizuar edhe një element tjetër. Të gjithë ata që kanë arritur të mbijetojnë mbas luftës së Bosnjes ose që jetojnë në diasporë, kanë humbur identitetin e tyre. Fillimisht kanë humbur identitetin jugosllav, gjë që në rastin boshnjak nuk ka të bëjë vetëm me shpërbërjen e Jugosllavisë së Titos, por kryesisht me shpërbërjen e Bosnje-Hercegovinës. Në një kohë që shtetet e dala nga Jugosllavia e dikurshme në saje të sovranitetit u kanë siguruar qytetarëve të tyre një nënshtetësi e për pasojë identitetin kombëtar, boshnjakët kanë humbur shtetin, i cili u kishte dhënë mundësinë -a) për të patur një identitet kombëtar si serb, kroat apo mysliman në Bosnje-Hercegovinën e përbashkët dhe për të qenë njëkohësisht "nënshtetas jugosllavë" ose -b) pa pranuar një përkatësi të caktuar kombëtare të zgjidhnin "jugosllavizmin" dhe gjatë regjistrimit të popullatës të deklarohen si "jugosllavë", sërish në bazë të pasaportës jugosllave. Kjo është një mundësi që është shfrytëzuar nga shumë njerëz të moshuar, të cilët gjatë Luftës së Dytë Botërore kanë ushqyer bindjen se luftonin për një Jugosllavi të përbashkët, si edhe nga njerëz të rinj me prejardhje nga martesa të përziera.

Po të pyetet sot një boshnjak kroat për identitetin e tij, ai në kuadrin e Federatës do të zgjedhë detyrimisht opcionin kroat, mbasi kështu atij i krijohet përparësia të gëzojë në Kroaci të drejtën e votimit, si edhe të marrë një pasaporte kroate, gjë që i ofron atij në rrafshin ndërkombëtar një sërë lehtësirash. E njëjta gjë vlen edhe në rastin e një boshnjaku serb, me të vetmin ndryshim që një pasaportë serbe sot për sot nuk përbën ndonjë përparësi. Nga ana tjetër, një boshnjak nga Bosnja duhet të jetë a priori mysliman, i cili quhet tashti zyrtarisht boshnjak e si i këtillë është i detyruar të kërkojë vizë pranë ambasadës përkatëse për çdo udhëtim jashtë shtetit, të presë miratimin e saj, të paguajë një taksë dhe të shkojë vetëm në këtë vend për një periudhë kohe të kufizuar paraprakisht. Praktikisht kjo do të thotë, për shembull, që nëse në një institucion të Federatës, bie fjala në një ministri, ku në bazë të rregullores në të njëjtën zyrë punojnë një kroat dhe një boshnjak e këta të dy duhet të shkojnë me shërbim jashtë shtetit, atëhere trajtimi i boshnjakut do të jetë ai i një qytetari të dorës së dytë. Vallë a është e mundur që një gjendje e tillë, e krijuar si pasojë e rregullave të caktuara në Dejton, të shërbejë për nxitjen e "bashkëjetesës"? Karrierë, madje një vend pune ose një banesë mund të presë vetëm ai që pranon rregullat e lojës së partisë përkatëse kombëtare ose që është në pushtet apo të drejtuesve të saj lokalë, pra, ai që bën një pohim politik apo fetar, madje më mirë ai që i bën të dyja së bashku. Kohët e fundit në këtë drejtim po bëhen, gjithsesi me hapa shumë të vegjël, përpjekje për ndryshime.

Gjendja e sotme në Bosnje-Hercegovinë, po të kundrohet me vëmendje dhe të përkufizohet në një mënyrë paksa të ngurtë, mund të cilësohet "skajshmërisht e rrezikshme e dramatike"; ndonëse në dukje nuk ngjet asgjë dhe kurrkush nuk të lë përshtypjen se dëshiron të provokojë një luftë të re apo ndonjë grindje tjetër të dhunshme. Mirëpo, bash sepse nuk po ngjet gjë, sepse në radhët e popullatës po shpaloset një apati me një shtrirje gjithnjë e më të thellë - mungesë perspektive dhe mungesë përparimi ekonomik - dhe sepse në të njëjtën kohë po gjen zbatim një proces i nëndheshëm islamizimi, i cili po frikon së tepërmi, pjesërisht, vetë pjesëmarrësit e këtij procesi, por, kryesisht, ata që po i ndjekin me pasivitet këto ngjarje. Gjendja, siç na tha kohët e fundit gjatë një bisede një i ri boshnjak mysliman, është aq e brishtë sa duket "sikur po na marrin ajrin e frymëmarrjes".

Përse bëhet fjalë? Për rritjen e ndikimit arabo-saudit në rrafshin fetar e financiar. Embargoja e armëve, e vendosur në fillim të luftës, kishte mobilizuar gatishmërinë e shteteve arabe për të ndihmuar "vëllezërit dhe motrat myslimane" të Bosnje-Hercegovinës, ekzistenca, besimi fetar dhe kultura e të cilëve kërcënohej, por vetëkuptohet që u kishte krijuar edhe një mundësi për rritjen e ndikimit të tyre. Ushtria mbrojtëse boshnjake vështirë se do të ishte armatosur aq shpejt pa përkrahjen arabo-saudite. Dhe tashti në rrethin e ngushtë të këshilltarëve të Presidentit përfshihen edhe disa fondamentalistë fetarë.

Myslimanët boshnjakë kanë qenë të njohur në botën arabe si tepër liberalë e tepër të shkujdesur në raportet e tyre ndaj fesë, jo vetëm qysh nga periudha e komunizmit, por tradicionalisht. Mirëpo, nga ana tjetër, Bosnje-Hercegovina përbën për shtetet arabe portën e islamit drejt Evropës, dmth., të një islami antievropian, i cili i shmanget çdo pikë takimi me botën perëndimore joislamike. Gjatë viteve '70-të Jugosllavia e Titos bash për këtë arsye - të kthyer së prapthi - kishte ngritur në Sarajevë një Fakultet Teologjik Islamik, i cili synonte, së pari, të pengonte kryerjen e shkollimit teologjik të imamëve të ardhshëm në Kajro dhe në universitetet e tjera "fondamentaliste" arabe dhe, së dyti, që t'i ushtronte ata në drejtim të dialogut me kulturën, filozofinë dhe fenë perëndimore. Lufta dhe pasojat e saj i asgjësuan këto pikësynime.

