Kuvend-eDSH
Aktiv pėr herė tė fundit: Aktiv pėr herė tė fundit : Kurrė
Nuk keni hyrė [Hyrje - Regjistrohu]


Version i printueshėm | Dėrgo pėr njė shok
Nėnshkruaj | Shtoni tek preferencat
<<  1    2  >>
Autori: Subjekti: Marredheniet nderfetare nder shqiptare
Anton Ashta

Postuar mė 20-1-2003 nė 20:08 Edit Post Reply With Quote
Marredheniet nderfetare nder shqiptare

Fanatizmi Nje E Keqe Per Personin Dhe Shoqerine


Zotni të ndershëm,
Më falni për guximin: due ta përballoj çashtjen ma delikate në jetën shqiptare.
Kush e kishte zanë besë?... Antagonizmi fetar qiti kryet dhe mizorisht u fut edhe,ndër ateistat e ditës. Egërsitë e bame në Jug, midis djelmnisë shqiptare, vetëm pse muhamedanë e kristianë, janë fakte qi nuk lanë me luejtë, por janë edhe prova të tmerrshme për jetën tonë fetare, shoqnore e kombtare.
Për sa dij unë deri më sod, kjo çashtje kurrë nuk qe përballue kjartë e mirë; sa herë qe kallë, menjiherë edhe qe mbulue porsi gaca nën hi. T'i mbetet hatri kujt të duejë, unë due ta thom mendimin tem haptas: Marrë në shumicë, muhamedani shqiptar asht fanatik, ortodoksi fanatik, katoliku fanatik e këta jo për besim, sa për inat e për parti. Ndër çasat ma të vështirë të jetës sonë kombtare, njimend se shpëtuem format e bashkimit shoqnor e të qetësisë ndër elementa,porse ne fund te punes mbeti nji tharm, nji gond rryme e partie, sa me të trembë e me të demoralizue.
Tue prekë me dorë plagën, vjen pyetja: A do të mund të rrojnë në qetësi tre elementat fetarë ndër ne? Ateistat me të gjithë skeptikët, indiferentat, natyralistat, aventurierët e oportunistat, thonë se jo: Na shqiptarët nuk mund të rrojmëtë qetë, as nuk mund të formojmë shtet, për pa i zhdukë tc gjitha besimet, pse besimi i shqiptarit asht shqiparizma!
Këta shpresoj t'i përballo nji herë tjetër; këtyne tash po thom vetëm se Shqipnia nuk ash vend i pa Zot; e se shqiptarët a nuk janë, as nuk duhet të jenë t patënzonë.
Fjalën këtë herë e kam m besimtarët e tre elementave.
Pa kontenstim ne jemi n komb, nji shtet e nji popull me n shpirt, me nji gjuhë e me nji histori, e po t'ishim edhe të nji besimi, patëm me qenë edhe ma te bashkuem, ma homogjenë, dhe nuk patëm me bjerrë mund e kol për t'u kuptue ndër shumë pun Por fakti asht ky se na jemi pra myslimanë, ortodoksë e katolik e si të tillë duem të rrojmë në nje harmoni yëllaznore. Unë thom se për këtë punë nuk asht nevoja me shue besimet, pse po të duem, mund të rrojmë vëllaznisht, sikurse kemi shembullin ndër sa shtete të tjera të qytetnueme.
.Pra, tezin tem e ve kësodore: shqiptarët, po qenë vërtet të qytetnuem e nacionalista të sinqertë, besues edhe përnjimend në një Zot të vërtetë, nuk ka se si të mos rrojnë vëllaznisht shoq me shoq; përkundrazi, derisa të mos kenë kulturën njerëzore në shpirt, ndërgjegjen kolektive kombtare, e derisa t'u mungojë kultura fetare, ata kanë me qenë të damë e të përçamë, jo psejanë tri besimesh, por pse nuk kanë bazat ejetës sho-qnore, kombtare e fetare

PENGIMI I MADH:
FANATIZMI


Pengimi i madh për jetën shoqnore, pra, për qetësinë e vëllaznimit tonë asht fanatizmi, i cili asht nji turp për personin, turp përi besimin të cilit i përket personi nje turp për jetën shqiptare. Besimi qi mbahet për pasion, pra me fanatizëm, nuk asht besim i arsyeshëm, as faktor i jetës; ai nuk nalton por poshtnon, e ma tepër rrënon se sa trajton. Besimi në nji Zot të vërtetë, Ati i të gjithe njerëzve, nuk do ta shtojë antagonizmin, por do ta pakësojë; besimi do ta zbusë njerinë ndër ndjesi e jo ta egërsojë, do t'i rregullojë prirjet e instinktit, ndër të cilat asht dhe egoizmi qi don të justifikohet me shkakun e besimit.
Këtu asht nevoja ta dalloj njeriun fanatik nga njeriu me karakter: të dy ngulin kambë për nji bindje të vetën, të dy tregojnë fuqinë e vullndesës deri në kulm,... por me këtë ndryshim, se njeriu me karakter ngul kambë për nji parim t'arsyeshëm, ndërsa fana-tiku don t'i rrijë asaj së vetës arsye e pa arsye; njeriu me karakter tregon nji zotësi morale, ndërsa fanatiku dishmon nji dobësi per-sonale, pse ai, edhe po ta shohë të paarsyeshme atë të vetën, nuk asht i zoti ta mundë pasionin e egoizmin; brutalisht mund të jetë i fonë, por njerëzisht asht i ligësht;
karakteri moral ka caqet e arsyes, fanatizmi nuk ka cak, ai të verbon, të shtyn deri në ves e n'egërsi. Fanatizmi asht antinjerzor, prandej edhe antifetar e antishoqnor. Pra, për të rrojtë vllaznisht, nuk asht nevoja të hjekim besimin, por kusht i parë asht të hjekim fanatizmin në besim. Shqiptari mund të zbutet tue marrë kulturen vërtet njerëzore, kulturën e shpirtit, d.m.th. nuk mjafton të ketë sjelljen e mirë, paraqitjen e njerzishme, format e përshtatshme, mënyrët e hijshme, e ne shpirt të rrijë i egër, por duhet të jetë edhe përnjimend në vete ashtu si mbahet e duket përjashta, atëherë ka me u ba i zoti të rrojë në harmoni me vëllaznit e vet sh-qiptarë të çdo kondicioni shoqnor edhe të çdo besimi. Ngjitas me kulturën njerzore, shqiptari do të marrë kulturën fetare. Kaloi koha qi ta mbajmë besimin pse na e kanë lanë të parët, pse ashtu e kemi gjetë, pse besojnë të tjerët, ase për nji çdo tjetër arsye të jashtme; sod duhet të dijmë shka besojmë dhe pse të besojmë; lypet tajustifikojmë, nëmose paravetes, besimin tonë. Por nuk mjafton kaq: besimin nuk do ta mbajmë as për etiketë, as për nji gja vetëm teorike; besimi duhet të jetë faktor i jetës; parimet e besimit duhet të përftojnë në bindje të plotë, ndiesi të gjalla, lëvizje, shprehje, fjalë e punë, drejtues në nji sistem jete. Kjo don me thanë kulturë fetare.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 20-1-2003 nė 20:09 Edit Post Reply With Quote
TE RROJME SHOQNISHT E
VLLAZNISHT

Jo se kërkohet prej shqiptarëve kristianë e myslimanë të jenë të gjithë Shenjtën a Peigambera, por po deshëm të jemi komb e shtet, lypet me doemos të jemi
në atë shkallë kulture njerëzore e fetare, sa mjafton të rrojmë shoqnisht e vëllaznisht .
Pa kulturën njerëzore, nuk jemi të pjekun të rrojmë si njerëz i e si shokë; pa kulturën fetare, besimi nuk na formon për jetë, por ma tepër na pengon.

Kam pa myslimanë edhe kristianë qi me vetëmohim mbërrijnë deri në heroizëm për të mbajtë ramazanin e kreshmët, por prejse nuk e kanë kulturën fetare, ata me atë vepër sado heroike, nuk shfaqin nji madhni shpirtnore të , cilën nuk e kanë, pse qindresa e tyren të shumtën e herës bazohet , thjesht në nji zakon, në nji traditë, i në nji moskuptim të jetës fetare qi e zhvleftëson motivacionin edhe veprën e tyne.

Nji kusht tjetër qi rrjedh prej kulturës së shpirtit asht nderimi për bindjet e të tjerëve. Po t'ia bajmë diagnozën shpirtit të shqiptarit në skajin ma të fundshëm, kemi për të gjetë këtë fenomen të çuditshëm: kush nuk mendon si unë, thotë, ai asht kundërshtari em. Ky paravendim antishoqnor shfaqet
jo vetëm në lamëm fetare, politike e shoqnore, por edhe deri në lamën ditunore.
Më ka ra rasa për vjetë e vjete të marr pjesë ndër shoqni, mbledhje, nisma e shkoqitje çashtjesh ndër shqiptarë, edhe do të thom se, me pak ndryshime e me forma ku ma shumë ku ma pak egoiste, si ndër njerëz me shkollë, kam gjetë e prekë me dorë se mjaft me tregue kush nji mendim a parim të kundërt apo edhe të ndryshëm, për me u shikue shtrembët e me u ba shenj antagonizmi e luftimi.
Shkakun e këtij fenomeni të paarsyeshëm prapë e gjejmë në gabimin trashanik, pse shqiptari edhe po të mbahet se ka kulturë, kujton se me ndjekë arsyen e nji tjetri asht dobsi. Historia e djeshme e trysnia e sotshme na e vërtetojnë këtë përbindsh të individualizmit egoistik. Për të rrojtë vllaznisht nuk lypet të mendojmë të gjithë me nji kokë, as nuk kërkohet të kemi të njejtat parime ase të jemi të pagabueshëm, por medoemos duhet t'ua njohim të tjerëve të drejtën e arsyetimit e të bindjes, po n'atë mënyrë si kërkojmë qi të tjerët të respektojnë mendimet tona. Do ta dimë se secili njeri, edhe pa dashtë, mund të ndjekë nji rrugë a nji parim të gabuem, prandej, sikurse nuk duem të na përbuzë kush ne edhe po të jemi në gabim, ashtu as na mos të përbuzim askend. Themeli i shoqnimit, prandej, edhe i harmonisë shoqnore midis shqiptarëve, qofshin edhe besimesh të ndryshme, asht në mbajtjen e sinqertë të parimit: Mos i ban kuj shka nuk don me ta ba kush ty; banu të tjerëve si kërkon me ta ba ata ty. As në këtë pikë besimet nuk pengojnë, por e kanë detyrë të ndihmojnë.






