Kuvend-eDSH
Aktiv pėr herė tė fundit: Aktiv pėr herė tė fundit : Kurrė
Nuk keni hyrė [Hyrje - Regjistrohu]


Version i printueshėm | Dėrgo pėr njė shok
Nėnshkruaj | Shtoni tek preferencat
Autori: Subjekti: Jugosllavia zėvėndėsohet me njė shtet tė ri: Serbia dhe Mali i Zi
Eni_P

Postuar mė 5-2-2003 nė 11:06 Edit Post Reply With Quote
Jugosllavia zėvėndėsohet me njė shtet tė ri: Serbia dhe Mali i Zi

5 shkurt 2003, 5:00 UTC


Ligjvënësit e Jugosllavisë vendosën t’i japin fund federatës dhe ta zëvëndësojnë atë me një shtet të ri, që do të quhet Serbia dhe Mali i Zi.

Vendimi i djeshëm pasoi miratimin e kartës kushtetuese për shtetin e ri-një bashkim i lirë i dy republikave. Kjo kartë u miratua javën e kaluar nga parlamentet e Serbisë dhe të Malit të Zi.

Kryeqyteti i Serbisë, Beogradi, do të mbetet kryeqyteti i shteti të ri, por disa institucione të përbashkëta do të vendosen në Podgoricë, kryeqytetet i Malit të Zi.

Dy republikat gjysëm të pavarura do të kenë politika të përbashkëta mbrojtjeje dhe të jashtme, por ekonomi, njësi monetare dhe shërbime doganore të pavarura.

Karta kushtetuese hyn në fuqi menjëherë, por pritet që fillimi i funsksionimit të institucioneve shtetërore, përfshirë parlamentin dhe presidencën, të kërkojë javë apo muaj.

Vitin e kaluar udhëheqësit e lartë të Serbisë dhe Malit të Zi ranë dakord për hollësitë e planit të ristrukturimit.

Mali i Zi në mënyrë të përsëritur është përpjekur për pavarësi. Në bazë të kartës së re kushtetuese, çdo republikë mbas tre vjetësh mund të organizojë një referendum për pavarësi.

VOA





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 5-2-2003 nė 11:10 Edit Post Reply With Quote
Vazhdojne akoma formim shtetet idiote ne Evrope.

Eksperienca evropiane ka treguar se te tilla krijesa te "Evropes Plake" nuk kane mbijetuar per shume gjate.
Keto jane krijesa teper te koklavitura dhe qe cojne ne konflikte nder-etnike ne rajon.
Prape Serbia vihet ne qender te ketyre sajesave konfliktuale....

Pse Solana protoganisti kryesor i kesaj marreveshje shpiku nje ide te tille?

Per cfare i duhet Ballkanit ne tjeter krijese ala-jugosllave Serbi & Mal i Zi?

Po Evropa a e ka te nevojshme nje tjeter shtet jugosllav?

Po Kosova ku duhet te inkuadrohet?





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Krytha

Postuar mė 5-2-2003 nė 18:50 Edit Post Reply With Quote
Nė kujtesė tė Jugosllavisė

Në kujtesë të Jugosllavisë
Ja dhe më në fund u mbyllë një kapiutll i Historis Europiane e quajtur Jugosllavi. Kjo utopi e inicuar vet nga Sllavet e jugut dhe fillimisht nen emrin “Ilirski pokret” u tregua zhgënjyese per miliona njerëz e sidomos popujt jo-Sllavë. Jugosllavia ashtu edhe Çekosllovakia dështuan plotsisht në qëllimin e krijimit te tyre nga aleatet Franco-Britanez. Ai qëllim ishte plotsisht i qartë, të ndalohet zhvillimi dhe shtrirja e Gjermanisë dhe Italisë. Edhepse aleatët përfshi ketu edhe SHBA investuan miliarda dollarë në këtë shtet duke përkrah nje “komunizem liberal”, diktator të ndryshëm dhe mini-utopi Balkanike më në fund u desh të intervenonin ushtarakisht qe ta ndalin perbindshin e vetë krijuar/ financuar.
Problemi qëndron se shteti i ri që u krijua prap me ndërhyrje te Europës-“Solanija” është një utopi e re e moderuar por në thelbë një Jugo-nostalgji. Bashkimi natyrisht bën fuqin por bashkimi me një popull që bëri mijra të zeza në Histori të vet duke mos përfill asnji marrëveshje, asnji normë ndërkombtare qe refuzon te ballafaqohet me problemet e veta dhe ti pranoj gabimet sikur beri populli Gjermanë nuk duhet të lejohet të ketë rolin e ndonji “mbrojtsi” ne keto treva. Përkundrazi, duhet te shtuhet ne dezintegrimin total, çarmatosje dhe kufizim armitimi, mbyllje të institutit berthamor ne Vinçë dhe shkatrrimin e armëve biologjike që posedon. Siç e dime shteti Jugosllavë ka shkollu me qindra njerëz nga shtetet qe SHBA i ka ne sy si Libija, Irani, Iraku, Sirija e shtetet tjera të Afrikës jashtë blloqeve të dikurshme. Interesant është fakti që atyre u shitej malli Jugosllav, mirrej nafta dhe lënde tjera të para pra kishin marrëdhenie me shetete me të cilët kompanit përndimore nuk mund të zhvillonin për shkakë të politikës së tyre jo-demokratike. Pra, eksporte dhe industri pa konkurenc e ndertuar me borxhe nga perëndimi, armatim dhe industri ushtarake e financuar nga Rusia, sistem edukimit bazuar kryesisht në literatur Ruse dhe me nje numer të madhë emigrantësh që binin parat mbrapa arritën të bëhen idol i popujve nen diktaturat e kuqe te lindjes përfshi ketu edhe Shqipërin. Por sistemi “vetëqeverises” kishte një gabim të madhë teknik. Qendronte ne kembe vetem prej frige, qoftë asaj prej Titos ose ushtris famëkeqe Serbe dhe i duhej financim i pandalueshem nga jasht që të qendroj. Kushtetuta e vitit 1974 tentoj ta shpëtoj Jugosllavinë si shtet dhe është hapi i fundit i Titos. Këtë hap ai e morri jo se i besoj kësaj zgjidhje por thjeshtë për hakmarrje kundrejt Serbve që tentuan grushtet disa vite me parë (1972) duke inkuadru këtu edhe gruan e Titos Jovanken. Natyrisht qe popujt “pakic” e perkrahen kete se u jepte me shumë të drejta por ata e kishin të qartë.: mbas vdekjes së Titos sendet do të ndryshojn! U deshtë të kaloj më se një dekad për Shqipëtaret që ta zhdukin famën e Titos dhe të marrin rrugen e vet. Natyrisht, se ka pas individ që kan ditun kahmoti por si popull jo, bile edhe sotë mund të takosh individë që këtë periudhë e shohin si pozitive ( Jugo-nostalgji). Problemi qendron se kufijt e Kosoves po percaktohen ne baze te ke kushtetutes se vititi 1974 qe len jasht Presheven, Bujanovcin, Sanxhakun qe natyrisht gravitojn kah Kosova. Poashtu, ku janë te drejtat e popullit Hungarez ne Vojvodinë. Pra, shihet qartë se fiksimi për këtë kushtetut nuk ka kurrënjifar logjike tjeter përveçse adhurim ndaj Titos dhe zgjidhjeve të tija, adhurim ky që mund te jete edhe nga qarqet Euro-Atlantike por në princip i gabushem, i bazuar në utopi të dështuara (komunizem liberal, idetë e mos angazhmit ne blloqe). Pra një revanshizëm po tentohet të bëhet standard botëror.
Historia deri më sot dëshmon se Serbisë nuk duhet ti besohet asnji rol mbrojtesi, cdo popull qe ka mbet mbrenda duhet te shkeputet prej saj, te çarmatoset dhe të shtyhet të paguaj dëmshperblimet e luftës, korigjoj falsifikimet e Historis që i bëri dhe te vendoset nen mbikqyrje për të drejtat e njeriut.
“Solanija” është edhe një, ta quajm, mini-utopi qe shpresoj populli Serbë dhe ai Malazezë do ta zhdukin mbrenda tri viteve të ardhëshme jo për të mirën e Shqipetarëve e të tjerve por së pari për të miren e tyre.