Fakti që numri i grave dhe vajzave me çarçaf po rritet vazhdimisht, që burrat po përkujdesen për të mbajtur një lloj të caktuar mjekre, që fëmijët po arsimohen në shkollat e kuranit dhe që në të gjithë vendin po ndërtohen vazhdimisht xhami të reja e madhështore - të gjitha këto dukuri i trembin boshnjakët. Tablo të tilla i largojnë ata nga atdheu i tyre edhe më tepër sesa varfëria dhe etnizimet politike të kushtëzuara nga lufta. Në Bosnje-Hercegovinë shtrohet pyetja: vallë a i sheh dhe analizon bashkësia ndërkombëtare këto zhvillime? Po ta bënte këtë gjë, atëhere ajo do ta kuptonte se çdo izolim etnik i shërben izolimit të kësaj rryme myslimano-radikale. Kjo përbën njërën anë.

Ana tjetër, dmth., gatishmëria e shtresave të gjera të popullatës për të filluar sërish bashkëjetesën e së kaluarës, siç duket, gjithashtu nuk po pikaset nga vëzhguesit ndërkombëtarë. Jo në të njëjtën formë, jo sepse harrohet ajo që ka ngjarë, por thjesht për shkak të njohjes së qartë të njëmendësisë, dmth., të faktit që njerëzit janë të varur ekonomikisht nga njëri-tjetri. Në rrafshin lokal do të ishte arritur prej kohësh një zhvillim i përbashkët tejkufitar, në rast se do të ishin krijuar e mbështetur kushtet paraprake ekonomike, për shembull në formën e një sigurimi financiar, për projektet e vogla dhe tepër të vogla për komunat.

Në vargun e masave të ndryshme konstruktive të marra gjatë viteve të kaluara nga Përfaqësuesi i Lartë përfshihet edhe rregulli i targave të njësuara të automobilave; nëpërmjet tyre u mundësua qarkullimi i lirë, i cili, veç të tjerash, u pasua nga një numër i madh vizitash tek fqinjët e dikurshëm, të shndërruar më vonë në hasëm, si edhe vizitash në "atdheun" e vjetër, të cilat shpeshherë patën një ecuri shumë më paqësore nga sa pritej prej protagonistëve të tyre. Këto vizita mund të përbëjnë sinjale për të ardhmen.

E përktheu: Pjetër RODIQI

Vijon



Copyright © Media Enter 2003





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
burimuji

Postuar mė 12-7-2004 nė 21:41 Edit Post Reply With Quote
Institute for War and Peace Reporting - July 2, 2004

THE INTERNATIONALS AND THE BALKANS: TIME FOR CHANGE?

Is the international presence in the Balkans in need of restructuring &#150; or major surgery?

NATO leaders meeting in Istanbul in June announced the end of a mission that has provided security in Bosnia and Herzegovina since the Dayton peace deal came into force in December 1995. While NATO will maintain a lower-key presence, helping detain war crimes suspects and advising the Bosnian government on defence reforms, its security role will be fulfilled by a new European Union mission from the beginning of next year - the EU's largest and most ambitious military operation to date.

The change coincides with a period of debate and reflection on the role played by international administrators in Kosovo as well as Bosnia. Some commentators believe their record has been questionable, and international engagement should either end or be substantially restructured. Others say a great deal has been achieved despite frequent hitches, and it is far too early to walk away.

To take this debate forward, the Institute for War and Peace Reporting (www.iwpr.org) presents a discussion, taking the form of an exchange of letters, between two leading commentators who have been closely engaged with the Balkan states over many years - Gerald Knaus, President of the executive board of the Berlin-based European Stability Initiative, and Nicholas Whyte, Director of the Brussels-based International Crisis Group's Europe Program.

***
Dear Nicholas,

Five years after the end of NATO's Kosovo campaign and nearly nine years after the Alliance intervened in Bosnia and Herzegovina, the international military presence in the former Yugoslavia has been scaled back from about 70,000 troops in 1999 to a little over 25,000.

This is a sign that the threat to security has declined and that progress has been achieved. However, the international civilian presence no longer corresponds to the needs of the region, and requires radical restructuring.

I'm sure both of us agree the world has an important role to play in helping the weaker states and entities of the Balkans - Albania, Bosnia, Kosovo, Serbia and Montenegro, and the former Yugoslav republic of Macedonia - overcome their problems. Neither of us believes the region should be left to its own devices. I suspect both of us also want to see outsiders playing a more proactive role in helping address the one status issue that still remains open, namely Kosovo and, related to it, Serbia and Montenegro.

Moreover, both of us believe the precondition for progress is the containment of any possible hard-security threat. Any international strategy must therefore reassure the citizens of the region that the outside world - whether in the form of a NATO presence or a combination of a NATO and a European Union, EU, presence - will never again tolerate warfare. Aside from this, the benchmark for measuring the success of international intervention should be the progress these countries and entities make towards European integration - that is, the extent to which they become capable of meeting the requirements for pre-accession talks with the European Union and eventually joining it.

Where I suspect we disagree is in our assessment of the capabilities of the international institutions to address the region's challenges. I believe that parts of the international presence have become ineffective, and in some ways run counter to the goals of Europeanization and economic development.

Firstly, in both Bosnia and Kosovo, the wide-ranging emergency powers of international organizations constitute an obstacle to democratization. As long as a High Representative is able to wield so-called "Bonn powers" in Bosnia, enabling him to overrule domestic institutions, impose legislation and dismiss local officials, the country will be unable to become a full democracy. Since the emergency is over in Bosnia, the High Representative should give way by the end of this year to a regular EU Special Envoy without special powers. Likewise, in Kosovo, the intrusive nature of the UN mission risks undermining the development of a multi-ethnic democracy.

Secondly, much of the international presence in the region distorts the institution-building process that needs to take place for governments to become more effective. In both Bosnia and Kosovo, the international community crowds out domestic institutions, hiring many of the most qualified young people at salaries that neither the public nor the domestic private sector can ever pay.

Across the region, most so-called institution-building and democratization efforts are ad hoc, badly designed and ineffective. In the protectorates, fundamental strategy in most areas changes every two years (sometimes sooner) as key people in the international missions change. What is lacking is continuity.

I have two concrete suggestions. First, we need to bring the protectorate in Bosnia to an end and reduce the influence of the one in Kosovo. Bosnia should be treated no differently to Macedonia, where a protectorate has never been established.

In Kosovo, the reserved powers of the international community should be nominal, and should reflect the emerging political dynamics. After the upcoming elections, the United Nations should get out of the direct management of economic matters, and concentrate on such tasks as building a multi-ethnic Kosovo interior ministry. It should also focus on pushing Kosovo institutions to meet two key standards, the return of all property to the displaced and the provision of effective security to all citizens. The United Nations - and KFOR - must ensure they are prepared for any outbreaks of violence such as took place in March.

Secondly, we should replace the current ad hoc international arrangements with a much clearer, European-driven, pre-accession process. This would entail a stronger European Commission presence in each country, a focus on issues of economic and social cohesion and pre-accession financial instruments to target causes of structural underdevelopment and national absorption capacity (such as the Special Accession Program for Agriculture and Rural Development or the Instrument for Structural Policies for Pre-Accession).