SHKAQET E DASISË


Mbasi vumë kushtet pa të cilat nuk ka si mbahet jeta sho-qnore e fetare, vijmë ndër parime;
E parimisht sedli besim ka dog-mat e veta, por dogmat nuk ndër-rojnë, prandej, sikurse besimet janë të papërshkueshme me njeni-tjetrin për shkak të dogmave, ashtu besimtarët, në themel të dogmave, nuk kanë si afrohen e puqen njeni me tjetrin. E ja se dasia asht e detyrueshme, shqetë-simi i domosdoshëm. Nuk ka si shkohet jeta vllaznisht. Kështu arsyetojnë ata qi besimet i kanë ferrë në sy.

Problemi i vërtetë asht i vështirë, por zhvillimin e vet e gjen të plotë ndër tri parimet qi janë:




1. Intoleranca dogmatike, 2.Toleranca shoqnore qytetare, dhe 3. Toleranca shoqnore politike.
Nuk e kemi shqip fjalën tolerancë por i afrohet kuptimit , me bartë, me durue, si bie fjala na durojmë e bartim (kemi tolerancë) kur na fyejnë fëmijët, i dejuni, i marri, i gabuemi, por nuk bartim, as nuk durojmë kurrsesi (jemi intolerantë) kur ndokush me të mendueme, na merr nderin.

Parimisht lypet ta kemi e ta mbajmë intolerancën teorike -dogmatike, due me thanë qi në punë të besimit secili ta mbajë bindjen për atë dogmë qi ndërgjegjja ia urdhnon për të drejtë, as mos të durojë t'i thotë tash zi e tash bardhë nji parimi, të cilin e ka për ideal të parë.

Intolerancë! Fjalë e fortë, fjalë qi nuk bartet as nuk durohet, pse nuk ban as nuk duron as sa të zit e thonit. Fjalë qi me të parën përshtypje tregon fanatizëm, mentalitet të ngushtë, regres, mosafrim në kurrnji mënyrë. Por edhe fjalë e sinqertë, e arsyeshme, e drejtë : e vetmja fjalë e mënyrë për me zhvillue problemin shoqnor- fetar.
Ja edhe arsyeja e thanies seme: Nji besimtar, i cili lavdohet se besimi i tij asht i vërtetë, po nuk desh me mohue veten edhe besimin e vet kundrejt nji çfarëdo kredoje tjetër, do të përgjigjet me nji "jo" kategorike të preme.

Indiferenti fetar, prejse ai vetë nuk mban kurrnji besim pëmjimend, thotë se besimetjanë njinji të vërteta, si t'ishin besimet etiketa e kostume të ndryshme, të cilat vlejnë njinji për ta plotsue nji nevojë të jetës. Po qe si njena dogëm tjetra, edhe pse të kundërta, atëhere asht njinji si e vërteta si e kundërta, e po qe se Zoti i dha e i dau besimet e kundërta, atëhere Zoti asht hartuesi i gabimit, i rrenës dhe i përçamjes.

Duen me thanë se kjo intolerancë dogmatike nuk baret,nuk durohet në nji shtet, në nji popull, pse asht tepër refraktare, e ngushtë e fanatike. Për nji herë ashtu po e zamë, edhe po e vejmë për bazë të kundërtën, due me thanë tolerancën dogmatike. Në këtë themel, bie fjala, Krishti qe a s'qe Zot, Muhamedi qe a s'qe Profeti i Zotit, në këtë rasë për mue do t'ishte njipërnji; unë bart e toleroj të thohet në daç kështu, në daç ashtu: si Krishti e Muhamedi të kenë pasë punë me Zotin, si të kenë punë me djallin, si të kenë i qenë hipokritë e mashtruesa, si të kenë qenë të ndershëm e të drejtë.

Kush nuk e sheh këtë dobësi mendore e morale? Njeriui të cilit i vjen era njeri, mosbinden kurrë nuk e tregon për bindje, dhe atë për shka asht i bindun se t asht gabim, kurr nuk e pranon për të vërtetë. Kjo nuk asht vetëm njidetyrë e fetarit, por nji detyrë e secilit njeri të ndershëm e t'arsyeshëm.

N'emën të së vërcetës, pra e për hir të sinqeritetit, luftë çdo gabimi, kudo qi ta gjejmë, edhe ndër kërkimet shkencore, edhe ndër interpretimet e dogmave.
Për këtë intranzigjencë ideale, shpirtnore, teorike, jemi të paditun na besimtarët, sidomos na katolikët, ndërsa këtë intolerancë e gjejmë edhe ndër njerëzit e ditunisë, t'artit e të politikës, për shka u përket parimeve të tyne., Këta, e dijmë të gjithë, se as sa çon miza në krah nuk lëshojnë në sistemin e vet porsi bazë. Këtë po e thomi në lamën parimore e ideale, pse mandej tjetër gja asht praktika si për shkencëtarë, si për| besimtarë.

NJI FORMË E INTOLERANCËS:
POLEMIKA

Nji formë e intolerancës asht polemika, e cila po qe serioze, ditunore, e paanshme, e bashme ndër sfera të nalta, vërtet ndrit, nalton e trajton. Rrallë më ka ra me pa ndër shqiptarë polemikë pa pasion. Me nivel kulture njerëzore e fetare qi kemi, thom se polemika nuk asht për ne. Edhe po patëm arsye e të drejtë në çashtje, kurrë nuk kemi arsye e të drejtë të kapërcejmë caqet e njerëzisë, të shajmë shoqi- shoqin, të përdorim rrenen, të falsifikojmë historinë,të shtijmë në punë motive t'ulta, të polemizojmë me pasion.

Tjetër mandej asht toleranca shoqnore, qytetare, praktike. Nëpër këtë parim, na e dallojmë kjartë se tjetër asht gabimi e tjetër gabuesi, tjetër asht personi e tjetër asht vepra; personin e falim, veprën e gabueshme e dënojmë; atë e duem, këtë e mënijmë; atë e bartim, këtë nuk e durojmë. Ky asht parimi bazë qi na shoqnon: me kurrnji gabim as kompromis as shoqni, por me të gjithë atdhetarët, edhe të jenë të gabuem, afrim, dashuni, vl-laznim. Natyra na mëson këtë parim: ajo me gjithë ndryshime e kontraste, e patrandshme mban nji harmoni të çuditshme; jeta njerzore na imponon; si, bie fjala, ndër ne të marrunit me ndore, besa, mikpritja, qe se shumë herë e mbrojmë si fajtorin si të pafajin.
Këtë shoqni qi na mëson natyra, na e imponon jeta; po njikëtë na urdhnon besimi, cilido të jetë. Shpirti i shqiptarit, me gjithë besimet e ndryshme, e ndien fuqishëm se nji i njejti Zot i vërtetë asht Zoti i muhamedanëve, Zoti i ortodoksëve e Zoti i katolikëve. Në sajë të nji Zoti, Babë i mirë, i drejtë për të gjithë, Na jemi vllazën, pse jemi të gjithë bijt e nji Zoti qi na ka falë. Pra Zoti i të gjithë neve, e na të gjithë të Zotit. Në themel të këtij imperativi na jemi nji.
Ja, pra, se kurrgja nuk na vllaznon ma fort se Zoti. Zoti asht visari i përbashkët i të gjithë shqiptarëve pa ndryshim.
Në themel të këtij parimi rrjedh toleranca fetare, e cila mbështetet në kuptimin e kjartë: muhamedani i biri i Zotit, krisatiani i biri i Zotit, pra, vllazën; mbështetet ndër ndjesi të sinqerta: porsi vllau për vllanë të ndiejmë njeni për tjetrin; mbështetet në nderimin reciprok për bindjen fetare të shoqi-shoqit: për kurrnji arsye nuk kemi te drejtë të përbuzim kend; porsi me të drejtë kërkojmë të na kuptojnë, ashtu kemi detyrë t'i kuptojmë të tjerët. Kjo tolerancë fetare kështu e naltueme deri në fisniki, sa asht e bukur, aq asht e vështirë. Kush e ushtron këte asht me të vërtetë i madh.

Toleranca qytetare- shoqnore e gjen plotësimin e zbatimin e vet në tolerancën shtetnore- politike. Statuti themeltar i njeh e i respekton njipërnji të tria besimet në Shqipni; shteti njimend asht afetar, d.m.th. as-njanës, por jo antifetar, as ateist, as indiferent; shteti shqiptar e njeh Zotin, por nuk anon për kurrnji besim ma fort se për tjetrin; hartuesit e Statutit u shtynë deri në ma të naltën shkallë të lirisë e të të drejtave të besimit; ata pranuen tri besimet në themel të barazimit të plotë; para shtetit e zyrtarëve të tij nuk ka as ndrysfiim, as pengim ndër të drejta të kurrnji elementi; të gjitha ligjet, masat, vendimet dhe mënyrat zyrtare synojnë aty: të forcohet e të sigurohet sa ma mirë qetësia fetare në Shqipni. E tanë puna mbetet ndër zyrtarë, me sa ata punojnë apo jo me shpirtin e këtij parimi e me drejtësi. Shteti, pra, jep liri të plotë, edhe të tre elementave ua siguron të drejtat qytetare e politike; parimi i tij mbështetet në drejtësi e jo në dashuni; shteti nuk ka miqësi as anmiqësi me kurrnjenin element.
Pra, për me mbajtë qetësinë midis elementave fetarë:

1) duhet të kemi për bazë të vërtetën kundrejt parimeve. E vërteta nuk luen (intoleranca teorike- dogmatike);
2) duhet të kemi dashuninë e siqertë midis. personave (toleranca shoqnore-qytetare);
3) duhet të mbahet drejtësia me ndërgjegje ndër ligje , e ndër zyrtarë (toleranca shtetnore- politike). Arsyeja e këtyne udhëzimeve asht kjo:

na duhet të rrojmë së bashku jo si përdhuni, por me vetëdashje; këtë pune do të na e thotë mendja, do ta duejë vullndesa, do ta ndiejë shpirti; mendjes do t'i flasë e vërteta, vullndesën do ta vendosë e drejta, ndjesitë do t'i shtyjë dashunia. Toleranca qytetare asht nji virtyt, për ushtrimin e të cilit krejt njeriu, ndër të gjitha fuqitë kryesore, do të jetë i prekun e i tërhjekun. E tane puna asht këtu: me dijtë e me qenë të zotët ta bartim shqiptarin, jo s.i të huej, por si vlla. Kështu, pra, nuk janë besimet ato qi e shqetësojnë jetën vllaznore në Shqipni, por gabimet pasionet e padrejtësia e besimtarëve shqiptarë janë ato qi e krijojnë çashtjen fetare në vendin tonë.