Bajazit Duraku ,Detroit 05.02.20003

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Blerim Vokshi

Postuar mė 5-2-2003 nė 21:34 Edit Post Reply With Quote
------------------------------------------------------
Pse Solana protoganisti kryesor i kesaj marreveshje shpiku nje ide te tille?
------------------------------------------------------

Un mendoj se kto lloj idera te tyre shpiken vetem per shkakun qe ta e ndalojn sa me shum qe eshte e mundur,e ta e zhagisin pavaresin e Kosoves.

Pasi e din qe Kosova eshte shum afer pavaresis,shpikin kesi lloj shtetesh qe sdin as vet se qfar jan,vetem e vetem qe te neglizhohet problemi Kosov(qe per mua nuk eshte problem,po ato e bej problem si qdo her kur eshte fjala per shqiptaret)qe eshte shum i thjesh ,ti jipet pavarsia dhe ky "problem" i tyre do mbaroj.

Kesi lloj krijesash,pasi shtet nuk mund as ti quajm,e kan te shkurter,pamvarsisht me angazhimin e Sollanes dhe evropes do te deshtojn.:P

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 10-2-2003 nė 11:02 Edit Post Reply With Quote
GJENERALET JUGOSLLAVE KUNDERSHTOJNE REFORMEN NE USHTRI

A do te kene fuqi dhe deshiren e nevojeshme kryeministrat e Serbise dhe Malit te Zi per te reformuar forcat e armatosura?

Nga Daniel Sunter ne Beograd (BCR No 402, 31-Jan-03)

Kryeministrat e Serbise dh Malit te Zi do te marrin se shpejti ne dore kontrollin e forcave te armatosura te Jugosllavise, duke shtuar mundesine per reformimin e nje organizmi te perfshire nga korrupsioni i institucionalizuar.

Kryeministrat do te marrin ne kontroll ushtrine ne muajin Shkurt, kur federata ish Jugosllave do te shperbehet duke u zevendesuar nga nje bashkim i ri ndermjet Serbise dhe Malit te Zi.

Ndryshimet shtojne shpresat se kryeministri i Serbise, Zoran Gjingjiq, dhe kolegu i tij Malazez, Milo Gjukanoviq, do te fillojne te punojne per zbatimin e reformave ne institucionin e fundit i cili nuk eshte reformuar ende qe prej rrezimit te Sllobodan Millosheviq.

Pas rrezimit te Millosheviq ne Tetor 2000, ushtria u morr nen mbrojtje dhe drejtimin e presidentit te ri Jugosllav, Vojisllav Koshtunica. Ai me pas nuk zevendesoi asnje prej drejtuesve te larte te kohes se Millosheviqit duke siguruar besnikerine e tyre ne luften e tij per pushtet me rivalin politik, Gjingjiq.

Por marreveshja e arritur me ndermjetesimin e Bashkimit Europian per te krijuar nje bashkim te ri ndermjet Serbise dhe Malit te Zi do te thote qe Koshtunica tanime nuk do te jete president federal, duke i hequr atij autoritetin dhe kontrollin ndaj institucionit te vetem shteteror nen kontrollin e tij, ushtrise.

Qeveria e re mendon te emeroje Zoran Zivkoviq, zevendes kryetar i Partise Demokratike te Gjingjiq, DS, ne postin e ministrit te mbrojtjes.

Zivkoviq, i cili tani eshte minister i policise, eshte nje figure teper i vendosur dhe nuk do te mendohet dy here perpara se te zevendesoje mbeshtetesit e Koshtunices nga postet me te larta te ushtrise. Ai konsiderohet gjithashtu edhe si nje njeri i cili mund te jete ne gjendje te perballet me interesat e rendesishme dhe te fuqishme, te lobeve anti perendimore, te gjeneraleve, te cilet pritet te luftojne deri ne fund.

Nje leter e pafirmosur nga ushtria e botuar ne mediat e Beogradit ne muajin Janar ka terhequr vemendjen mbi nivelin kundershtimit me te cilin ministry i ri mund te perballet. Ne leter thuhej se ushtria kundershtonte emerimin e Zivkoviq dhe kerkonte caktimin e nje figure "me kompetente" ne krye te ministrise se mbrojtjes.