From 2007, every southeast European state that concludes a Stabilization and Association Agreement should be offered full access to pre-accession programs. Assistance levels and funds should be sufficient to ensure that the gap between present candidate countries such as Bulgaria and Romania and the future candidate countries does not widen.

The lasting stabilization of the region will come with its European integration. The immediate stabilization will come when the local elites realize that this prospect is real.

Yours,
Gerald

***
Dear Gerald,

I don't differ with you on the medium- to long-term strategic aim of the international community in the Balkans - full integration into the Euro-Atlantic institutions.

However, I think you have underplayed the importance of the remaining hard-security threats in the Balkans. In Bosnia, so long as the most notorious war criminals remain at large, it seems premature to declare that "the emergency is over". This is not a mere technicality. It is fundamentally important not just to prevent future warfare, but also to establish that the credibility of Bosnia as a state will not be challenged again, and that those who were responsible for the worst of the wartime atrocities will be punished.

The emergency is certainly in a different phase, but as long as state structures are protecting these people I do not think it is over.

I agree that other things are going in the right direction in Bosnia. State-level defense, intelligence, police and indirect taxation institutions are all essential before the international community can start scaling down its presence. These welcome developments now appear imminent - but this could not have been achieved without the sort of muscular international intervention that we have had since Dayton.

You imply that the presence of a High Representative with "Bonn powers" has been a brake on recovery. I think it was essential to get us this far. Do you think an international withdrawal from Bosnia in 1997 would have resulted in a peaceful, democratic and prosperous country by 2004?

I have greater sympathy with your remarks on Kosovo, where economic powers were assumed by the international community from the start, and should be transferred to local actors as soon as possible. Nobody should underestimate the potential explosiveness of the demographic time-bomb represented by Kosovo's two million population, half of whom are under the age of 20, in a situation where unemployment is endemic and the traditional safety valve of emigration is blocked by the European Union's Schengen frontier. It seems strange that we insist on the peoples of the Balkans acquiring European values, yet block them from coming to the European Union to learn about those values.

Unfortunately, to most Kosovo politicians, these economic matters are mere window-dressing compared with the burning issue of future relations with Belgrade - and if their voters think differently, they have failed to indicate it in elections. To talk of downsizing the international presence in Kosovo without factoring in the single most important reason why we are there - the dispute over its sovereignty - is to ignore the elephant in the living room.

Transfer more powers to locally elected representatives by all means. But the real test of credibility of the UN Mission in Kosovo, UNMIK, will be its ability to manage the path to final status over the next year or so. And the big test for the international presence there in the next few months may simply be to maintain the security situation.

The Macedonian example is instructive of the value of a sustained and serious international engagement. Without the direct personal involvement of EU and NATO officials, the situation would have deteriorated into another large-scale conflict. And the continued presence of an EU Special Representative in Skopje has been an important stabilizing factor since the 2001 crisis.

That points up the advantages of establishing a more visible international presence in Belgrade, which is again enduring the political chaos of presidential elections, with a reshaping of the Serbian government likely to follow. The hard-security questions of accountability for war crimes and democratic control of the security services also remain salient in Serbia.

The experience of having a High Representative or a Special Representative (something more than the "stronger Commission presence" you propose) in Bosnia and the former Yugoslav republic of Macedonia has ensured the international community was able to speak with one voice and that local actors were not able to go "forum-shopping". It is also important to have the right policy objectives in the first place. As long as the international community - the European Union in particular - remains wedded to the futile policy of implementing the State Union between Serbia and Montenegro, progress in both countries can be expected to be slow.

The two countries that do not have the same unresolved hard-security issues - Albania and Croatia - are instructive of the limits of external engagement. In Croatia, a clear decision has been made by all sections of the political elite to move forward. Albania, on the other hand, remains hampered by the unwillingness of its leaders to engage in meaningful reforms.

In both cases we have seen a rejection of the 19th-century game of territorial aggrandizement in favor of the 21st century game of international integration. That is a political decision, not an economic one. But it's one that is made by the elites of the countries, rather than by the European Union and the international community. You can take a horse to water, but you cannot make it drink. In countries where governments are not prepared to move forward, the European Union should not be compelled to offer additional carrots rather than more sticks.

Yours,
Nicholas

***
Dear Nicholas,

Let me answer your direct questions first. In 1997, there was a need for an assertive international role in Bosnia and Herzegovina and withdrawal then would have been a disaster. Bosnia in 2004 is a very different country. In 1997, people who have since been indicted for war crimes controlled the interior ministry, the presidency and the army. In 1997, not a single Bosnian Muslim had returned to Republika Srpska.

At this moment, the process by which more than 220,000 properties are being returned to pre-war owners is coming to conclusion. Mosques are being rebuilt in Republika Srpska. Indicted war criminals are in The Hague or in hiding. This is why the vast international powers assumed in 1997 are neither needed nor suited to today.

You are right to insist that Karadzic and Mladic need to be brought to justice, but this hardly justifies a permanent international institution able to overrule politicians elected by Bosnian citizens. The most appropriate response to the tragedy of the Nineties is a democratic, multi-ethnic country on the path to EU integration. This is not a long-term strategic aim, as you put it: I would like to see the present Bosnian government follow Ankara, Skopje and Zagreb and submit an official application to the European Union before the end of 2006.

Let me pose a direct question to you: why is the mechanism that you praise for Macedonia - a respected EU special envoy, an international police mission that focuses on capacity building, plus a realistic European perspective for a fully sovereign country - not suited to Bosnia?

Ankara and Skopje have achieved tremendous progress and carried out painful and sensitive reforms in recent years as a result of, not despite, democracy. Bosnia has also achieved progress, but as long as the "Bonn powers" exist, its people will not get the credit for that. Many observers will always argue - as you do - that no progress would be possible "without muscular international intervention". You could continue to make this argument for another decade.

I'm not sure how much we disagree on the international role in Kosovo. Let me ask you directly: would you support the establishment of a multi-ethnic Kosovo interior ministry and then make the protection of minorities the key standard that Kosovo institutions - and not only, as at present, an internationally-led UNMIK pillar - must meet? Giving local institutions responsibility for providing security for minorities has always involved a leap of faith, but it has worked well in Bosnia, Macedonia and in the Presevo valley in southern Serbia. Making institutions accountable to the people they serve produces better outcomes.

I doubt most Kosovo politicians would regard economic matters as "mere window dressing". However, as long as UN lawyers argue, for example, that giving licenses to investors to extract minerals may be in breach of the UN mandate in Kosovo, there is a link between its status and its prosperity. By this autumn Kosovo may find itself in the absurd situation where the "Kuwait of lignite" cannot legally mine its own coal to supply its own power station. This is why UNMIK must change the way it interprets its role as trustee, and it must do so now. It is, after all, trustee on behalf of the Albanians, Serbs and others who live in Kosovo, whose economic plight grows more desperate by the day.