PENGIME QI DUHEN KAPËRCYE

E mjaft me teori. Kush don, ja ka marrë vesht me kaq, ja nuk ka marrë vesht kurrë. Tash të vijmë te praktika. E praktika asht kjo: Me muhamedanët nuk bahet, ortodoksët janë grekomanë, katolikët janë italofila. Kështu qi nuk mbetet kush shqiptar, as nuk mbetet kund shpresë për Shqipni; kështu nuk bajnë për Shqipni as Ismail Qemali, as Bajram Curri pse muhamedanë, as Gërmenji as Negovani pse ortodoksë, as Gurakuqi as Dedë Gjo' Luli pse katolikë;
kështu kemi ardhë ndër përfundime qesharake e do të vemi ndër konsekuenca rrënimtare!
Për të rrojtë vllaznisht na shqiptarët do t'i mbajmë, thamë, . disa kushte, do t'i vendojmë disa parime, por edhe do t'i hjekim disa pengime.


1. Pengimi i parë, per shërimin e kësaj plage të kobshme qi e shqetëson jetën ndër shqiptarë, asht gabimi i madh i disa udhëhjeksave të cilët duen ta mbulojnë a edhe ta mohojnë plagën, e cila, mjerisht, asht edhe do të shkojë në gangrenë, po nuk u shërue, me dorën e nji kirurgu t'aftë e të ndërgjegjshëm. Shka asht gabim e kalbsinë, fanatizëm e pus, ves e dobësi, le të qitet në shesh, le të thohet kjartë, pa ia shikue hatrin askujt. Pse ta mo-hojmë? Nji pjesë e mirë, muhamedanë e kristianë, ortodoksë e katolikë nuk shikohen me sy të mirë; nji antagonizëm shoqnor qindron në mes të tyne; ata nuk kanë mbërrijtë ende t'i rregullojnë relatat fetare, shoqnore e civile qi do të kenë. Duhet ta pohojmë botënisht se për mungesë kulture jemi këtu. Ky do të jetë hapi i parë i përmirësimit:
ta njohim e ta ndiejmë sa duhet ketë plagë shqiptare.
2. Me e shikue hollë, aty ku duket se ndeshen muhamedanë e kristianë, nuk janë parimet dogmatike; ato populli as nuk i din, as nuk i merr aq në kujdes;
sigurisht as për hatër të Krishtit, as për hatër të Muhamedit, sot nuk ban kush parti as nuk ngrehë ngatërresa.
Shaku i parë do të kërkohet ndër faktorë historikë, ndër tradicjone mënie midis elementave; na trashiguem ekzaltime, përbuzje, paragjykime e zemrime kundrejt shoqi-shoqit; me këto lejmë, me këto rritemi, me këto formohemi, e për rrezik tonin me këto edhe vdesim. Vetëm koha e kultura mund të na i shrranjosë. Do të kalojë edhe ndonji brezni, qi muhamedani ta harrojë tradicionin e të parëve, ta zhduki krejt idenë "kaurr", ashtu për nji predispozicion të bam petk, si kristiani i sotëm edhe i nesërmi, qenë e pa qenë, për çdo punë qi nuk i bjen për shtat, ka me kujtue e me ankue:
po më bahet e padrejtë, pse jam ortodoks, pse jam katolik. Me atë masë qi të marrim kulturën e shpirtit e të hjekim shkaqet e pretekstet, po me atë masë kanë me u dyndë edhe këto re të helmueme.

2. Faktori psikologjik Edhe faktori psikologjik ka të bajë shumë me ketë dasi shpirtënsh. Shqiptari si tip asht madhështor. Ai ndien për vete edhe përtej se duhet. Mirëpo kjo veti instinktive, qi kohën e kalueme ndihmoi shumë për të shpëtue shpirt, gjuhë, zakone e tradita tonat;
në se qe fat i madh asohere, sot për jetën tonë shoqnore e kombtare mund të bahet rrezik i parë.
Kam pa e shoh për ditë shqiptarë edhe me kulturë, të cilët nuk janë të zotët të çveshen prej vetes së vet: ata e dijnë fare mirë shka don me thanë jetë e përbashkët, e jetë individuale, i kuptojnë kjartë kontrastet e sakrificat qi lypen për me u kapë me jetën e vërtetë shoqnore, megjithkëtë, hir e pa hir, duen të bajnë atë të vetën;
duen, vetëm ata të jenë të mendshëm, ata gjela qi këndojnë. E po gjetën injoranta, trashamana, hypokritë, servila, fanatikë, po edhe njerëz në të mbarë e pa të keq, more t'i shfrytëzojnë pa dhimbë, pa shpirt, edhe të ngrehen kapadaij, udhëhjeksa, pionierë, a shka po dij unë. E ja klanet, partitë, prej nga rrjedhin dasitë e ,. kontrastet shoqnore: hallet shqiptare. Këta njerëz të besueshëm, mandej, si ta kenë ba nji grimë pozicion me taktikë vërtet djallore, sa herë t'u nevojitet, mjaft ta prekin, a por sa ta çekin sustën e besimit, se ja, gati nji turmë për t'i ndjekë;
e ja, se me nji herë qiti krye çashtja e besimit në shqiptarë, me mëni, me shpifje, me dasi, grindje e luftime. Ku asht faji? Sigurisht nuk asht zelli i besimit, por asht zekthi i egoizmit. Unë, së mbrami, nuk i ve faj fare muhamedanit apo kristianit pse asht fanatik; ai nëmose asht i sinqertë;
fajin e parë pse shqiptari ka mbetë fanatik e ka hoxha, prifti a popi; këtyne - po nuk patën vetë aq kulturë njerzore edhe fetare, sa me u dalë për vete dhe me u dhanë të tjerëve - u do hjekë e drejta të mësojnë. Por fajin pse fetari e ushtron fanatizmin e ka ai liberali universitar, i cili, me sa mica e qeni, nuk beson as në Krishtin as në Muhamedin, por formon klane për Dinin ase për Fenë e Krishtit, jo pse i intereson Dini a Feja, por pse me atë formë - gjen kush e ndjekë për me qenë ai krye. Deri qi të mos zbulohen e të mos qiten sheshit këta njerëz të rrezikshëm, nuk ka qetësi në Shqipni...


TE HJEKIM DORE
NGA ÇDO NDRYSHK ZEMRE



Sod në këtë krizë të tmerrshme besimtarëvet të të tre elementave na përket, për hatër të Zotit e të Shqipnisë të hjekim çdo ndryshk zemre, t'i japim dorën shoqi-shoqit e të vëllazno-hemi në njatë Zot qi besojmë e në njatë Shqipni qi e duem me gjithë zemër. E po e patën detyrë besimtarët nji herë, kleri shqiptar, muhamedan, ortodoks e katolik, dhjetë herë ma tepër e ka detyrë tç shtërngohet dora-doras, e pa vonesë të dalë në lamën e luftimit për t'i a shpëtue shqiptarit besimin në nji Zot, shpresën në nji Shqipni. A sod a kurr të mobilizohemi për fe e atdhe! Ja, ky asht besimi e kjo asht Shqipnia qi po na zhduket ndër duer. Bashkimi i tri klereve në ketë drejtim e veprim, asht leva ma e fuqishme për të sigurue bashkimin e shpëtimin. Nuk shpëton, jo, sod as Xhamija pa Kishë, as Kisha pa Xhami, por as njena as tjetra pa Shqipni.
Të ngrehemi në kambë. Për nji Zot të vërtetë e për nji Shqipni të lumtun, na jemi vllazën!

Korrik 1944





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 20-1-2003 nė 20:14 Edit Post Reply With Quote
A jemi dakort me keto mendime?

Une per vete jam absolutisht dakort dhe e them hapur se jam besimtar, por kurrsesi fanatik e aq me pak fondamentalist.

Me sinqeritet,

Anton





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 20-1-2003 nė 20:15 Edit Post Reply With Quote
Per ata qe nuk e dine:

Te nderuar bashkatdhetare ju lutem mos harroni daten e shkrimit dhe autorin

At Anton Harapi

I pushkatuar nga barbaret me 14 shkurt te 1946

Barbaret ishin komunistet e jo serbet apo greket apo turqit.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
blerim vokshi

Postuar mė 21-1-2003 nė 17:28 Edit Post Reply With Quote
Une per vete jam absolutisht dakort dhe e them hapur se jam besimtar, por kurrsesi fanatik e aq me pak fondamentalist.

EDHE UN JAM PLOTSISHT I KETIJ MENDIMI.

Fanatizmi e fundamentalizmi nuk duhet te ket vende nder Shqiptar,pasi veq dem do te kemi nga keto,duhet te kemi toleranc sa me shum nese deshiroj te hecim perpara.