Pervec marrjes ne kontroll te ministrise se mbrojtjes, ndryshimet kushtetuese do ti japin Gjukanoviq dhe Gjingjiq kontroll te plote mbi institucionin teper te rendesishem per kontrollin e aparatit ushtarak, Keshillit te Larte te Mbrojtjes, VSO.

Burime te aferta me autoritetet Serbe mendojne se qeveria e re e bashkimit do te veproje me shpejtesi per te shkarkuar shefin e sigurimit te ushtrise, Gjeneral Aco Tomiq dhe bashkepunetoret e tij, te cilet kane vepruar ne bashkepunim me keshilltaret e Koshtunices per te shkaktuar konfrontime me Gjingjiq.

I njejti fat mendohet se do te prese edhe nje numer oficeresh te sigurimit te ushtrise te cilet kane punuar nen Millosheviqin per te shkaktuarnje lufte civile ne Malin e Zi, duke nxitur perplasjen e Batalionit te 7 te policise ushtarake me policine Malazeze.

Te njejtat burime mendojne se nje aresye tjeter per shkarkimin e tyre do te jete edhe presioni i komunitetit nderkombetar per ceshtjen e pazgjidhur te ish drejtuesit ushtarak te Serbeve te Bosnjes, Ratko Mlladiq.

Perendimi kerkon ekstradimin sa me te shpejte te Mlladiq dhe drejtuesit te tij politik Radovan Karaxhiq per gjykimin e tyre ne gjykaten e Hages. Mlladiq dyshohet se fshihet ne Serbi, dhe se mbeshtetet nga alemente anti perendimore ne sherbimet sekrete te ushtrise.

Ceshtja e ekstradimit ka demtuar marredheniet me Perendimin dhe ka rrezikuar ndihmen financiare dhe ekonomike te SHBA si edhe anetaresimin e Jugosllavise ne programin Partneritet per Paqe te NATO-s dhe ne organizmat e tjere nderkombetare.

Prova per vendosmerin e qeverise se re per cuarjen perpara te reformave ne ushtri do te jete jo vetem deshira e tyre per te bere ndryshimet ne personel por edhe miratimi i ligjeve dhe rregulloreve per afrimin forcave te armatosura me standartet nderkombetare.

Vemendje vecanerisht e madhe do ti kushtohet shkrirjes se departamentit te sigurimit te ushtrise, sepse ekzistenca e tij konsiderohet si nje shenje e nje shteti autoritarist i cili persekuton disidentet ne rradhet e ushtrise.

Analistet ushtarak perendimore do te ndjekin me vemendje edhe perpjekjet e qeverise per te shkaterruar lobin financiar te ushtrise, i cili kundershton vendosjen e ushtrise nen kontrollin civil. Oficeret e afert me kete lob ende kontrollojne pozicionet kryesore ne ministrine e mbrojtjes dhe departamentet e finances ne shtabin e pergjitheshem, megjithese keto pozicione jane gjithnje ne duart e civileve ne vendet Perendimore.

Fakti qe keto poste kontrollohen ende nga ushtaraket ne Jugosllavi perben nje rrezik te madh korrupsioni dhe konflikti interesash, sepse keto poste kane te bejne me kontakte direkte per miliona dollare te caktuar per mbrojtjen.

Zevendesimi i tyre me eksperte civile do te kundershtohet ashper nga lobi financiar i ushtrise, i cili ne te kaluaren nuk eshte kontrolluar asnje here ne marreveshjet e tij financiare.

Burime ushtarake thone se korrupsioni financiar eshte shume i gjere ne te gjitha nivelet e ushtrise Jugosllave - duke filluar nga tenderat per blerjen e ushqimeve per ushtaret deri ne blerjen e armeve te shtrenjta dhe teknologjise se re ushtarake.

Disa incidente te koheve te fundit kane nxjerre ne pah shkallen e ketij korrupsioni. Per kete aresye eshte arrestuar ish drejtuesi i zyres financiare te shtabit te pergjitheshem, Zivorad Vujiciq, per mashtrime; dhe disa hetime kane filluar mbi blerjet e parregullta te pajisjeve per nje spital modern ushtarak, vrasjen e ish ministrit te mbrojtjes Pavle Bullatoviq, dhe shitjen e pajisjeve ushtarake Irakut.

Pervec nevojes per te spastruar rradhet, administrata e re do te perballet edhe me problemin e shkurtimit te numrit te oficereve te larte. Jugosllavia ka nje numer shume te madh gjeneralesh, 53. Izraeli per shembull ka vetem 22.

Por disa burime te NATO-s parashikojne nje kundershtim te ashper nga i ashtuquajturi lobi i gjeneraleve, i cili eshte i vendosur te ruaje statusin e tanishem i cili ka ekzistuar ne te gjithe bllokun e lindjes.

Gjeneralet nuk pranojne kontrollin civil dhe nuk deshirojne te shkurtojne numrin e oficereve apo te trupave ne pergjithesi, i cili tani eshte ne rreth 70,000, megjithese shume njesi mbahen me te vetmin qellim per te justifikuar numrin e madh te gjeneraleve.

Nese Gjingjiq dhe Gjukanoviq do te konfrontohen haptazi me interesat e ushtarakeve, ata do ti tregojne botes se ata jane vertete te vendosur per te zbatuar reformat ne gjirin e forcave te armatosura. Daniel Sunter eshte redaktor koordinues i IWPR ne Beograd.