Yours,
Gerald

***
Dear Gerald,

The idea that the Office of the High Representative, OHR, in Bosnia and Herzegovina is now or could ever become "a permanent international institution" is a straw man. Nobody advocates that it should be everlasting, certainly not the present holder of the office - in almost every utterance, he has made it clear the task is finite.

Speaking to the UN Security Council after the 2002 elections, he said, "My approach will be to distinguish ruthlessly between those things that are truly essential and those that are simply desirable. The OHR, with the executive power it wields, should focus on the first. There are many other agencies to undertake the longer-term, developmental tasks once we have gone."

The question is not whether the OHR should hand over to something resembling the international regime in Skopje, but when. You seem to think the ideal moment would have been between 1997 and 2004, though you don't say what date or why. I think it will not be this year, but it could and should be within another year or two.

The situations are different. The August 2001 Ohrid agreement which ended the Macedonian conflict reaffirmed the state's structures and provided mechanisms for embedding the Albanian minority more securely within that state. The leaders of the 2001 insurgency now proclaim their commitment to integration of their people with the rest of the country.

That was not the case after the Bosnian conflict. The Dayton Peace Agreement established a constitutional system in which all the incentives were for the leaders of the three national groups to build three different polities and to ignore or weaken the central state. War crimes indictees remain under the protection of the security forces of parts of the Bosnian state. The destruction of Bosnian democracy was caused not by the High Representative but by the war.

When the Bosnian state has the same level of credibility with its own people that the former Yugoslav state of Macedonia has, the transition to a Macedonian level of engagement will be appropriate. I don't think that day is far off and I observe that the OHR is planning for it. It certainly should not be many years before Sarajevo's application for EU membership is submitted.

I wish I shared your confidence that Kosovo politicians regard economic development as more than window-dressing. Any snapshot of press reporting of their statements will show that comments on big-picture political issues (over many of which they have no formal control) outnumber those on substantive economic issues by two to one. Moreover, half of the economic statements concern the extraordinary legalistic cul-de-sac that the UN administration has got itself into on privatization.

I'm happy to agree with you that UNMIK's interpretation of its trusteeship mandate is far too restrictive in the economic field. I also agree on the need to empower the Kosovo Protection Corps to protect Kosovo's citizens of whatever ethnicity, though I think you skate over the problems experienced in the return of refugees elsewhere in the Balkans. The key factor determining the success of returns in Bosnia has not been the level of local ownership and accountability of the security forces, but whether those who drove out the displaced people in the first place have been held accountable

Yours,
Nicholas

***
Dear Nicholas,

I suggest substantially reinforcing the multi-ethnic Kosovo Police Service, not the Kosovo Protection Corps, which has much lower credibility among Kosovo Serbs. Otherwise, we agree the United Nations needs to devolve more powers, and quickly. The priority in Kosovo should be local institution-building in the security sphere and a campaign to allow displaced persons to repossess their property. Kosovo needs a real government to confront its economic and social crisis.

Let me be precise about my proposal for Bosnia. By the end of this year the "Bonn powers" should be revoked. Lord Ashdown should be the last High Representative. There should not be another flurry of last-minute impositions towards the end of this year, as was the case in the months before his predecessors left office. A fully sovereign Bosnian government should aim to begin negotiations for an Association Agreement with the European Union in early 2005.

In general, the international presence should look very different in 2006. Everywhere, democratically elected governments should be in charge of governance. Everywhere, the primary focus in security should be to strengthen the capacity of and multi-ethnic domestic police forces.

Everywhere, the European Commission's presence should be reinforced, focusing on setting European standards and helping domestic institutions meet them.

In Skopje and Zagreb, EU membership negotiations should be in full swing. What Pristina and Sarajevo need are governments capable of taking responsibility. One cannot teach political elites to run a marathon by attempting to carry them towards the finishing line.

Yours,
Gerald

***
Dear Gerald,

Certainly one should not carry the runners to the finishing line &#150; the problem has been getting them to the starting line!

We should not set dates for the sake of setting dates. Much better to define the tasks that need to be done for the mission to be declared complete. Lord Ashdown expects to have substantially completed those tasks in Bosnia by this time next year. I don't believe value is added to the process by introducing further urgency. In any case, the end of this year is also the likely date that the European Union takes over from NATO as the main security provider in Bosnia, and it is surely more prudent not to change everything at once.

While I agree about the desirable shape of the international presence in 2006, I remain worried that we do not actually know what the shape of the region's borders will be. The one thing missing from your prescription for Kosovo is a sense of movement towards resolving its final status. The vague promise of a mid-2005 "review" made by the Contact Group last November is a step, but it needs to be made more substantive. Without this, all the effort invested in institution-building and economic development will be worth nothing.

I'll note in closing that a continued NATO presence in Kosovo is going to be necessary for several years.

Yours,
Nicholas

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Valter bejkova

Postuar mė 26-8-2004 nė 02:50 Edit Post Reply With Quote
BUGAJSKI: DUHET MBĖSHTETUR KRIJIMI I TRE SHTETEVE TĖ REJA BALLKANIKE