Me te mira Bela.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Nardi

Postuar mė 22-1-2003 nė 16:45 Edit Post Reply With Quote
Kush mund te jete fanatik valle i dashur Anton?. Nuk jam fanatik por kur njerezit jane cmendur, doem

SHQIPERIA DEMOKRATIKE LIDH MARREDHENIE ME NJE SHTET DIKTATORIAL QE UDHEHIQET NGA NJE SULLTAN

E diele, 30 janar 1994/ Pas vizites se suksesshme te Presidentit te Republikes se Shqiperise, zotit Sali Berisha ne Brunei, ATSH nepermjet RD njofton se \\\"Me 27 janar 1994, Republika e Shqiperise dhe Brunei, duke u mbeshtetur ne interesin dhe deshiren e dy popujve te tyre vendosen te lidhin marredhenie diplomatike midis tyre ne rang ambasadoresh\\\". Kur merr vesh nje fakt te tille, nuk ka se si te mos habise protokolli me te cilin punon Presidenti i Republikes sone. Cili president ne Evrope apo me gjere niset e i hyp avionit per te vizituar nje shtet me te cilin shteti i tij nuk ka marredhenie diplomatike? Cili President evropian apo me gjere do te shkelte ne token e nje shteti ku asnjehere me pare nuk ka shkelur asnje kembe diplomati i rangjeve me te ulta te ketij shteti ku shkon Presidenti? Kete e ben Presidenti i Shqiperise Sali Berisha, ku sipas informacionit qe kemi per takimet ne kete shtet, dihet qe deri tani qe u vendos lidhja e marredhenieve diplomatike me Brunein asnje diplomat tjeter i rangjeve te ulta nuk ka vajtur me pare. As ndonje drejtor drejtorie, as zv/minister dhe as ministri i Jashtem. Keshtu vete Berisha President, shkon per te lidhur marredheniet, me Brunein, shtet nga i cili ende nuk ka ardhur ne Shqiperi ndonje diplomat i ulet apo i larte.

Nje protokoll i tille mund edhe te perdorej ne ndonje rast te rralle ku kemi te bejme me ndonje shtet te fuqishem ku interesat e medha te Shqiperise te detyrojne ta shkelesh rregullin protokollar evropian. Por qe kjo te ndodhe me Brunein, kjo duket jo serioze per protokollin zyrtar te Shtetit Shqiptar.

Kush eshte Brunei? Eshte shpallur shtet i pavarur ne vitin 1948. Udhehiqet nga Sulltani...me emer te gjate e mbiemer shume te gjate. Ka nje siperfaqe prej 5765 km katrore (afro 5 here me i vogel se Shqiperia). Ka nje popullsi prej 226.300 banore (popullsi kjo qe eshte ne numer me pak se Tirana, kur dihet se kryeqyteti yne eshte afro 300 000 banore); 69 per qind jane malajziane, 18 per qind jane kineze, 64 per qind jetojne ne fshat, 22.2 per qind jane analfabete. Afro 70 per qind jane muslimane.

Brunei eshte nje shtet diktatorial; prej 400 vjetesh sundohet nga e njejta familje sulltanesh. Ky vend qe Shqiperia demokratike ldhi marredhenie diplomatike, nuk ka dhe as behet fjale per pluralizem, nuk ka fare parti, nuk ka as qeveri, as parlament, cdo gje varet nga Sulltani, i cili ia trashegon sundimin e vendit trashegimtarit te tij. Brunei eshte nje vend islamik ku po te shihet ne rruge apo ne ndonje ambient tjeter natyral, ndonje djale a vajze qe kapen per dore apo puthen denohen me 5 vjet burg.

Ky eshte pra pak a shume Brunei,ne ato cka shkruhet per te ne shtypin e huaj. Shpresojme qe kjo vizite e presidentit Berisha dhe lidhja e marredhenieve me Brunein Islamik te sherbeje per paqen ne Ballkan e me gjere. Shpresojme se pas kthimit te Berishes nga Brunei, ne Shqiperi nuk do te kete arrestime gazetaresh ashtu sic ndodhin ne keto vende. Kujtojme se jo shume kohe me pare ne Turqi policia arrestoi brenda nje dite te gjithe redaksine e nje gazete te pavarur. Se fundi shpresojme se vizita e suksesshme dhe lidhja e marredhenieve diplomatike me shtetin islamik te Bruneit do te sherbeje per pranimin sa me shpejt te Shqiperise ne Keshillin e Evropes.

Aleksander Frangaj

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Nardi

Postuar mė 22-1-2003 nė 16:54 Edit Post Reply With Quote
Kur kryetari i shtetit te nje vendi ka lajthitur, nuk ka nevoje per te treguar se cfare zien nga ai popull qe me voten e tij e zgjodhi president.

Kush eshte fanatik?
Une?
Ishpresidenti?
Tjetri?
Tjetri?
Apo tjetri?

Ja pra kjo eshte shoqeria shqiptare, ja pra ky eshte fanatizmi qe ti thua dhe shkruan.
Une nuk e kam ndermend te kthehem mbrapsht, por dua te jem pjesetar i Evropes, dua te jem nje njeri i mire i dobishem per shoqerine, per familjen , femijet, gruaja te kete te drejte te njejta ashtu si burri, femija te me shkollohet, te mos e cenoj kurre dhe ta bej sa me te mencur.
Mos valle une jam fanatik zoti Anton?

Nuk pres shpesh nga gruaja te me gatuaje, nuk i pertoj punes ne shtepi, te laj te pastroj sepse edhe femra njeri eshte shpirt ka, edhe ajo lodhet, edhe ajo deshiron te ndihet si njeri.
Keto gjera ku i gjen pervecse ne Evrope?
Ja pra po te hyjme ne thellesi dhe zberthejme teoremen e zhvillimit njerezor sa mire do te ishte

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 23-1-2003 nė 08:32 Edit Post Reply With Quote
I dashur Nard,

mos perto e lexo dhe nje here artikullin e At Anton Harapit.

Sa per artikullin e frangajt eshte shume i keq sepse te lidhesh marredhenie diplomatike me cdo shtet ne bote eshte normale dhe Brunnei megjithese eshte shtet mesjetar per mendimin tim nuk i prish asnje pune Shqiperise as botes.

Nje diktature si ajo e sadamit apo ajo e korese se veriut ato jane te rrezikshme, por marredhenie diplomatike duhet te kemi dhe me ato shtete.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 23-1-2003 nė 08:39 Edit Post Reply With Quote
Megjithate ne mund te vazhojme diskutimin:

Ku eshte ndryshimi i nje besimtari dhe nje fanatiku?

A mundet kush te na japi nje shembull konkret?





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Krytha

Postuar mė 23-1-2003 nė 21:23 Edit Post Reply With Quote
Fanatizmi eshte problem i madh nese e lejojm te shtrihet.
Nje dallim ndermjet Besimtarit dhe Fanatikut eshte se Besimtari nuk e shpall rrugve e mban ne zemer dhe e don Zotin si dhe te gjitha krijesat e tij kurse fanatiku mburret pa ja da insiston sa ma me shume ne format e jashtme te shfaqjes te fes. Poashtu fanatiku me cdo kusht deshiron qe ti te futej ne rrethin e tij duke mos perfill asnji norm qe ti te behej antar i grupit(fes) te tij.
Shembull tipik jan Jehovet qe cdo dite trokasin neper dyert te njerzve qe te "ndajn" leximin e bibles por ka individ nga te gjitha fet qe veprojn ne kete menyr.
Sekularizmi(ndarja e fes prej shtetit) eshte ajo qe e ka liruar gruan ne perendim dhe pjesa e madhe e Shqiptareve praktikon nje jet te tille. Mbrojtja e sekularzimit tek cdo shtet eshte prarkusht per zhvillimin e shoqeris demokratike dhe pa dhune fetare(klanore).
Sot kemi nje numer shtetesh qe nuk tolerojn fe tjera ne rrethin e tyre, polici(mbikeqyrje) religjioze etj.
Ne fe dhe besim nuk guxon me pas dhune se ai cili me pranon dicka me dhune mund ta shprehi ne formen e jashtme por ne zemer kurr nuk do ta ket se nuk mundet kush te nderhyj aty.
Kjo teme eshte shume e gjat por si fillim kaq.

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 24-1-2003 nė 08:23 Edit Post Reply With Quote
Nje nga kriteret me te qarta qe dallon besimtarin nga fanatiku eshte:

Besimtari e respekton cdo fe tjeter.

Fanatiku e percmon cdo fe tjeter.

Fondamentalisti kerkon deri me dhune zhdukjen e feve te tjera.

A jeni dakort me keto kritere?





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
blerim vokshi

Postuar mė 27-1-2003 nė 18:51 Edit Post Reply With Quote
Jam plotsisht daskort me keto qe thua ti Anton.

Po athua jan te gjith ne ket forum,pasi disave po ju pengojn shum temat qe i hapi Tali ne lidhje me fene,pra nuk jan tolerant ndaj fes tjeter e ne ket rast kesaj Muslimane.

Pra duhet patjeter te jemi tolerant ,nese i themi vetit te djathte e patriot.

Per mua aj njeri qe nuk ka toleranc fetare eshte nje e keqe,nje bar e rende per shoqrin ton.


Me te mira nga Bela.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 28-1-2003 nė 08:58 Edit Post Reply With Quote
Propozim:

I drejtohem te gjitheve:

1.A mundet qe secili prej nesh te sjelle shembuj konkrete historike apo reale qe vertetojne tolerancen fetare nder shqiptare?

2. Gjithashtu secili nga ne te sjelle shembuj konkret historik, te jetuar, apo te lexuar te fanatizmit nder shqiptare?

Faleminderit,

Anton





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Krytha

Postuar mė 29-1-2003 nė 18:03 Edit Post Reply With Quote
Hafiz Ali Kraja

Islamizimi e Fanatizmi
Ma përpara të marrim vesht njherë se çka don me thanë Islam
Fjala « Islam » në fjalorin religjios ka kuptimin e « bindjes » ; por jo të nji bindjes absulute. Bindje ndaj të nji vërtetë, në Hyun. Asht në kundershtim me fjalen e me shpirtin Islam bindja veç njaj Zoti, veç njaj të vërtete. Perse me i u bindë nji të shtrembte asht si me çue krye kundra të vërtetës, kundra Hyut. Mbi kët flet Kurani në shum vende. Prandej çdo mysliman, si mbas besimi të tij do t’u përunjet atyne gjanavet qi janë të vërteta para Zotit edhe do të jetë gjithnji në përpjekje me njerzë qi janë në udhë të drejtë,n’udhë të Pernedis e do t’ i luftojë njerztë e dhanun mbas ebshit e mbas punvet të këqija ; nji ndergjegje formue kësisojit na mund t’a quejm nji adhurim i së vërtetës. Njaj qi i asht bindun njaj Zoti qi ashte nji e vetë e vërteta, njaj po tham, nuk gjykon gjanat mbas pikpamjes të tij ; por i u ep atyne vleften e meritueshme si mbas pikpamjes hyjnore, kështu qi i vjen turp mandej me mohue gjanat qi në vedvedi kanë atë vleftë.
Ndër zemra qi asht rranjue dashtunija për të vërtetën, aty s’ka vend fanatizmi. Zoti thotë në Kuranin e vet ; « Zoti mëshirë-plotë dërgoj Profetine vet me predikue rrugen e drejtë e Besimin e vërtet. »
« O ju, qi ju besoni libravet të shejtë, pse e përzini të drejtën me të shtrembët, e mohoni të drejtën tuej e ditë ju mirëfilli. » « O ju besimtarë, mos e teproni në tjetër gja në besim t ‘uej, veçse në ndjekje të vërtetës » « Besimtarë ! Në Besim mos e teproni, e mos thoni tjetër mbi Perendi veç të drejtën. »
Me këto urdhna e porosina Kurani i vërtetë ka përbuzun teprin e fanatizmin e vetëm në drejtë ka vuem leçi me ngulë kambë. Feja Islame të miren (hajrin) e gjenë vetëm në njoftje e n’adhurim të drejtës ; e aty ku s’qendron e drejta nuk ka kundruem kurr nji të mirë.Çdo dobi qi nuk pështetet në të drejtë e në të mirë feja islame e ka konnsideruem si dam.
Qe prej këtyne spjegimeve kuptohet se fanatizmi nuk pajtohet me islamizmë.