IWPR





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 13-2-2003 nė 13:46 Edit Post Reply With Quote
SERBIA/MALI I ZI - SHTET ME PAK GJASA PËR TË MBIJETUAR

"STANDARD" (Vjenë)




Jugoslavia e tretë pas shkëputjes së Sllovenisë, Kroacisë, Bosnjës dhe Maqedonisë ishte shtet i cunguar, ndërsa me shkëputjen e Malit të Zi dhe protektoratin ndërkombëtar në Kosovë, nga kjo krijesë ka mbetur vetëm një fiksion.
Mbi këto gërmadha dhe nën presionin e Perendimit, gjatë kësaj jave lind shteti i ri me emërtimin "Serbia dhe Mali i Zi", një shtet i përkohshëm për vetëm tre vjet, me qëllim të evitimit të destabilizimit të rrezikshëm të rajonit. Askush pos disa byrokratëve në Bruksel nuk beson, që pas katër luftrash, 200 mijë viktimave dhe miliona të shpërngulurve, ky shtet i imponuar mund të bëj këthesë.
Pamundësia e zgjidhjes së problemit nacional serb mbetet bombë e kurdisur. Lufta për pushtet ndërmjet presidentit të Jugosllavisë fiktive, Vojislav Koshtunicës e kryeministrit serb Zoran Gjinxhiq, dhe zhgënjimi i popullatës për standardin gjinthnjë e më të ulët qojnë në apati të përgjithshme.
Skandali rreth eksportimit të armëve për Irakun dëshmon jo gatishmërinë për të vënë kontrrollin civil mbi ushtrinë, shërbimet sekrete dhe forcat speciale policore.
Fakti që në zgjedhjet e përsërituara dhe të dështuara presidenciale janë paraqitur vetëm nacionalistë të matur dhe ekstrem është shenjë shqetësuese, që dëshmon se Serbia ende nuk është shkëputur nga e kaluara e saj.
Që nga themelimi i Serbisë së pavarrur në shekullin 19-të, e pranishme ishte lufta ndërmjet forcave të modernizimit dhe evropeizimit dhe forcave ekspanzioniste, çoftë përmes ish – Jugosllavisë, çoftë përmes Serbisë së Madhe.
Këto dy koncepte tashmë kanë dështuar. Millosheviqi në fakt ishte ekzekutues politik i atij nacionalizmi agresiv serb bazën ideologjike të të cilit e krijoi elita intelektuale serbe e viteve të 80-ta.
Kuptohet që edhe serbët ishin viktima, sepse vetëm nga Kosova si refugjatë në Serbi dhe Malin e Zi kanë shkuar rreth 200 mijë veta.
Sidoçoftë, miti serb i viktimizimit ende kultivohet. Akademia Serbe e Shkencave vazhdon të protestoi kundër demonizimit të popullit serb që sipas tyre është bërë nga ana e Perendimit.
Në vitin 1970 ish – Jugosllavia kishte nivelin e zhvillimit të Portugalisë, ndërsa tash për të arritur këtë nivel Beogradit i duhen 100 vjet.
Këtu konsiston tragjedia e Serbisë.





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 17-2-2003 nė 10:58 Edit Post Reply With Quote
PAK ENTUSIAZEM PER LINDJEN E SHTETIT TE RI

Pavaresisht mbeshtetjes se forte nga perendimi, pak njerez mendojne se bashkimi i ri ndermjet Serbise dhe Malit te Zi mund te jetoje me teper se disa vjet

Nga Zeljko Cvijanoviq ne Beograd (BCR No 404, 6-Feb-03)

Republika Federale e Jugosllavise, trashegimia e fundit e Sllobodan Millosheviq, ka pushuar se ekzistuari kete jave pas nje dekreti te asamblese se federates dhe miratimit te nje kushtetute per nje bashkim te ri ndermjet Serbise dhe Malit te Zi nga parlamentet e tyre respektive.

Entiteti i ri, i cili eshte krijuar me emrin Komuniteti i Shteteve te Serbise dhe Malit te Zi, do te jete ne gjendje te forcoje lidhjet me Europen, sepse krijimi i nje bashkimi ishte nje parakusht per anetaresimin ne Keshillin e Europes dhe programin e NATO-s Partneritet per Paqe.

Por pavaresisht nje presioni te madh nga Europa ndaj Serbise dhe Malit te Zi per te krijuar shtetin e ri, shume analiste vendas dhe ekonomiste kane parashikuar se bashkimi nuk do te kete nje jete te gjate.

Shteti i ri eshte bashkimi i dyte ndermjet Serbise dhe Malit te Zi. Nen drejtimin e Millosheviqit, u krijua Republika Federale e Jugosllavise ne vitin 1992, pas shperberjes se federates se vjeter te perbere nga gjashte republika, te krijuar nga komunistet e Titos pas perfundimit te Luftes se Dyte Boterore.

Pas fitores se drejtuesit Malazez pro perendimor, Milo Gjukanoviq, ne zgjedhjet e vitit 1997 ne republiken e tij, marredheniet ndermjet Podgorices dhe Beogradit jane perkeqesuar. Duke dashur te distancohej nga politikat e Millosheviqit, Mali i Zi ka ndermarre nje politike separatiste, me mbeshtetjen aktive te Perendimit.

Mali i Zi ka ndjekur politiken e tij te pavarur nga Beogradi, ka hequr nga qarkullimi monedhen Jugosllave, dinarin, dhe ka krijuar sistemin e tij te doganave.

Por rrezimi i Millosheviqit ne Tetor te vitit 2000 ka cuar ne nje ndryshim te thelle te politikes perendimore. Pasi kane inkurajuar aspiratat e Malit te Zi per pavaresi, Perendimi ka ndryshuar politiken e tij menjehere pas rrezimit te Millosheviqit.

Te shqetesuar nga implikimet e mundeshme qe do te kishte pavaresia e Malit te Zi ne Kosove dhe Bosnje, Perendimi tani kundershton haptazi cdo ndryshim kufinjsh ne Ballkan.

Nen presionin e Perendimit, Podgorica hoqi dore nga pavaresia dhe ne prezencen e perfaqesuesit te larte te BE per politiken e jashteme, Havier Solana, ka nenshkruar vitin e kaluar Marreveshjen e Beogradit, duke percaktuar edhe kushtet e bashkimit te ri me Serbine.

Si rezultat i rivalitetit dy palesh dhe mosmarreveshjeve te ndryshme, zyrtareve te Serbise, Malit te Zi dhe atyre federale te Jugosllavise u eshte dashur pothuajse nje vit per te pergatitur Karten Kushtetuese te shtetit te ri dhe per miratimin nga ana e dy parlamenteve pas nenshkrimit te marreveshjes.

Megjithate, bashkimi i ri ka nje jetegjatesi te shkurter, sepse marreveshja i lejon seciles nga republikat te organizoje nje referendum per pavaresine e saj pas tre vjetesh nga krijimi i bashkimit te ri.