Janush Bugajski, drejtor për Evropën Lindore pranë Qendrës për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare, si i ftuar i Radios Evropa e Lirë shpjegon arsyet përse Mali i Zi duhet të jetë shtet i pavarur dhe përse procesi drejt pavarësisë së Kosovës, Malit të Zi, dhe Serbisë duhet të ecë me hapa më të shpejtë në mënyrë që këto vende të mundësojnë integrimin në Bashkimin Evropian dhe strukturat euroatlantike.
"Këto dy vite e gjysmë kanë dëshmuar se Bashkësia shtetërore Serbi e Mal i Zi, nuk është një zgjidhje praktike as për reformat e brendshme, as për integrimin në institucionet ndërkombëtare, as për dy njësitë përbërëse apo shtetin e përbashkët në të cilin ato janë momentalisht", tha Bugajski, sipas të cilit Unioni aktual është një dështim i rradhës duke iu bashkangjitur dështimit të Jugosllavive të mëparshme.
Por Bashkësia shtetërore Serbi e Mal i Zi sipas ekspertit amerikan është një eksperiment i dështuar që këtë herë po mbështetet nga Bashkimi Evropian.
"Frika që bashkësia ndërkombëtare ka nëse ndahet Mali i Zi nga Serbia, nuk ka të bëjë me këtë ndarje në vetvete, por ka të bëjë me çështjen e Kosovës. Me fjalë të tjera ndarja do ta bëjë të domosdoshme zgjidhjen e çështjes së Kosovës. Por bashkësia ndërkombëtare duhet të merret edhe me statusin e Kosovës ", tha Bugajski, i cili më tej ka shtuar:
"Statusi para standardeve mendoj është realiteti që duhet respektuar në politikat për të dyja, si për Kosovën dhe Malin e Zi. Dhe kjo pasi Unioni aktual nuk funksionon", vlerësoi Bugajski, i cili ka qenë i ftuar i Radios Evropa e Lirë.
Më tej ai ka shtuar se as NATO-ja dhe as Bashkimi Evropian nuk do pranojnë shtete, të cilat kanë probleme territoriale dhe me kufijtë. Kështu që integrimi i Serbisë do jetë i bllokuar deri në zgjidhjen e statusit të Kosovës dhe Malit të Zi.
"Serbia duhet të zgjidhë marrëdhëniet me Kosovën. Është një territor që nuk kontrollohet nga Beogradi, por që disa politikanë kanë ende disa pretendime, apo bëjnë sikur kanë pretendime në Kosovë, për të fituar pikë politike. NATO-ja nuk do të pranojë shtete të pasigurta, apo të tilla që kanë probleme me territoret dhe që synojnë të marrin territore të tjera, apo të kontrollojnë territore ku jeton popullsi shumicë, që nuk pranon një pushtet të tillë," ka nënvizuar Janush Bugajski.
Disa sektorë të elitës serbe, sipas Bugajskit e kanë kuptuar se vendi ka nevojë të përcaktojë qartë identitetin e tij dhe të heqë dorë nga disa iluzione për dominim rajonal, nëse do që të pranohet nga bashkësia ndërkombëtare.
"Këta pragmatistë në Beograd duhet të mbështeten për të mirën e të tre shteteve të reja që janë në lindje e sipër nga ish-Jugosllavia dhe për Ballkanin në tërësi. Pra për të mirën e Kosovës, Serbisë dhe Malit të Zi," ka nënvizuar Bugajski, për të vazhduar se mjegullsia është ajo që nxit radikalët dhe politikën e korruptuar, madje dhe terroristët në Ballkan.
"Zgjidhja finale për Kosovën është pavarsia. Çështja është se si do shkohet deri atje. Nëse dëgjoni fjalët e Petersenit e kuptoni se ai është më i vendosur nga paraardhësit e tij lidhur me faktin se çështja e statusit duhet të zgjidhet nën autoritetin e tij. 5 vjet pas luftës nuk mund të shtyhet më tej çështja".
"Nëse Kosova duhet t'i bashkangjitet bashkësisë ndërkombëtare, familjes evropiane, duhet të ketë institucione që funksiojnë, ekonomi gjithashtu funksionale dhe marrëdhënie të mira ndëretnike. Por këto varen nga bërja e shtetit të pavarur."
Lidhur me politikat amerikane dhe evropiane ndaj Ballkanit Bugajski ka shtuar:
"Mendoj se është e rëndësishme që SHBA-të të mbeten të angazhuara në rajon, derisa procesi i integrimit në NATO dhe Bashkimin Evropian të ketë përfunduar. Do të jetë shkatërrim nëse kjo punë e madhe e bërë të lihet përgjysëm. Bashkimi Evropian nuk ka kredibilitetin e SHBA-ve, jo vetëm në mes të shqiptarëve e boshnjakëve," tha Bugajski për të shtuar se Basllkani mund të përdoret si shembull pozitiv në përpjekjet për të stabilizuar Irakun.

EUROPA E LIRE

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 17-11-2004 nė 11:37 Edit Post Reply With Quote
Bello: Kosova, standardet bashkë me statusin”


Luljeta Progini

“Pavarësia e Kosovës është e pashmangshme dhe ajo do ta stabilizojë rajonin e nuk do ta destabilizojë atë.

Por kuptohet që sfida më e madhe për Kosovën është bashkëjetesa me serbët e Kosovës”. Ky ka qenë qëndrimi i ministrit të Shtetit, Marko Bello, në konferencën me temë “Stabiliteti dhe siguria për rajonin”, e zhvilluar dy ditë më parë në Rumani. Reagimi i Bellos ka ardhur në përgjigje të ish-ministrit të Jashtëm rumun, Ardian Seferin, i cili tha në këtë takim se “Serbisë duhet t’i jepet më shumë pushtet e më shumë fuqi që të vendosen ekuilibrat në Ballkan, siç i ka vendosur Lufta e Parë dhe e Dytë Botërore”. Pas këtij qëndrimi, kanë reaguar ashpër edhe përfaqësuesit e Kosovës. Në qendër të debateve e diskutimeve, në këtë konferencë ka qenë Kosova para dhe pas zgjedhjeve, dhe e ardhmja e statusit të saj. Përfaqësues të Kosovës në këtë konferencë ishin kreu i PDK-së, Hashim Thaçi, Kujtim Hysenaj, i LDK-së, Agron Buxhaku, nënkryetar i BDI-së e ministër i Transporteve të Maqedonisë. Ndërkohë që në këtë takim kanë marrë pjesë edhe personalitete të larta të vendeve të rajonit, si edhe nga SHBA-ja, BE-ja dhe KE-ja. Përfaqësuesi i qeverisë shqiptare, ministri Bello, ka qenë i prerë në qëndrimin e tij për çështjen e Kosovës, duke theksuar se e vetmja zgjidhje mbetet statusi dhe standardet për Kosovën. “Për Kosovën ne jemi shprehur se jemi për status bashkë me standardet”, ka theksuar Bello në këtë takim.

Zgjedhjet, bojkoti i serbëve
Të pranishmit në konferencë e kanë kundërshtuar politikën e Beogradit në thirrjen e tyre ndaj serbëvë të Kosovës, për të mos marrë pjesë në zgjedhje. Duke kritikuar bojkotin e serbëve në zgjedhjet në Kosovë, Bello ka theksuar se detyra e politikanëve serbë ishte që të nxisnin bashkëpunimin mes serbëve të Kosovës dhe kosovarëve. Kjo, pasi, sipas tij, Tirana dhe Beogradi mund të ndihmojnë, secili në krahun e vet, për stabilizimin e situatës. I prerë në qëndrimin e tij ndaj serbëve ka qenë edhe ministri i Jashtëm i Malit të Zi, Vlahoviç, i cili ka theksuar se ”Serbia nuk do të na pengojë në rrugën tonë drejt pavarësisë e integrimit. Serbia duhet të ndihmojë veten, që ta ndihmojmë edhe ne. Politika serbe ka bërë gabim fatal që nuk ndikoi te serbët e Kosovës, që ata të shkonin në votime, dhe më pas të integroheshin”.