Marre nga libri ” A DUHET FEJA ? Ae pengon bashkimin Kombtar ” te Autorit Hafiz Ali Kraja
Botim’i i dyte Albanian Islamic Center Harper Woods, Michigan 1983
- nji riprodhim nga botimi ipare që asht ba në Shkoder në vitin 1934 në Sthypshkrojën :Ora e Shkodrës.

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Tali

Postuar mė 29-1-2003 nė 18:41 Edit Post Reply With Quote
Disa shembuj nga Mrekullia Kur-anore

Këto janë disa nga argumentet që Kur-ani Famëlartë na tregon se ky libër(Kur-ani) nuk është vepër e Muhamedit a.s. por është vepër e Vetë Zotit të Madhërueshëm.Lexoni mirë se çfarë thotë Kur-ani i përpara 1450 viteve,dhe krahasoeni me përditshmërinë tonë do të shihni që edhe sot e kësaj ditë dhe deri në shkatrimin total të Tokës këto verse Kuranore janë dhe do të jenë aktuale,tash ju mendoni.Ja disa shembuj:

Emri All-llah

Shikoni , nese i marrim numrin e sureve dhe ajeteve dhe i vendosim në boshtin koordinativ, ashtu që boshti i abshisave të paraqet numrin rendor të sureve(verseve Kuranore), ndërsa ai i ordinatave të paraqet numrin e ajeteve të sureve përkatëse, dhe nese e gjejmë pikëprerjen e tyre(d.m.th. të numrit rendor të një sureje me numrin e ajeteve të saj) d.m.th pikprerjen e të gjitha sureve me numrin e ajeteve të tyre, athere në mënyrë mahnitse fitojmë një grafik jo të zakonshëm. Ky grafik është emri ALLAH i origjinalit(d.m.th. mënyra se si shkruhet në arabisht), e kjo është një prej atyre mrekullive që të mahnitë.

Kur'ani per yjet.
--------------------------------------------------------------------------------
{Betohem në vendqëndrimin e yjeve. E ky betim është i madh sikur ta dini} (El Vakia: 75-76)

Në kohën kur u shpall Kur'ani, kjo ishte krejtësisht e pakuptueshme. Por, sot, ne e dimë se grupi i yjeve më të largëta në qiellin tonë është larg nesh afro 700.000 vjet drite, kurse drita për një sekond kalon 300.000 km. Mirëpo "vendqëndrimi i yjeve"; edhe sot e kësaj dite po i mundon dijetarët. Koha kur dijetarët do të mund ta vizatojnë hartën e tyre, do të jetë një kohë e re për historinë njerëzore.
Dijetari i astroanutikës James Jines, thotë: "Studimi i vendqëndrimit të yjeve do ta jap çelësin e një panorame më të bukur që ka parë syri i njeriut, do të na mundësojë shikimin e një qielli të çuditshëm e të gjërë, dhe do të kuptojmë nga ajo çfarë më parë nuk kishim kuptuar. Sikur të kemi mundësi t'i shikojmë vendqëndrimet e yjeve përgjithësisht, një gjë e tillë do të na ofronte sqarimin e realitetit të gjithësisë.

Kur'ani per Qiellin.
--------------------------------------------------------------------------------
{Qiellin ua kemi bërë kulm të sigurt, por ata zbrapsen prej atyre argumenteve}(El-Enbija: 32)

Qielli pra është ai që mbron Tokë, sikurse kulmi shtëpinë. Vallë prej çkahit e mbron atë? Dijetarët bashkëkohorë thonë: Sikur shtypja atmosferike tokësore të ishte pak më e ulët se që është, atëherë shkëndiat e shumta që çajnë horizontet e jashtme do ta goditnin Tokën në të gjitha pjesët e saj. Dhe me këtë rast do të ndizej çdo gjë ndezëse, dhe atëherë qielli nuk do të ishte mburojë.
Biologu Frenk Alen në librin e tij "Zoti zbulohet në shekullin e diturisë"thotë: "Toka është e mbështjellur me një materie të gaztë e cila përmban gazërat e nevojshme të jetës dhe e cila ngrihet mbi rruzullin tokësor më tepër se 500 milje. Kjo mbështjellje e tokës arrinë dendësinë e nevojshme që ta pengojë derdhjen e miliona shkëndive vrasëse për çdo ditë në Tokë... Dhe kjo mbështjellje atmosferike ruan shkallën e nxehtësisë së nevojshme për jetë. Po ashtu, ajo bartë avullin e oqeaneve dhe deteve në vendet e largëta, brenda kontinenteve, ku edhe shndërrohet në shi i cili ringjallë Tokën pas vdekjes së saj. Kurse shiu është burimi kryesor i ujit të ëmbël, i cili sikur të mos ekzistonte, Toka do të shndërrohej në një shkretëtirë pa shenja jete..."

Kur'ani per dhimbje
--------------------------------------------------------------------------------
Lekura eshte ajo qe ndjen dhembjen e jo i gjithe trupi

{Njemend, ata qe mohuan argumentet tona, do t'i hedhim ata ne zjarr. Sa here qe u digjen lekuret atyre, Ne ua nderrojme ne lekura te tjera qe ta shijojne denimin. All-llahu eshte i plotefuqishem dhe i drejte(ne ate qe vepron).} (En-Nisa:56)

Deri vone mjeksia dhe njerezimi mendonte se i gjithe trupi i njeriut perjeton ndjenjen e dhembjes, por disa vjet me pare mjekesia zbuloi se realiteti nuk eshte ashtu, sepse dhembjen e ndjen vetem lekura ku gjienden shqisat ndijuese. Atehere, a nuk eshte ajeti i lartpermendur nje sinjalizim per kete. Perndryshe, çfare kuptimi ka fjala e All-llahut: {...Sa here qe u digjen lekuret e tyre, Ne ua nderrojme ne lekure te tjera qe ta shijojne denimin(e zjarrit)...}. Muhammedi a.s nuk jetoi ne kohen tone qe te zbuloje diç te tille me mjete bashkekohore te mjekesise, por ate e mesoi Njohesi i çdo fshehtesie, krijuesi i njerezimit.


Kur'an ...
--------------------------------------------------------------------------------
Shtypja atmosferike ulet me ngritjen nga siperfaqja e Tokes.

{ate qe All-llahu deshiron ta udhezoje, ia zgjeron zemren atij per (ta pranuar) Islamin. Kurse ate qe deshiron ta lere te humbur, gjoksin e tij ia ben shume te ngushte sikur te ngjitej ne qiell(ne lartesi te larta)...} (El-En'ame:125)

Ky ajet i All-llahut te Lartesuar zbulon dy fshehtesira:
E para: sa me lart qe te ngrihet njeriu nga rruzulli tokesor, i ngushtohet frymemarrja, e kjo eshte ajo qe shkenca bashkekohore e deshmoi.
E dyta: Nga ky ajet nenkuptohet se njeriu nje dite do ta perjetoje kete vetvetiu dhe do te ngjitet ne lartesite qiellore. Ja pra, jane ditet tona ato qe argumentojne kete. Me thuaj, atehere, a mund te jete kjo fjale e Muhammedit a.s?

Kur'ani.
--------------------------------------------------------------------------------
Vijat ne maje te gishterinjve nuk jane te njejta te asnje person

Ne suren el-Kijame, ne ajetet 3-4, All-llahu i Lartesuar thote: {A mendon njeriu se nuk do t;i tubojme eshtrat e tij(Diten e ringjalljes). Gjithqysh, Ne jemi te fuqishem t'ia rikthejme edhe majet e gishtave te tij.}

Pra, derisa njeriu mendon se Zoti nuk do ta ringjalle ate pasi te behet pluhur, Ai i verteton atij se do t'ia ringjalle edhe majet e gishterinjve ashtu siç i kishte. Valle, pse All-llahu permendi ketu ne veçanti majet e gishterinjve e jo ndonje pjese tjeter te trupit? Ngase shkenca ne shekullin e kaluar zbuloi se ato dallohen nga nje person ne tjetrin, prandaj edhe merren gjurmet e gishterinjve kur deshirohet zbulimi i ndonje krimineli nga ana e policise. Kush eshte pra ai qe e lajmeroi Muhammedin a.s per kete fshehtesi te madhe perveç All-llahut te Gjithedijshem.


Kur'an baze per shkence.
--------------------------------------------------------------------------------
Fjala "muaj" ne Kuran permendet 12 here,aq muaj sa ka viti.
Fjala "dite" ne Kuran permendet 365 here,aq dite sa ka viti.
Fjala "qiell" ne Kuran permendet 7 here,aq sa qiej ka krijuar Allahu(xhsh).
Kjo mrekulli te mahnit.