Zyrtaret Malazez nuk e fshehin faktin qe ata kane ne plan te perdorin kete pike te marreveshjes per te organizuar sa me shpejt nje referendum popullor per kete qellim. Edhe nga pala Serbe, ekonomiste dhe analiste te njohur parashikojne se bashkimi i sapo krijuar nuk do te kete nje jete te gjate.

Ekspertet e ceshtjeve ekonomike ne Beograd jane nder kritiket me te ashper te shtetit te ri. Ata e konsiderojne kete krijese te re si jo te pershtateshme sepse ajo nuk bashkon ekonomite e dy republikave. Ata kane frike se nje gje e tille do te vonoje te gjithe procesin e reformave ekonomike.

Miroslav Prokopijeviq, i Institutit per Studime Europiane ne Beograd, thote se ai ka frike se republikat do te perdorin bashkimin e ri "si nje pretekst per te vonuar zbatimin e reformave ekonomike".

Prokopijeviq e ka pershkruar shtetin e ri si nje "konfederate shume te lirshme, e cila i kujton atij me teper nje klub se sa nje bashkim te mirefillte". Ai ka thene per IWPR se shteti i ri nuk ka karakteristikat e nje federata te vertete, por vetem nje nivel te ulet bashkepunimi dhe integrimi ndermjet dy shteteve.

Karta kushtetuese i ndan pronat federale te shtetit me vlere rreth 50 miliard dollare Amerikan ndermjet dy republikave. Bashkimi i ri nuk do te kete nje buxhet te perbashket. Perkundrazi, buxheti i federates do te financohet nga te dyja republikat dhe Serbia do te paguaje pjesen me te madhe te shpenzimeve.

Ligjet e ekonomise dhe ato te doganave nuk jane harmonizuar, keshtu qe te dyja shtetet do te vazhdojne te ruajne tregje, sisteme doganore dhe monedha te vecanta. Pronat e ushtrise Jugosllave do te ndahen ndermjet dy republikave. Forca e perbashket ushtarake do te drejtohet nga nje keshill i mbrojtjes dhe ministry, dhe te rinjte do te kryejne sherbimin e detyrushem ushtarak ne republikat e tyre respektive.

Duke kritikuar kushtet e bashkimit te ri, Mladjan Dinkiq, guvernatori i sukseseshem i Bankes Qendrore Jugosllave, ka thene per median Gjermane ne muajin Janar se Solana nuk kishte mbajtur premtimin e tij "per te harmonizuar marredheniet ekonomike ndermjet Serbise dhe Malit te Zi".

Dinkiq eshte ankuar se BE nuk ka nderhyre fare ndersa "Mali i Zi ka sabotuar inisiativat per harmonizimin e detyrimeve doganore dhe te taksave".

Kryeministri federal, Miroljub Labus, eshte shprehur gjithashtu jo shume optimist. Pasi ka drejtuar bisedimet ndermjet ekonomisteve Jugosllave dhe institucioneve financiare nderkombetare, ai e ka shpallur krijimin e shtetit te ri te perbashket "si deshtimin me te madh" ne jeten e tij.

Labus ka thene se ai shpresonte qe ky bashkim do te kopjonte sistemin ekonomik te BE, me nje treg te perbashket dhe me nje monedhe te vetme. "Ne ne Serbi…duhet te pranojme se bisedimet per percaktimin e shtetit te ri kane perfunduar me nje deshtim," ka thene ai me 10 Janar.

Balanca e forcave politike ne shtetin e ri eshte po ashtu jo ne favor te eksistences se gjate te bashkimit te ri.

Gjate dy vjeteve te para, te dyja republikat do te caktojne, pra nuk do te zgjedhin, perfaqesuesit e tyre ne parlamentin e bashkimit te ri. Kjo do te thote qe parlamenti qe do te krijohet do te dominohet nga perkrahesit e Gjukanoviq dhe aleatit te tij ne Serbi, kryeministrit te Serbise Zoran Gjingjiq.

Gjukanoviq ka ndertuar te gjithe karrieren e tij politike mbi retoriken pro pavaresise dhe e ka bere te qarte se Mali i Zi do te vazhdoje ne rrugen drejt krijimit te shtetit te pavarur.

Me 7 Janar, Gjukanoviq ka thene se qeveria e tij e re ne Podgorica nuk do te nenshtrohet ndaj presioneve te BE-se. "Ne do te punojme per krijimin e kushteve per pavaresine e Malit te Zi, i cili brenda tre vjetesh do te behet nje vend i pavarur dhe i njohur nga komuniteti nderkombetar," ka deklaruar ai.

Si Gjukanoviq ashtu edhe Gjingjiq duket se kane ne plan te ndajne te mirat politike te bashkimit dhe ne kete menyre te zgjidhin problemet ne republikat e tyre respektive.

Gjukanoviq mund te lejoje Gjingjiq te marre ne dore kontrollin e ushtrise, sherbimet sekrete te se ciles deri me tani kane mbeshtetur presidentin Jugosllav Vojisllav Koshtunica, rivalin me te eger te Gjingjiq. Ministri i ri i mbrojtjes mendohet te jete Zoran Zivkoviq, nje anetar i Partise Demokratike te Gjingjiq.

Ne shkembim, Gjingjiq duket se mund te lejoje Gjukanoviqin te kontrolloje politiken e jashteme ekonomike, ne perpjekje edhe per te pakesuar influencen e rivalit te tij politik, Dinkiq.

Dinkiq thote se Mali i Zi do te perdore nje gje te tille per te ndertuar nje rrjet lidhjesh ekonomike nderkombetare, te cilat Gjukanoviq mund ti perdore per te zgjeruar pavaresine e Malit te Zi.

Nje tjeter pike e dobet e bashkimit te ri eshte fakti qe forcat pro-Jugosllave ne Malin e Zi konsiderohen si te kompromentuara politikisht, per shkak te mbeshtetjes qe i kane dhene Millosheviqit. Nje gje e tille ka demtuar rende marredheniet e tyre me BE, pavaresisht mbeshtetjes se Brukselit per ruajtjen e nje shteti te perbashket. Edhe Koshtunica, mbeshtetesi me i fuqishem i bashkimit, nuk gezon nje mbeshtetje dhe besim te plote ne Bruksel, ku ai konsiderohet si nje nacionalist konservator.