Skema kosovare: Thaçi, kryeministër

Burime paranë dy partive fituese në zgjedhjet e fundit, PDK-ja dhe LDK-ja, bëjnë të ditur se së shpejti do të ketë një aleancë mes tyre, sipas së cilës pritet që Hashim Thaçi të jetë kryeministër i Kosovës dhe Rugova, president i saj. Të njëjtat burime bëjnë të ditur se pritet të ketë një shmangie të Ramush Haradinajt të AAK-së, për shkak të thirrjes që i është drejtuar nga Gjykata e Hagës për të dëshmuar.


panorama





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 2-12-2004 nė 09:27 Edit Post Reply With Quote
Kadare:egërsia e klimës politike pengon diskutimin intelektual
Intervistoi Keida Kostreci
25 nëntor 2004


Shkrimtari i njohur Ismail Kadare thotë se mendimi negativ për Ballkanin i përhapur në Evropë është një klishe dhe shpreh besimin tek ndjenja e fisnikërisë së ballkanasve. Në një intervistë me Zërin e Amerikës, zoti Kadare kritikoi gjithashtu prirjen për të injoruar të shkuarën në vendet ish-komuniste. Ai bëri gjithashtu komente për ndjenjat anti-amerikane në Francë dhe për qëndrimin e vendeve të Evropës Lindore dhe Qendrore në raport me Evropën Perëndimore dhe Shtetet e Bashkuara. Kolegia jonë Keida Kostreci, bisedoi me zotin Kadare, në universitetin Bard të Shtetit të Nju Jorkut ku ai ndodhet për të dhënë leksione për veprën e tij.
Zëri i Amerikës: Në vendet e Ballkanit, por edhe në pjesë të tjera të botës përkatësia etnike dhe fetare, është bërë shpesh burim konfliktesh të përgjakshme. A mendoni se do të vijë një ditë kur identiteti etnik dhe fetare të mos jetë më burim konfliktesh dhe të mos ketë më ndasi të tilla për shkak të përkatësisë etnike?

Ismail Kadare: Unë besoj se po, por kjo do të jetë shumë e ngadaltë, nuk do të vijë përnjëherësh. Ka shumë faktorë që do të veprojnë në këtë gjë, por që do të ketë patjetër një kohë të tillë. Do të vijë gradualisht, ngadalë, por besoj se po. Për të jetuar në mënyrë demokratike të emancipuar, liberale, si të thuash, njerëzore nuk është e nevojshme të heqësh dorë nga identiteti yt kombëtar. Nuk ka mundësi të krijohet në botë një popull vetëm, nuk e mban dot njerëzimi këtë; nuk mund të krijohet një gjuhë, nuk e mban njerëzimi; nuk mund të krijohet një kulturë, nuk e mban dot planeti ynë këtë gjë. Bota është rregulluar në një farë drejtpeshimi, një farë ekuilibri, ku janë të ndara kulturat, popujt, gjuhët dhe ato duhet të merren vesh me njëri-tjetrin në mënyrë njerëzore, në mënyrë harmonioze. Nuk është zgjidhja, zhdukja e ndryshimeve, që të merremi vesh mirë. Kjo gjë është një keqkuptim tragjik. Nuk mund të ketë zhdukje identitetesh. Nuk mund të sjellë asgjë të mirë kjo gjë. Bota nuk mund të funksionojë si një etni e madhe, e pafundme. Nuk ka sesi, sepse është kundër natyrës, sesi ai ka lindur. Prandaj nuk duhet kërkuar një gjë e tillë. Kjo është një kërkesë jo vetëm naive, por edhe e mbrapshtë si kërkesë, domethënë, që të bëhemi modernë, të zhdukim identitetin. Kjo mund të sjellë një katastrofë tjetër pastaj, të kërkohen qindra identitete të tjera artificiale.

Zëri i Amerikës: Në vendet ku para 15 vjetësh u përmbys komunizmi në Evropën Qendrore dhe Lindore, duket se ka një humbje të kujtesës historike, ose një injorim të saj. Në disa raste, tek shkrimtarë dhe gazetarë të rinj kjo merr edhe formën e cinizmit ndaj një periudhe të tillë. Çfarë mendoni për një dukuri të tillë, për humbjen pra të kujtesës historike të një periudhe të tërë?

Ismail Kadare: Kam frikë se këtu përziehet edhe një farë snobizmi. Një popull natyrisht nuk jeton me të kaluarën, aq më tepër brezat e rinj, por edhe ta harrosh të kaluarën, nuk është normale. Merret si shenjë moderniteti, kjo disa herë. Kjo nuk është shenjë moderniteti: askush nuk e harron atë që i ka ndodhur në jetë, aq më pak një popull mund të harrojë. Kam frikë se këtu lozin një rol edhe njerëzit që duhet të hiqen sikur harrojnë, sepse iu duket vetja sikur jetojnë me të ardhmen, etj, etj, një klishe e tillë... Nuk mund të jetosh me të ardhmen normalisht, në qoftë se e kaluara të bëhet mjergull, nuk merr vesh ku ke qenë. Assesi! Natyra njerëzore, jeta njerëzore ka tri përmasa: e tanishmja, e kaluara, e ardhmja dhe kjo kështu ka qenë dhe kështu do të mbetet. Nuk mundet të ndryshojë natyra njerëzore në këtë drejtim.

Zëri i Amerikës: Si e shikoni rolin e intelektualëve, aktualisht në Evropën Qendrore dhe Lindore. Duket se ata janë në një gjendje të brishtë jo vetëm nga ana ekonomike, por edhe nga pozicioni dhe pesha e tyre në shoqëritë e këtyre vendeve. Cili është mendimi juaj për një dukuri të tillë?

Ismail Kadare: Në këto vende për fat të keq ka shumë egërsi dhe injorancë dhe prandaj kur klima është e tillë, kur ka shumë brutalitet, inteligjenca dhe intelektualët, druhen. Në kuptimin jo se kanë frikë, por fyhen nga një egërsi e tillë. Është jo normal një diskutim radikal. I keni vënë re për shembull diskutimet në Shqipëri? Janë shumë të egra dhe vetvetiu i heqin çdo dëshirë intelektualëve që të marrin pjesë në to. Pra një arsye është kjo: Është egërsia e klimës: Diskutimi intelektual, diskutimi liberal kërkon një klimë normale.

Zëri i Amerikës: Ndërsa gjithnjë e më shumë vende anëtarësohen, ose synojnë anëtarësimin në Bashkimin Evropian, duket se Ballkani është rajoni i vetëm që ka ngelur si vrimë e zezë në këtë kontinent. Sa mendoni se ndikojnë në këtë gjendje ndjenjat nacionaliste, psikologjia e popujve të Ballkanit?