Kur'ani baze per Shkencen!!
--------------------------------------------------------------------------------
Paqe

Disa mendojnë se Kur'ani është vetë shkenca, por një gjë e tillë refuzohet, sepse Kur'ani, pikë së pari, është fjalë e Zotit, kurse shkenca është mendim apo përpjekje për zbulimin e fjalëve të Zotit. Shkenca ndonjëherë mund të dështojë, kurse fjalët e Zotit asnjëherë nuk dështojnë. Kur'ani është nxitës i madh për zbulime, por ai nuk është vetë shkenca, sepse është mbi shkencën. Ai është burimi, kurse shkenca është gjurmuesi. Ai na zbulon të kaluarën, të tashmen dhe të ardhmen. Me një fjalë, fillimin dhe mbarimin, kurse shkenca nuk e bën këtë.
Këshilltari shkencor i ish-presidentit amerikan Xhimi Karter, Frank Pres, kryetar i Akademisë së Shkencave në Amerikë, shkroi një libër në të cilën paraqiti disa zbulime të reja shkencore. Në faqen 488 të librit të tij ai e ka sqaruar formën e kodrës, e cila ka formë shtylle. Në faqen 413 ka paraqitur fotografinë e një kodre, ku shihet se kodra është një pjesë e vogël, ndërsa rrënjët e thella duken nën shtresën e fundit. Në faqen 435, ai thotë: "Kodrat luajnë rol të rëndësishëm në përforcimin e kores së sipërfaqes së tokës". Ndërsa Kur'ani këtë e ka thënë më shumë se 1400 vjetë më parë:
{Kurse kodrat ia përforcoi} (En Naziat) {A nuk e bëmë Ne tokën të përshtatshme (për jetë). Ndërsa kodrat shtylla?} (En Nebe: 6-7) {Dhe Ai vuri kodra (të forta) në tokë, ashtu që ato të mos lëkundet me ju} (En Nahl: 15).

Sqarim: Fjala arabe All-llah do të thotë Zoti(i vetëmi Zoti i vërtetë që krijoi terë gjithësinë). Kjo fjalë All-llah është emër për Zotin, që përdoret nga folësit arabe, si nga arabet muslimane, ashtu edhe nga ata të krishterë. Kjo fjalë nuk mund te përdoret për të specifikuar diçka tjetër përveç Zotit një të vërtetë. Fjala arabe All-llah haset në Kur'an më shumë se 2150 here. Në arameisht, gjuhë e përafert me arabishten dhe gjuhë në të cilen Jezui ka folur.1., Zoti përmendet edhe si All-llah


Drita e Henes eshte e huazuar, ndersa e Diellit eshte nga vetvetja --------------------------------------------------------------------------------
{Ai (All-llahu) eshte qe beri Diellin shndrites, e Henen e beri drite...}(Junus : 5){I madherishem eshte Ai qe krijoi yjet ne qiell dhe vendosi ne te nje shndrites (Diellin) dhe nje Hene ndriçuese}(El-Furkan :61)

Pra, vellai ime i dashur, keto dy ajete sinjalizojne se Dielli eshte shndrites - ne gj.arabe dije, qe nenkuptohon se ai ndrit vetvetiu, kurse Hena eshte drite - ne gj.arabe nur, qe nenkupton se ajo huazon driten.
Kjo, pra, eshte ajo qe zbuloi shkenca bashkekohore, e cila thote se Dielli eshte i zjarrte, kurse Hena driten e saj e merr nga Dielli.


Mrekullitë Shkencore në Kur'an
--------------------------------------------------------------------------------
Brendia e detit dhe e Tokes eshte e zjarrte dhe detet do te ndizen

{Betohem ne detin e ndezur}(Et-tur:6)
{Dhe kur detet te vlojne si zjarr i flakeruar}(Et-Tekvir:6)
{Dhe kur detet te eksplodojne}(El-Infitar:3)

Dhe shume ajetet te tjera te tilla, te cilat i paraprijne shkaterrimit te fundit. Zbulimet bashkekohore vertetuan se nentoka eshte zjarr i flakur, e posaçerisht nendetet. Ndoshta shumekuh nuk beson se mund te ndizet uji, i cili shuanzjarrin, por nje gje e tille u vertetua kur u hodhen bombat atomike ne ishujt e Japonise ne fund te Luftes se Dyte Boterore. Ato bomba e ndane ujin ne hidrogjen dhe oksigjen me ç'rast u dogjen nje numer i madhe i japonezeve. Pastaj, shiko vellai im, se si njeri nga keto ajete potencon shperthimin, i cili ndodh nga zjarri shume i forte. All-llahu na ndihmofte.


Mrekullit shkencore në Kur-an
--------------------------------------------------------------------------------
Mes dy deteve ka nje mur qe nuk lejon te perzihen

{Ai (All-llahu) leshoi dy dete te puqen ndermjet vete. Ne mes tyre ka nje mburoje qe nuk i lejon te trazohen}(Err-Rrahman :19-20)

D.m.th, se mes dy deteve ekziston nje pengese qe nuk i lejon ujerat e nje deti te hyjne ne detin tjeter. Kjo pengese nuk eshte e palevizshme, sepse fjala "merexhe" e perdorur ne ajet ka kuptimin e shkuarjes, kthimit dhe te levizshmerise. Shkenca zbuloi se ujerat e deteve nuk perzihen ndermjet vete dhe çdonjeri nga ato ruan veçorite e veta.
Disa dijetare nga Gjermania, me 1962 zbuluan se ne vendin ku bashkohen Deti i Kuq dhe Oqeani Indian nuk perzihen ujerat ne mes dy deteve. Ata verejten se ndermjet tyre ekziston nje vije e qarte ndarese, por ajo nuk ishte e palevizshme, sepse ndonjehere shkonte nga Lindja e ndonjehere nga Perendimi, sipas levizjes se ererave. Gjithashtu , ujerat e kripur nuk bashkohen me ata te embel, siçeshte rasti me lumenjte dhe detet. Pra, kush eshte ai qe ia mesoi Muhammedit a.s, kurse ai u rrit ne shkretetire?Mrekullit shkencore në Kur"an

[Edituar më 29-1-2003 nga Tali]

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 31-1-2003 nė 18:08 Edit Post Reply With Quote
Po shembuj konkret?





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 31-1-2003 nė 18:15 Edit Post Reply With Quote
Nje pyetje psh

A mbeshtetet ne Kuran denimi me vdekje?

Po prape kjo nuk eshte tema.

E mira do te ishte qe te mbeteshim tek shembujt konkrete te tolerances dhe te fanatizmit sesa te diskutonim teorikisht.

Nje gje themelore per shqiptaret eshte:

Eshte e bazuar ne islam sherihati psh qe zbatohet ne disa vende?

Per mua eshte nje mbetje mesjetare.

A jane fondamentalista ata qe kerkojne vendosjen e sherihatit ne Shqiperi?

Per mua po.

A thua do ta kishte pranuar Muhameti policine fetare?

Une mendoj, kurre.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 31-1-2003 nė 18:18 Edit Post Reply With Quote
Tali me lejo te them dicka.

Lekura nuk ndjen asgje, jane qelizat nervore te specializuara per dhimbjen qe ndjejne.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Blerim Vokshi

Postuar mė 31-1-2003 nė 21:19 Edit Post Reply With Quote
Kastiotit

------------------------------------------------------
A jane fondamentalista ata qe kerkojne
vendosjen e sherihatit ne Shqiperi?

Per mua po. Nga Antoni
------------------------------------------------------
Kush jan ata budallenj qe kerkojn sheriat ne Shqiperi,nese ti kastriot perkrah keto budallalleke athet qenke duke jetu ne koh te gbuar,duhet te kthejm nja 1000 vjet pas e do e gjesh veten ndoshta.

Per mua ishalla kur (dhe besoj qe kur)mos te mbri sheriati ne troje tona,po qfar na duhet neve or vlla sheriati,eshte ligj i arabve qfar kemi ne me ket ligj,asigje,eshte i huaj ore,nuk pershtatet as me fen ton(edhe pse jemi nje pjes musliman)pasi kemi nje muslimanizem me te veqant nga aj arab,me liberal, E as me kulturen e zakonet tona nuk ka lidhje fare. Po eshte problemi qe disa grupe kan filluar te radikalizohen,te anojn kah aj arab,duhet te ndermiret diqka qe te ndalohen keto grupe perndryshe do jau shohim sherin.

Tani te gjithve ne forun:

Mos na perzini me fundamentalist,se shqiptaret musliman nuk jan fundamentalist(perveq ca grupe te vogla,qe duhet te kujdesemi ti bllokojm).
Eshte nje e mir se ne te gjith shyqyr e dim se te paret i kishim katolik (jo shum larg)dhe po fyem apo sham katoliket,do shaj vetveten,pasi jemi pasardhes te tyre,jemi pra nje gjak,nje far,nje fis,vllezer ore.Se si nuk po e kuptojne ket disa!!!

Me te mira Bela.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 5-2-2003 nė 11:56 Edit Post Reply With Quote
Shembuj konkret:

"Eshte personalitet me te vertet terheqes. Gjynah qe ai Haxhi Qamili
nuk eshte gjalle, e ta kishte bo synet sic e pat bo Gjon Marka Gjonin
njehere e nje kohe ne mejhonet e Nroqit. "

Autor i ketij citati eshte nje fare olsi jazexhi.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 5-2-2003 nė 12:05 Edit Post Reply With Quote
"Si rrace luftarake qe ishin, Shqiptaret u rekrutuan ne
ushtrite Osmane. Ata ishin luftetaret dhe gjeneralet
kryesore qe cliruan Stambollin per Osmanet, Shqiptaret
rrethuan 2 here Vjenen, pushtuan Hungarine, Serbine, etj
per Osmanllite.