Nje dobesi tjeter ne krijimin e shtetit te perbashket eshte edhe mungesa e balances se te dy republikave per sa i perket numrit te popullsise. Serbia eshte 16 here me e madhe sesa Mali i Zi, dhe jep mbi 90 perqind te buxhetit te bashkimit te ri.

Sipas Prokopijeviq, nje shtet me nje nje disproporcion kaq te madh nuk mund te funksionoje per nje kohe te gjate. "Llogarite nuk dalin," ka thene ai.

Zeljko Cvijanoviq eshte redaktor i se perjaveshmes Blic News ne Beograd.

© Institute for War & Peace Reporting





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
burimuji

Postuar mė 17-2-2003 nė 14:31 Edit Post Reply With Quote
Procesi i Rikonfigurimit Ballkanik

Miratimi i Kushtetutes se Serbi-Mal i Zi ka anen pozitive se e len te hapur problemin e statusit final te secilit prej ketyre dy shteteve, per ta ripercaktuar tre a me shume vjet me vone; po keshtu, gjate asaj kohe, secili shtet, sidomos Mali i Zi do te "mesoje" te ece me kembet e veta, per te realizuar nje pavarsi reale prej Belgradit.

Kjo do te thote se rikonfigurimi i Ballkanit, posacerisht i ish-Jugosllavise, do te vijoje.

Ana tjeter e medaljes eshte statusi i Kosoves, i cili eshte aktualisht nen administrimin e OKB-se, por, me rikonstituimin e ish-Jugosllavise, "mbetet" pjese e Serbise.

Nderkombetaret kembengulin ne STANDARTET - gje qe perben nje proces si pelhura e Penelopes.

Serbet nguten te percaktojne statusin e Kosoves, sepse e dijne se sa me shume te kaloje koha, sidomos me ripercaktimin e kryer te ish-Jugosllavise, aq me shume thellohet shkeputja midis Kosoves e Sebise. Nen administrimin e OKB-se, koha punon per Shqiptaret.

Standartet jane mjet i cili mund te shfrytezohet, perseri ne interes te Shqiptareve - ato duhen permbushur brenda mundesive - ne funksion te pavarsise, ecjes me kembet e veta.

Serbia e Mali i Zi, pas tre vjeteve, do te ripercaktojne statusin e tyre. Ne pikpamje kohore, ato jane me prane percaktimit final te statusit te tyre. Ne pikpamje sigurie e oportuniteti, prezenca nderkombetare e ben te afert pavarsine e Kosoves, sidomos ne procesin e integrimit Europian, i cili do ti marre aq shume energji politike, ekonomike e administrative Serbise, duke i krijuar mundesi ne shtim Kosoves per tu perfaqsuar vete ne procesin integrues.

Miqesia e bashkepunimi me UNMIK e Shtajner-at, aplikimi i vlerave bashkekohore demokratike ne shoqerine e shtetin Kosovar ndihmojne ne pershpejtimin e arritjes se pavarsise.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
burimuji

Postuar mė 16-8-2003 nė 15:10 Edit Post Reply With Quote
Zhvillimet SHBA - Serbi

"http://www.westernpolicy.org/Secondary.asp?PageName=Publication&Page=ContributingAuthors/stratfor08112003.asp"

Serbia and Montenegro: U.S. Priorities and Serbian Responses
Stratfor.com, August 11, 2003

Summary

Five months after the assassination of Serbian Prime Minister Zoran Djindjic, the government of Serbia and Montenegro is making a concerted effort to improve relations with Washington. This effort occasionally puts Belgrade at odds with itself and with the European Union.

Analysis

During a state visit to Washington in early August, Serbian Prime Minister Zoran Zivkovic reportedly offered some 1,000 Serbian troops for peacekeeping operations in Iraq. Though Zivkovic and the Serbian government have been somewhat cagey about the offer in the wake of domestic criticism that it was beyond the prime minister's authority, both Deputy Prime Minister Zarko Korac and U.S. Secretary of State Colin Powell have confirmed that the offer indeed is on the table, and the country's defense minister has defended Zivkovic's right to make the offer.

Powell said Aug. 7 that the United States is still determining coalition needs for peacekeepers and Serbia's capacity to assist, but that it welcomes the Serbian leadership's "new maturity." He said "we'll be working with our Serbian friends in the months ahead."

The offer of troops is part of a concerted -- though complex -- push by Zivkovic and the Serbian government to improve relations with Washington. These efforts, which the Bush administration has welcomed, are sowing the seeds of greater cooperation between Serbia and Montenegro and the United States. For Belgrade, however, these moves are not free of complications, both domestically and with regard to the European Union.

Like so many other countries, Serbia and Montenegro has had to recalibrate its relationship with Washington since the attacks of September 2001. The United States now has one overriding strategic goal in the Balkans: to secure the cooperation of Balkan governments with the U.S. foreign policy agenda. Washington's efforts are driven by the war against militant Islam, which is global and very fluid.

The United States is unsure where the next fronts in that war will be, and officials must consider the porous and unstable Balkan region as a possible theater for the planning, financing or even staging of attacks against U.S. interests. This is particularly a concern in light of the large Muslim populations in Kosovo, Bosnia and Albania and the region's history as a breeding ground and meeting place for Islamic militants -- including some with connections to al Qaeda. Washington is concerned about militants finding new areas of sanctuary -- meaning regions where lawlessness prevails or where governments cannot control their borders and turn a blind eye to organized crime and potential terrorist activity. Trade in illicit weapons is a closely related issue -- and all of these conditions aptly describe the Balkans.

As a result, the United States needs a stable Serbia that is willing and able to control its borders and to crack down on organized crime gangs, which can be natural allies for militant groups. The White House also wants to know that it can rely on Serbia as a potential base for covert operations and to provide intelligence on the possible activities of Muslim extremist groups in the region.

The Bush administration has kept a close eye on Serbian arms sales since the scandal over arms trading with Iraq in October 2002. Serbia clearly is tuned in with some aspects of the international arms trade, and the United States will want both its cooperation and its knowledge. U.S. planners also will want Serbia to pressure Bosnian Serbs to curb arms trading and to keep an eye on Bosnian Muslims, Kosovars and Albanians -- some of whom are thought to be involved in illicit arms deals in the Middle East.