Ismail Kadare: Unë jam kundra atij mendimi, krejtësisht mosbesues dhe negativ për Ballkanin. Është një klishe e tillë në Evropë, e përhapur kudo, vazhdon prej një shekulli. Unë mendoj se është një mendim i pasaktë, i pathellë, është mendjelehtë dhe ka brenda një lloj mendësie kolonialiste jo të hapur, por të fshehtë. Ballkani është një rajon i botës, me tërë të mirat e veta, me tërë prapësitë e veta. Nuk janë rajonet e tjera, të botës po se po, por as të Evropës, që të jenë kaq shumë për t’u mburrur para Ballkanit, sepse në këto vende ne e dimë, kanë ndodhur tmerre që nuk do të harrohen mijëra vjet, prandaj nuk ka pse të marrë Ballkani më tepër se ç’mban kurrizi i tij, si të thuash në këtë historinë evropiane. Për fat të keq popujt e Ballkanit janë shumë të bujshëm në të keqen e tyre dhe kur të arrijnë të jenë pak të bujshëm edhe në të mirën e tyre, unë mendoj se për Ballkanit do të fillojë vërtet një epokë e re, një kohë e re. Këto nuk janë fraza të bukura që mund të thuhen, si poetike, por unë i njoh shumë mirë ballkanasit dhe ata vërtet kanë një rezervë fisnikërie në natyrën e tyre, e cila për fat të keq është mbuluar nga e keqja deri tani, nga budallallëku, nga marrëztë që kanë bërë, nga ato ethet që i kapin herë pas here, që nuk dinë si të dalin prej tyre. Por megjithatë ajo rezerva e fisnikërisë është aty dhe është mesa duket për një kohë të ardhme. Për fat të keq do të vonojë ndoshta, por ka për t’u shfaqur me siguri.

Zëri i Amerikës: Si një intelektual dhe shkrimtar që jeton vazhdimisht në Francë, nga vëzhgimet tuaja si ju duken ndjenjat e francezëve ndaj amerikanëve. A është e vërtetë që ka një ndjenjë aq të theksuar anti-amerikane?

Ismail Kadare: Për fat të keq po! Unë ndoshta nuk do t’i përgjigjesha me kaq lehtësi kësaj pyetjeje, në qoftë se nuk do ta kisha thënë mendimin tim në Francë për këtë, se nuk do të më vinte mirë aspak që të thoja një kritikë për Francën, duke qenë në Amerikë. Por unë në 2-3 raste në shtypin e madh francez, kur më kanë pyetur, e kam thënë fare fare qartë dhe shkoqur: për fat të keq unë nuk jam dakord me këtë që po bën Franca. Franca po bën një gjë që është kundër vetes së vet. Unë jam një shkrimtar që kam shumë herë më shumë lidhje me Francën, ose mund të them se kam lidhje vetëm me të dhe shumë pak me Shtetet e Bashkuara dhe s’kam ndonjë lidhje, përveç lidhjeve që ka gjithë populli shqiptar me. Unë vetë si shkrimtar një pjesë të jetës e kaloj në Francë. Normalisht duhet të mbroja Francën, por e kam thënë hapur në shtypin francez, që Franca bën një gabim të madh, që ka lejuar këtë epidemi antiamerikane. Kjo është jashtë logjike, është jashtë etikë, është jashtë interesave të saj. Franca dhe Shtetet e Bashkuara, nuk kanë ndarje të thella serioze, por është një ndarje e cekët, për fat të keq pasionante. Nga ana tjetër duhet sqaruar edhe një gjë: në Francë ka një grup shumë të fortë shkrimtarësh, intelektualësh, filozofësh që janë kundra kësaj dhe kanë dalë hapur në shtyp dhe këtë të mirë e ka opinioni francez, që e pranon. Duke rënë vetë një pjesë e madhe e tij në këtë pasion anti-amerikan, pranon dhe dëgjon me nderim gjithashtu këtë grup shumë të fortë intelektualësh, filozofësh, shkrimtarësh, gazetarësh, që janë kundra kësaj.

Zëri i Amerikës: Si e shpjegoni qëndrimin e vendeve të Evropës Lindore dhe Qendrore ndaj dy anëve të Atlantikut, pra të Shteteve të Bashkuara dhe të Evropës. Ndërkohë që shumica e këtyre vendeve synojnë anëtarësimin në Bashkimin Evropian, ato në fakt kanë mbështetur Shtetet e Bashkuara të Amerikës, kohët e fundit. Si e shpjegoni një qëndrim të tillë?

Ismail Kadare: Interesi i këtyre shteteve ka qenë me Evropën dhe megjithatë ata përkrahën Amerikën. Kjo tregon e para njëherë një ndershmëri politike, një integritet shumë të lartë; e dyta një mençuri shumë të thellë. Domethënë këto shtete treguan një moralitet shumë të lartë, këto shtete ku bën pjesë edhe Shqipëria, që megjithë interesat që kanë, që po rrinë para portave të Evropës, duke pritur radhën që të hyjnë, erdhi puna mbajti një qëndrim parimor, jashtëzakonisht në kuptimin e moralitetit, të lartë. Kjo ka edhe një shpjegim tjetër sigurisht. Këto vende, duke përfshirë edhe vendin tonë Shqipërinë, ne na ka ardhur në majë të hundës propaganda amerikane. Ne më mirë se kushdo e dimë, që antiamerikanizmi klasik, është stalinizëm i kulluar. Stalinizmi ka jetuar dhjetra vite dhe ushqimi kryesor i tij ishte antiamerikanizmi. Natyrisht për neve është si një ëndërr e keqe të dëgjosh po ato parulla të përsëriten sot në vendet perëndimore evropiane. Ato që ne i kemi pasur tmerr gjatë viteve të komunizmit, nga mëngjesi në darkë, radioja, shtypi fliste kundër Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe vjen tani periudha e demokracisë dhe përsëri të dëgjosh, unë që jam në mes të Parisit, ato parulla ato sllogane që ngjajnë 100 për qind me ato që kemi dëgjuar dhe jetuar të gjithë në kohë, në atë mizerje politike të pafund. Pra këto popuj mesa duket, kjo ua ka hapur sytë, i ka bërë të jenë më të kthjellët. Dhe vizioni i këtyre popujve, duke përfshirë edhe vizionin shqiptar, ata e shikojnë perëndimin si një botë unike, që s’duhet të ndahet, mund të kenë kundërthënie sigurisht, por kurrsesi nuk mundet të përçahen, është shumë më i shëndetshëm dhe shumë më i zgjuar se çdo vizion tjetër. Në qoftë se ka ndonjë gjë që mund të jemi krenarë ne, se pak gjëra ka që jemi krenarë, për fat të keq, mund të jetë edhe kjo, se së bashku me popujt e tjerë që sapo kanë dalë nga perandoria komuniste.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
DARDAN PEJA

Postuar mė 9-1-2005 nė 05:31 Edit Post Reply With Quote
BALLKANI MIDIS TENSIONIT DHE SHPRESES PER INTEGRIM EUROPIAN

Shqetesime per trazira dhe shpresa per Europen .