Konvertimi I Shqiptareve ne Islam, jo vetem qe nuk ishte I
imponuar, por mbi te gjitha ishte nje miresi.

a) miresi fetare, pse kjo I coi shqiptaret te qete, dhe qe
te mos vuajne me ne lufterat ortodokso - katolike

b) miresi materiale, pse kjo I punesoi shqiptaret e varfer
ne ushtrite Osmane, ku prej aty ata u bene gjenerale,
vezire e pashallare te Amerikes se kohes.

c) Miresi shpirterore, pse nen Islam, shqiptaret gjeten
fene e Zotit qe u mesonte te benin bamiresi, te ndihmonin
te vobeketit etj. Ata nuk vuanin me ne lufte me ndergjegjet
e tyre se cila ishte kisha e drejte dhe cila jo, se a vdiq
Krishti apo jo. Ne islam cdo gje ishte e sakte dhe e qarte.

d) Miresi rracore. Nen islam shqiptaret u bene pashallare
te Serbise, Rumelise, Bullgarise etj. Per 500 vjet, rraca
shqiptare u shtua. Nese me pare ata ishin nje rrace e
cenuar qe rronte mes malesh nen frike nga Roma dhe Bizanti,
tanime ajo kishte ne dore te saja te gjithe Ballkanin.
Serbet, Greket dhe Malazezte qe sot e kesaj dite dhe
perpara 600 vjetesh vrisnin shqiptaret, nen Osmanet u
detyruan qe te merrnin Shqiptaret per padrone te tyre.
Ne te gjithe I dime apo te pakten kemi lexuar historite e
heronjeve tane kombetar si Ali Pashe Tepelena, Bushatllijte
e Shkodres, Begollajt e Kosoves etj etj, qe sunduan qe nga
Beogradi e deri ne Athine. E pra kjo miresi shqiptareve iu
erdhi nga islami, osmanet dhe pushteti I tyre ne ballkan.

Konvertimi I Shqiptareve ne Islam nuk eshte e as nuk ishte
dobesi. Edhe konvertimi jone ne kristjanizem nuk eshte
dobesi (edhe pse tek kjo e fundit kemi perdorim dhune,
kurse tek i pari jo). Kur shqiptaret e hershem u konvertuan
ne kristjane, atebote kishte shume pak kristjane dhe
kristjanizmi ishte fe e Zotit. Pra ajo ishte nje zgjedhje e
mire. Me pas me ardhjen e Islamit, shqiptaret serisht
pranuan fene e re te Zotit. Kjo I ben shqiptaret nje popull
superior, mendje hapur dhe pranues I te vertetes. Ne
kundershtim me serbet dhe greket qe I mbyllen zemrat dhe
mendjet e tyre ndaj te vertetes, shqiptaret e pane Islamin
me syte e te vertetes. Fale Islamit shqiptaret u civilizuan
ne shtetin me te fuqishem te kohes, u edukuan dhe pane bote
me sy.

Mbi te gjitha me Islamin, shqiptaret gjeten fene e
vertete te Zotit qe iu shpall profetit te fundit te
njerezimit, Muhamedit a.s.

Islami I mesoi shqiptaret qe te behen njerez. Pse
shqiptaret u bene Musliman, Shqiperia nuk pa kurre lufte
fetare sic ka pare Serbia, Greqia, Bullgaria etj. Kjo pse
Islami eshte fe e civilizuar per nje shoqeri civile.


Nen Islamin, Shqiptaret ndertuan mrekullite e botes per
kohen e tyre. Shqiptaret si Sinani ndertuan Xhamite
fantastike te Stambollit. Fama e arkitekteve musliman
Shqiptare shkoi aq larg sa edhe India e Larget, ku
mrekullia prej mermeri, Taxh Mahalli, u ndertua nga nje
arkitekt Shqiptar, ne kohen e sundimit te Padishahut te
famshem Moghul, Xhahan Girit."

autori po i njejti , olsi jazexhi qe eshte bashkepunetor i baletes, ky njeri ja shperndan gazeten baletes ne internet.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 5-2-2003 nė 12:08 Edit Post Reply With Quote
shembull tjeter:

"Gjate historise se pergjakshme te konfrontimeve
muslimane kristjane, kleri katolik ka qene nje nga ata
qe kane pergjakur me shume tokat Shqiptare. Nuk mund
te harrojme ketu republiken katolike te Mirdites,
krimet e fondamentalisteve fetar si Dom Loro Caka, apo
edhe fashizmin e Gjergj Fishtes."

autori anonim





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Blerim Vokshi

Postuar mė 5-2-2003 nė 21:06 Edit Post Reply With Quote
More Anton pse meremi me keta injorant e tradhtar te kombit ton,keto njerz e e gjith raca e tyre kan vetem nje emer TRADHTAR kto per mua nuk jan as shqiptar e as musliman,besa dyshoj se edhe ato vet se din se qfar jan.
Prap po them mos e perzini fen muslimane me kesi lloj injorantesh pasi ata sa po e shoh un skan te bejn asgje as me muslimanizem e lena ma me shqiptarizem.
Keta lloj imbicil e parazit eshte me se miri te injorohen e mos te perfillen fare,e edhe me e mira do te ishte (sikur te kishim mundesi)ti ndalojm keto gazeta te tyre,se do hapin veq sher ne kombin ton,pasi po predikojn sende te gabuara,jo te verteta.

Per bes nuk paskem dit qe kaq posht paska ren ky baleta (pasi nuk kam pas dijeni shum per te),e qenka fut ne ujra shum te trubullta,ku don te na fus dhe ne !,po shpresoj qe do mbytet vet ne to.
;)

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 8-2-2003 nė 09:55 Edit Post Reply With Quote
Shume dakort,

vetem shembuj konkrete desha te sjell.

Sot lexova nje shkrim interesant te :


Odiseu apo Sizifi?