In this respect, the current Serbian government has shown a strong willingness to meet U.S. wishes. Zivkovic said all the right things during his recent visit to Washington in terms of cracking down on organized crime and improving regional security. More generally, U.S. leaders are grateful that Zivkovic was quickly able to bring order to Serbia following the March 12 assassination of Djindjic, and they much prefer Zivkovic to Djindjic's former rival, Vojislav Kostunica, who is both more pro-European than either prime minister and more apt to stoke the coals of Serbian nationalism for his own political advantage.

At the time of Djindjic's murder, it appeared Serbia was headed for even greater instability. Instead, the new prime minister has seized control of the situation and launched a crackdown against organized crime -- a sweep that netted more than 2,000 arrests of suspected members of at least 13 organized crime gangs in the weeks following the assassination. Investigations delved into the police, judiciary and military and led to the disbanding of the Special Operations Unit (JSO), a police force that made its name during the Balkan wars and was suspected by Western governments of continuing to carry out a range of abuses under a nationalist banner. Rather than falling into greater instability, Djindjic's death prompted Belgrade to take seriously the task of untangling the web of Serbian organized crime and politics.

The Serbian government's willingness to acquiesce to U.S. wishes is primarily a security question, from that country's viewpoint. Because U.S. and European -- namely, French and German -- foreign policy priorities often conflict, Serbian leaders are forced to make difficult choices based upon their own priorities. In the long run, Belgrade sees hope of economic prosperity through possible membership in the European Union -- aspirations that were not significantly boosted during the EU summit in June. From Belgrade's standpoint, the United States represents the only capable security guarantor in Serbia and Montenegro's very tough neighborhood. Especially with Kovoso heating up again, Belgrade is maneuvering to get Washington on its side.

Belgrade's troop offer is part of that strategy. So too is a reshuffling of the federation's military -- announced Aug. 7 -- in which at least 16 of its most senior Milosevic-era generals were put out to pasture. For its part, Serbia and Montenegro hopes that re-engaging with the international community through peacekeeping operations and a military overhaul will accelerate the country's integration into NATO security structures, such as the Partnership for Peace.

But for Belgrade, this is not as easy as simply doing Washington's bidding. A palpable distrust of Washington's motives concerning Kosovo remains in Serbia, and this creates risks at home for any overtly pro-U.S. government. Europe's economic pull is also substantial, especially considering the lack of U.S. investment into Serbia and Montenegro.

Belgrade's recent (in)decision over the International Criminal Court throws the government's problems into sharp relief and shows the fine line that many Balkan governments are having to walk between the United States and the European Union.

Washington had demanded that U.S. soldiers receive immunity from potential war crimes charges brought before the ICC, while Brussels made it very clear that it opposed any exclusion and expected prospective EU members to follow its foreign policy lead. In the end, Belgrade failed to give Washington what it wanted, though Serbian leaders continued efforts to negotiate a separate bilateral deal with the United States after the fact.

That decision likely made Zivkovic's visit to Washington less comfortable and might have precipitated the offer of a peacekeeping deployment to Iraq. Actually delivering troops will be a difficult process for Zivkovic -- who must work within the bounds of Serbia and Montenegro's cumbersome and untested federation structure, including the Supreme Defense Council. If he can make good on his offer, however, it certainly would endear his government to the Bush administration and help U.S. leaders to quickly forget the ICC decision.

--------------------------------------------------------------------------------
www.stratfor.com
(c) 2003 Strategic Forecasting, Inc. All rights reserved


"http://www.westernpolicy.org/Secondary.asp?PageName=Publication&Page=CountryUpdates.asp"


Dismissal of Generals a Significant Move Toward Army Reform

Washington, D.C. - With an eye on eventual NATO membership, the government of Serbia and Montenegro dismissed 16 of its most senior generals who had served under Milosevic.

The broadest shake-up in the military's top brass since the former Yugoslav president left office in 2000 was part of the process of working toward the country's goals of restructuring the army to bring it under tighter civilian control and qualifying for membership in NATO's Partnership for Peace as a prelude to possible entry into the alliance. The government is also planning to cut the armed forces from 78,000 to 50,000 in line with an alliance requirement that militaries be streamlined.

The government of Serbia and Montenegro has also approved the participation of its troops in peacekeeping missions under the auspices of the United Nations, another move that is expected to enhance the country's chances of joining Partnership for Peace.

Secretary of State Colin Powell confirmed that Serbian Prime Minister Zoran Zivkovic had offered to send some 1,000 troops to Iraq, though only as part of a U.N. peacekeeping force, while he was visiting Washington at the beginning of August.

Powell stated that the offer "shows a responsible attitude on the part of the Serbian leadership" and was "a new maturity that was welcomed."

Zivkovic noted that Belgrade's potential "participation in peace missions signifies that the army, which yesterday was being accused of having committed war crimes, is completely reformed." He also said that the country's contribution to U.N. missions throughout the world would re-establish Belgrade's international ties that were severed under Milosevic's administration.

The foreign minister of Serbia and Montenegro, Goran Svilanovic, stated that the U.N. envoy to Liberia, Jacques Klein, had asked Belgrade to contribute troops to the U.N. mission being set up in the west African country.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
burimuji

Postuar mė 11-10-2003 nė 20:08 Edit Post Reply With Quote
Serbia e Transformuar ???

"http://www.westernpolicy.org/Secondary.asp?PageName=Programs&Page=Conferences/20031007/index.asp"


Serbia Transformed? Western Integration and Trans-Atlantic Security
October 7, 2003, Summary of Conference Remarks


Overview by Susan M. Spencer, Writer and Editor, Western Policy Center

Panel I: The Political Dimension
Moderator: Dr. Martin Sletzinger, Woodrow Wilson Center

Damjan De Krnjevic-Miskovic
Senior Fellow at the Institute on Religion and Public Policy and Assistant Managing Editor, The National Interest

"Is Kosovo Ready for Final Status?"

The United States shares Belgrade's view that Kosovo is not ready for a decision on its final status. The absence of war in the region should not provoke the international community into declaring Kosovo a nation-building success.