Rajoni i Ballkanit e fillon vitin 2005 nga njera ane mes shqetesimeve per mundesine e trazirave dhe nga ana tjeter mes shpresave per perparim drejt integrimit europian. Disa analiste japin mendimet e tyre per ngjarjet kryesore te vitit 2004 ne rajon dhe se cfare parashikojne ata se do te sjelle viti 2005. Pranvera e vitit 2004 solli trazira ne Kosove. Aktet e dhunes kunder serbeve dhe pronave te tyre u kujtoi te gjitheve se gjendja atje vazhdon te jete shperthyese, me nje popullsi te zhgenjyer nga status-quo-ja dhe tensionet mes shumices shqiptare dhe pakices serbe.

Stefen Larrabi drejtor i Ceshtjeve te Sigurise Evropiane ne Korporaten RAND ne Uashington, thote se Kosova ishte problemi me i mprehte ne Ballkan vitin e kaluar. "Mendoj se ngjarja me e rende ishin ndoshta trazirat ne Kosove, sepse nxorren ne pah faktin se sa e paqendrueshme eshte gjendja ne Kosove dhe sipas mendimit tim e ben me urgjente nevojen per diskutimin e statusit te Kosoves", thote ai. Edhe Franz-Luthar Altman, drejtor per Ballkanin ne Institutin Gjerman per Ceshtje Nderkombetare dhe te Sigurise, ka te njejtin mendim. "Ato zhvillime te renda ne mars ua ndryshuan mendimin shume perendimoreve, pasi ishte nje kujtese qe ceshtja e Kosoves eshte ende e pazgjidhur, si edhe shkaktoi polemika te shumta mes perendimoreve dhe ne komunitetin nderkombetar per rrugen qe duhet te marre ne te ardhmen e afert ceshtja e Kosoves, qe eshte problemi kryesor ne Ballkanin Perendimor", shprehet Altman. Franz-Luthar Altman thote se siguria ne rajon ka qene shqetesim qe ne fillim te viteve 1990.

"Ka ende shume pasiguri qe burojne nga problemet e pazgjidhura politike, si per shembull mes shqiptareve dhe maqedonasve ne Maqedoni, apo ne Kosove. Por nga ana tjeter, mendoj se duhet ta pranojme qe ka patur permiresime persa i takon gjendjes se sigurise ne pergjithesi ne Ballkan. Me kalimin e viteve kemi arritur ne nje pike, kur as nuk mund te mendohet qe te kete konflikte te pergjakshme, si ato te meparshmet", thote ai.

Analistet jane te nje mendjeje se nje nga ceshtjet me te rendesishme, ne mos me e rendesishmja per Ballkanin ne vitin 2005, do te jete marrja ne shqyrtim e statusit perfundimtar te Kosoves, nga mesi i vitit. Martin Sletzinger, drejtor i studimeve per Evropen Lindore ne Qendren Udrou Uillson ne Uashington, ve ne pah lidhjen mes nevojes per siguri dhe integrimit evropian te Ballkanit. "Mendoj se evropianet, te pakten disa prej tyre kane ndjesine se procesi i integrimit evropian dhe qendrueshmeria ne Evropen Jug-Lindore dhe ne Ballkan kane nje emerues te perbashket: procesi i integrimit evropian, do te konsolidonte qendrueshmerine", thote ai. Sletzinger mendon se perpjekjet per integrim evropian duhet te behen njekohesisht me ato per statusin e ardhshem te Kosoves, per te shmangur paqendrueshmerine ne rajon, ne rast se ajo merr pavaresine. Ai shton se qendrueshmeria eshte nje domosdoshmeri tani qe si brenda Bashkimit Europian, ashtu edhe ne Ballkan ka filluar nje perpjekje serioze per t'i afruar vendet e ketij rajoni me shume me Evropen. Ai e konsideron kete perpjekje, zhvillimin me me rendesi ne Ballkan per vitin 2004. "Mendoj se eshte bere fakt i pamohueshem ne keto vende se ky drejtim eshte e ardhmja dhe mbi kete kuader mbi vullnetin per integrim evropian mbeshtetet zhvillimi i tyre i brendshem, marredheniet nderkombetare si me njeri-tjetrin, ashtu edhe me Ameriken dhe pjesen tjeter te Evropes", shprehet analisti

Ndersa, Altman i Institutit Gjerman per Ceshtje Nderkombetare dhe te Sigurise thote se pas zgjerimit te Bashkimit Evropian vitin e kaluar, eshte e qarte se destinacioni i Ballkanit eshte bere tani Brukseli. "Sipas mendimit tim, ngjarja kryesore ishte zgjerimi i 1 majit, qe duket ne pamje te jashtme sikur pothuajse nuk ka asnje lidhje me Ballkanin, por qe pa diskutim do te kete ndikim, sepse Sllovenia dhe Hungaria jane tani anetare te Bashkimit Europian dhe nuk ka dyshim qe edhe dy, ose tre vende, nese llogarit edhe Kroacine, do te anetaresohen", sqaron ai.

Por Stefen Larrabi i korporates RAND thote se megjithese vendet e Ballkanit e kane drejtimin ne Bashkimin Europian, nje gje e tille nuk do te ndodhe shume shpejt. "Nuk me duket, - thote ai, - se vendet e ketij rajoni, me perjashtim te Kroacise, kane ndonje perspektive per t'u anetaresuar ne dhjetevjecarin e ardhshem. Bashkimi Evropian ka plot ceshtje neper duar per momentin, mes se cilave ratifikimin e kushtetutes, integrimin e 10 anetareve te rinj dhe negociatat per anetaresimin e Turqise. Keshtu te gjitha keto te lene te kuptosh se kjo organizate do te kete plot ceshtje te tjera per te zgjidhur. Mendoj se ne keto kushte do te jete shume e veshtire qe te nxise intensivisht integrimin e vendeve te Ballkanit".

Nderkohe qe Kroacia pritet te filloje negociatat per anetaresim ne BE kete pranvere, Maqedonia e ka nenshkruar marreveshjen e Stabilizim-Asociimit. Per Shqiperine, perparimi ne negociata per te njejten marreveshje, eshte kryesisht i lidhur me ecurine e zgjedhjeve te ketij viti. Nderkohe, Mali i Zi ka ne plan te mbaje nje referendum ne vitin 2006 per pavaresi nga Bashkimi Serbi Mali i Zi dhe kjo do te jete edhe nje ceshtje tjeter me te cilen do te perballet rajoni i Ballkanit kete vit.

"Zeri i Amerikes"

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 10-1-2005 nė 11:49 Edit Post Reply With Quote
I bashkova temat se ka rendesi kur kerkohet informacion qe te gjithe artikujt dhe diskutimet per nje teme te jene ne nje vend.

Kjo e lehteson punen.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
<<  1    2  >>




Powered by XMB 1.8 Partagium Beta Build 20110207PM
Developed By Aventure Media & The XMB Group © 2002
Procesi i kryer nė 0.6775720 sekonda, 53 pyetje