Nga Arbën Xhaferi

Shqiptarët e marrin si çështje të kryer faktin se janë evropianë dhe se i takojnë qytetërimit perëndimor. Aq shumë janë të bindur në këtë fakt, saqë ndihen të fyer po qe se dikush vë në diskutim këtë përcaktim të tyre. Mirëpo, të jesh evropian, pjesëtar i qytetërimit perëndimor nënkupton një kusht të vogël: me vetëdije, ose tashmë instiktivisht të pranosh dhe të identifikohesh me përcaktimet themelore të atij qytetërimi, trashëgiminë intelektuale, kulturore, standardet shoqërore apo sistemin e vlerave në përgjithësi. Dilema kanë shumë individë, kanë shumë shoqëri, por ato duhet të zgjidhen në kuadër të dimensionit, të sistemit të vlerave të qytetërimi të cilit i takon. Shqiptarët kanë një fat të keq, apo të mirë, varësisht nga strategjia, që gjenden në një rajon ku mpleksen, kundërvihen apo ndahen qytetërimet me valencë perëndimore apo lindore. Për të mbijetuar, ata kanë zgjedhur rrugën e pajtimit, të ekumenizmit. Në vigjilje të paraqitjes së krishterizmit në skenën historike, ata u angazhuan për pajtimin në mes të paganizmit dhe krishterizmit. Prej asaj kohe shumë rite pagane ilirike u inkorporuan në sistemin e vlerave të krishterizmit. Sot, bie fjala Shëngjergjin, Shënmitrin e festojnë të gjithë, pa marrë parasysh besimin. Pastaj në kohën e Konstatinit u angazhuan për pajtimin e shtetit me krishterizmin. Kur u shfaqën të çarat e para në mes të pjesëve lindore dhe perëndimore të Perandorisë Romake, që objektivisht përfundonte me ndarjen e kishës në atë lindore dhe atë perëndimore, të parët e shqiptarëve u përpoqën të gjejnë variante për t' i ikur kësaj. Perandori Justinian, me prejardhje ilire bënte përpjekje të krijojë kishën ilirike, që do të ishte indi ndërlidhës në mes të Konstandinopojës dhe Romës. Në vijë të këtij përcaktimi filloi ta bartë administratën në dy qytetet të reja që i themeloi enkas ai, në Justiniana Primën dhe Justiniana Sekondën, në Shkup dhe Ulpianë (Prishtinë), pra në zonat ilirike. Pas ndarjes së kishës, ilirët, arbërit, arvanitasit, arbëreshët apo shqiptarët bënin përpjekje që t'i ribashkojnë dy krahët e një trupi. Simbol i kësaj përpjekjeje është patriarku i Konstandinopojës, arvanitasi Atenagora. Sot shqiptarët luftojnë me këmbëngulje antagonizmin në mes të krishterizmit dhe islamit. Nëse diku ka pasur sukses ideali i ekumenizmit, atëherë ky vend, kjo shoqëri është Shqipëria duke përfshirë këtu kushtimisht të gjitha hapësirat dhe shoqëritë shqiptare. Shqiptarët, thjeshtë nuk mund të mbijetojnë pa një politikë ekumenike, pa një tolerancë fetare. Mirëpo, kjo vlerë nuk mund të arrihet njëherë e përgjithmonë, por duhet të jetë projekt i përhershëm, ngaqë kjo harmoni sfidohet gjithnjë dhe do të amplifikohet vetvetiu me procesin e globalizimit. Këtë mundësi rrëqethëse e ka shndërruar në doktrinë filozofike, politikologu amerikan Samuel Huntigton. Ai parasheh konfliktet e ardhshme të zhvillohen në linjat ndarëse mes qytetërimeve. Duke respektuar trashëgiminë evropiane dhe pse jo atë shqiptare, do të përqëndrohem në analizën e motiveve të këtij konfliktit hipotetik, shkatërrues për shqiptarët dhe do të përpiqem të bëj një polemikë ndoshta të pabarabartë me zotëri Samuel Huntington, i cili pra e hedh idenë për natyrën e konflikteve ne të ardhmen duke mos hezituar t'i përkufizojë si luftëra qytetërimesh, në thelb religjioze. Hipoteza e tij është sa provokative po aq edhe interesante që nxit kureshtjen hulumtuese. Sipas tij në të ardhmen nuk do të ketë fërkime ideologjike, por më tepër mes qytetërimeve që ndërtohen mbi përkatësitë religjioze. Në teorinë e tij ka një zbrazëtirë befasuese. Ai nuk argumenton faktin kryesor: mbi ç'principe religjioze nxitet lufta? Ai luftën, vetvetiu e trajton si kategori të amshueshme që nuk ndërrohet, por vetëm pretekstet që e nxisin atë ndërrohen. Tani, sipas tij ka ardhur koha për pretekste të reja, ato qytetëruese të bazuara mbi religjionet. Me këtë rast ai religjionin e vë në funksion të përcaktuesit të identitetit të qytetërimeve, por nuk hamendet që në mënyrë implicite ta cilësojë si shkaktare të konfliktit. Kush pra e nxit konfliktin? A i nxisin konfliktet religjionet, qytetërimet, apo i nxit ai element protofashist që përmes artikulimit politik synon të legjitimohet. Me këtë rast dëshiroj ta amnestoj religjionin, t’i amnestoj qytetërimet në përgjithësi që nuk janë vetvetiu nxitëse të konflikteve, por nxitëse të konflikteve janë mendësite militariste që mugullojnë që nga fillimi i qytetërimit njerëzor. Kam edhe një interes të veçantë që të merrem me këtë çështje, për shkak se si politikan që veproj në mjedisin shqiptar patjetër duhet të përsias për fenomenet e konflikteve midis religjioneve. Ne si shqiptarë kemi një interes strategjik që të gjejmë një formulë për harmoni ndërmjet religjioneve, për shkak se si komb u përkasim të tri religjioneve kryesore, pra katolicizmit, ortodoksisë dhe islamit. Intelegjenca shqiptare ka për detyrë të gjejë kodin ku bashkohen këto besime. Rruga e vetme është ruajtja e relegjionit nga interpretimet politike, ose instrumentalizimit të tij për qëllime jashtëreligjioze, politike, etnike ideologjike etj. Fundja, është e qartë se substanca teologjike e të tri religjioneve monoteiste në thelb është e njëjtë. Dallimet dhe fërkimet nisin kur besimi shfrytëzohet për qëllime jashtëreligjioze. Këto forma të instrumentalizimit të besimit dhe të vetë Zotit janë shprehje të mungesës së besimit, apo dominimit të bindjeve politike mbi ato religjioze. Nuk ka blasfemi më arrogante kur dikush në emër të Zotit e vret krijesën tjetër të Zotit. Thirrja në emër të Zotit për keto qëllime është mohimi më brutal i vetë Zotit. Gjatë historisë së njerëzimit si një pe i kuq shfaqet një konflikt ontologjik ndërmjet elementit, mentalitetit militarist dhe atij të dashurisë në mes të njerëzve. Elementi i dashurisë zakonisht e prodhon religjionin, elementi protofashist, respektivisht elementi militarist e prodhon shtetin dhe këtë dualizëm e kemi që nga fillimi i shoqërisë njerëzore. Në përgjithësi lufta e dashurisë kundër dhunës dhe kundër arrogancës përcillet gjatë tërë historisë së njerëzimit dhe manifestohet edhe në fenomenin e religjionit. Këto çështje duhet të analizohen në një rrafsh ontologjik, që të mos përzihen fenomenet dhe të mos marrin hov akuzat e kota se religjionet apo qytetërimet i nxisin luftërat. Nëse e analizojmë historinë e Krishterimit do të shohim ballafaqimin e këtyre dy faktorëve thelbësor, të ngulitur në karakterin e njeriut, kërkesës për luftë, për mbizotërim, për arrogancë, për dhunë dhe kërkesës për dashuri nga ana tjetër. Krishterët e parë, pra Krishterizmi i hershëm ishte religjioni i dashurisë. Problemi filloi me fondamentalizmin e Krishterimit, pra në kohën kur perandori Konstantin e krishterizoi pushtetin, pra ai e pranoi atë meqë nuk mund ta mbisundonte popullatën që gjithnjë e më tepër e parapëlqente Krishterizmin. Pra, perandori Konstantin e krishterizoi pushtetin dhe kështu filloi fenomeni i brendshëm i konfliktit ndërmjet elementit protofashist militarist që e krijon pushtetin me elementin e dashurisë që është baza e religjionit. Ky dualizëm vazhdoi gjatë historisë së njerëzimit deri në kohën e Shën Augustinit, i cili në mënyrën më konkrete dhe gjeniale konstatoi se ekziston një dualizëm ndërmjet dy mbretërive ose, thënë shqip ndërmjet dy botëve: tokës dhe qiellit, të së drejtës njerëzore dhe të së drejtës hyjnore, dogmës fetare dhe ligjit shtetëror, kulturës shpirtërore dhe kulturës materiale, mëshirës dhe dënimit, arrogancës dhe dashurisë etj. Ky dualizëm është imanent dhe vazhdon të prodhojë konfrontime, nëse nuk legalizohet dhe legjitimohet ndarja. Këtë legalizim, në historinë e qyteterimit perëndimor e bëri Shën Augustini, i cili hapi shtegun për sanksionim të ndarjes mes mbretit dhe Papës, mes hyjnores dhe profanes, kishës dhe shtetit. Këtu zë fill sekularizmi ose laicizmi i formacioneve perëndimore shoqërore. Në fenë islame, po ashtu kemi tendenca te ngjashme që ende nuk janë qartësuar sa duhet: manifestohet në trajta identike dualizmi mes elementit militar dhe elementit të dashurisë njerëzore, parcializimit të parimeve morale dhe universalizimit të tyre. Vetë besimi i vërtetë mëton universalizimin e të drejtave, e parimeve morale, ndërkaq ideologjitë, politikat, kulturat i parcializojnë vlerat dhe parimet, në varësi nga interesi grupor. Duke ikur nga blasfemia, duhen vënë në spikamë disa paralelizma ndërmjet historisë së përhapjes së Krishterimit dhe disa tendenca që sot vërehen edhe në botën islame. Projekti i Ajatollah Homeinit, i cili synon ta fondamentalizojë, islamizojë pushtetin, ta totalitarizojë një princip, çuditërisht na shfaqet në rolin e Konstatinit, ndonëse ky i fundit prirej nga parimet pragmatike qeverisëse e jo dogmatike fetare. Me këtë ai, me një vonesë mijëvjeçare historike, sërish hap shtegun për një konflikt të brendshëm, inherent ndërmjet elementit militar, protofashist që ekziston si afinitet ontologjik në shpirtin e njeriut, pa marrë parasysh përkatësinë e tij etnike apo qytetëruese dhe atij të dashurisë universale mes njerëzve. Shtrohet pyetja si të arrihet pra, harmonia ndërmjet elementit militar dhe elementit të dashurisë që e përhap religjioni? Është një pyetje për të cilën nuk ka përgjigje, por ky dualizëm duhet të pranohet si epifenomen, si derivat i tendencave për fondamentalizim të shteteve. Në kohën e Krishterizmit mesjetar u bë një kompromis mes këtyre dy tendencave të kundërta. Kompromisi u gjet te Kryqëzatat: u lejua lufta kundër tjetrit, por jo brenda religjionit përkatës. Këtë dukuri e shpjegon në mënyrë unike filozofi Peter Sloterdijk kur analizon cinizmat evropianë. Harmonizimi pra na del se është i pamundur, pos në dimensionin cinik, ku duke hequr dorë nga principet universale, lejohet lufta kundër tjetrit. Por, me këtë vritet qënia e besimit në një Zot , i cili i do njësoj të gjitha qëniet njerëzore. Zgjidhja është, jo te konstantinizmi, por te augustinizmi, te ndarja, sekularizmi. Në vijë të kësaj analize hasim në koinçidencën e dytë befasuese, në trajtën e vonesës historike: xhihadi na del si rimejk, dezha-vy e kryqëzatave ku lejohet vrasja e tjetrit në emër të Zotit. Mirëpo, këto janë aspekte të instrumentalizimit të religjionit, që burojnë nga ato cilësi protofashiste, pra militariste të njeriut, që kërkojnë mbizotërimin ndaj tjetrit e jo dashurinë ndaj tjetrit, kërkojnë emanimin e forcës, arrogancës e jo të mirëkuptimit. Ku janë pra shqiptarët e sotëm në këtë mes? Shqiptarët janë mes dy tendencave, pra jo të religjioneve, të qytetërimeve siç thonë disa, por në mes të ndikimit të faktorëve imanent protofashist dhe të atyre të dashurisë. Shqiptarët patjetër duhet ta gjejnë vijën e afrisë, të humanizimit të shoqërisë, që është një zgjidhje origjinale e qytetërimit perëndimor. Mirëpo, pa i analizuar këto fenomene në rrafshin filozofik, në rrafshin racional, pastaj edhe në rrafshin religjioz, nuk mund të gjejmë prehje për vetveten. Përfundimisht, shqiptarët nuk mund të nisin nga e para, të shpikin zgjidhje të reja origjinale, të sillen sikur deri më tani këto çështje, dilema nuk janë rrahur nga filozofë, teologë, krijues e intelektualë profilesh të ndryshme. Nëse i takojnë qytetërimit perëndimor, atëherë aty do të kërkojmë përgjigje filozofike, teologjike dhe praktike për shumë dilema që rishfaqen në trajtën e vonesës historike. Në këtë stad të zhvillimit të qytetërimit perëndimor është arritur që religjioni të shpëtojë nga kthetrat e mendësive militariste, nga instrumentalizimet e besimit për qëllime politike, etnike apo të tjera jashtëreligjioze. Qytetërimeve të tjera u mbetet detyra ta lirojnë religjionin nga instrumentalizimet vullgare jashtëreligjioze. Kjo do të ndodhë edhe vetvetiu, për shkak të vetë procesit imanent historik. Shqiptarët, pa dallim feje duhet ta zgjedhin modelin: Odiseun apo Sizifin…

shek





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
mistiku

Postuar mė 9-2-2003 nė 03:33 Edit Post Reply With Quote
Të nderuar vëllezër!
Dashuria, toleranca, bashkëjetesa, mirëkuptimi naduhen aqë shumë sa ajri, uji e ushqimi.
Kemi të përbashkët:Atdheun (trojet tona),gjakun, gjuhen, flamurin dhe Zotin-Allahun. Pajtohem që feja e Shqiptarit është Shqiptaria, por edhe këto fe që i kemi janë tonat, dhe aspak nuk duhet të na ndajn. Kur të gjitha predikojn dashuri, mëshirë e mirësi janë njësoj të mira. As nuk është krishterimi më i mirë as islami më i mirë.
Pajtohem me Antonin e Blerimin se fanatikë e fondamentalistë ka në tre religjionet tona. Ata që keqpërdorin fenë janë pseudoreligjioz. Ata që në emër të fesë bëjn edhe krime, qoftë edhe në emër të fesë, janë kriminelë, antinjerëzorë, antiZot, dhe antinatyrë/s.
Më vonë do sjell disa shembuj të tolerancës ndërfetare.

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
<<  1    2  >>




Powered by XMB 1.8 Partagium Beta Build 20110207PM
Developed By Aventure Media & The XMB Group © 2002
Procesi i kryer nė 1.4714060 sekonda, 49 pyetje