Serbia and Montenegro is well on its way to full integration into the key institutions of the West. Since the fall of Milosevic, it has reformed its military and security sectors, privatized its economy, established the rule of law, and strongly cooperated with the international war crimes tribunal in The Hague.

The warm reception given Serbian Prime Minister Zoran Zivkovic and Serbia and Montenegro Foreign Minister Goran Svilanovic in Washington in July 2003 confirmed the Bush administration's recognition that a strong, prosperous Serbia and Montenegro is the lynchpin of the United States' security strategy in the Balkans. The recent announcement that Belgrade would like to send at least 1,000 soldiers to Afghanistan is another indication that relations between Belgrade and Washington are improving greatly. The relations have never been set on firmer ground since both sides have now begun to trust each other's intentions.

On October 14 in Vienna, talks between Pristina and Belgrade are scheduled to begin on practical issues such as energy, missing persons, refugee returns, and telecommunications, though the Kosovo parliament is delaying granting authority to senior Kosovar Albanian officials to attend the discussions. The issue of Kosovo's final status will not be addressed at the talks. U.N. Security Council Resolution 1244 reaffirms Serbian sovereignty over Kosovo. The U.N. interim administration in Kosovo (UNMIK) has made it clear that the final status issue will not be considered until certain benchmarks are met.

Pristina must recognize that it is bound to Belgrade before it can present an argument for becoming independent. The legal and political burden falls on Pristina to convince Belgrade and the international community than an independent Kosovo can be a viable state. There is now little evidence to support such a contention.

In late August, the Serbian parliament adopted a declaration stating that no debate on Kosovo's final status may be launched until the provisions of Resolution 1244 are implemented. These provisions call for establishing "standards before status," which include representative institutions of government authority, civil society structures and human rights, institutional transparency and accountability, the rule of law, judicial impartiality, and the return of Kosovar Serbs to the province.

The declaration also states that an agreement on cooperation between Belgrade and UNMIK must also be honored, which would put Serbian forces in positions in Kosovo where they can guard against vandalism or terrorism against religious and cultural shrines. In addition, the agreement calls on UNESCO to establish protective zones around Serbian monasteries and churches. It also states that the most effective mechanism for resolving the problem of Kosovo is full European and Euro-Atlantic integration, along with the implementation of Resolution 1244.

The State Department has increased the amount of assistance it will provide to programs that facilitate the return of Serbs to Kosovo. Both the Department and UNMIK have outlined return programs that focus on areas where secure returns are feasible.

Paul McCarthy
Senior Program Officer for Southeastern Europe, National Endowment for Democracy (NED)

"Serbia's Struggling Democracy: Who's Up, Who's Down, and Why Kosovo Matters"

The public sympathy and support of Serbs for the government of Serbian Prime Minister Zoran Zivkovic during the 42-day state of emergency following the March assassination of Prime Minister Zoran Djindjic has largely dissipated due to scandals involving government officials and a series of rancorous political battles. The government has been slow to respond to the scandal allegations and has often given contradictory or confusing responses to these allegations, leaving the public with the impression that they are true.

The unity of the 16-party DOS (Democratic Opposition of Serbia) coalition governing Serbia is becoming increasingly hard to maintain in the absence of Djindjic's strong leadership. A troubling point is that a number of analysts have pointed to the existence of a wing within the Democratic Party (DS), the party of Djindjic and Zivkovic, that maintains close links with Milosevic-era oligarchs.

G17 has seen its support rise due to the increasing accusations of government malfeasance, while the Democratic Party of Serbia (DSS), the party of former Yugoslav president Vojislav Kostunica, has maintained its steady base of support by staying out of the political fray. The latest poll by SMMRI indicates the following support for the major parties: DSS, 18 %; DS 15%; G17 13%; SRS (Serbian Radical Party), 10%. Over two-thirds of the electorate is in favor of early parliamentary elections.

One of the few trump cards remaining in the Serbian government's hands is Kosovo. The plight of the Serb minority in the province may be the only issue that can unify the DS with the opposition and stave off early parliamentary elections.

The Serbian government has called an election to choose a Serbian president in November, but both the DSS and G17 have said that they will boycott the election. Two prior attempts to elect a Serbian president failed since the 50 percent voter turnout requirement was not achieved. Most observers agree that the November election will not bring the required turnout, either. Natasa Micic, the speaker of the Serb parliament, is acting president.

The developments in southern Serbia are worrying since the local Albanian population is becoming increasingly radicalized. The Serbian government's only option is to deal with the radical elements with a heavy hand without further alienating the local population, which is a difficult balancing act. The Albanian leaders in southern Serbia want to address the future of the region at the talks between Pristina and Belgrade in Vienna. They are hoping to have Presevo annexed by Kosovo in exchange for northern Mitrovica.

Relations between the media and the DOS governing coalition in Serbia have never been worse. Independent media believe that the government is trying to make the restrictions on the media that were imposed during the 42-day state of emergency permanent. Key media legislation has not yet been passed in Serbia.

Non-governmental organizations (NGOs) have had trouble defining their role in society since the fall of Milosevic. They do not know whether to act as watchdogs or to assist the government. The key question for both NGOs and the media will be how to become self-sustaining when U.S. aid ends.

Valda Vikmanis Keller
Serbia and Montenegro Desk Officer, U.S. Department of State

"U.S. Policy toward Serbia and Montenegro"

Relations between the United States and Serbia and Montenegro are on a very positive trajectory, with the latter being key to a Europe at peace. In addition to the reforms implemented by Belgrade, including movement toward a market-based economy and a strong judiciary, Serbia and Montenegro's environment for foreign investment has improved as evidenced by the presence of U.S. Steel, Philip Morris, and Galaxy Tire and Wheel in the country.

There has also been progress in improving law enforcement, fighting trafficking in persons, and cooperating with the international war crimes tribunal. In September, the U.S. sent a legal advisor to Belgrade to help deal with issues concerning war crimes and human trafficking.

The greatest enhancement of relations between Washington and Belgrade has occurred through the military-to-military relationship, which has included significant reform of the military of Serbia and Montenegro, particularly since the appointment of Boris Tadic as Defense Minister of the country in March 2003. Under his leadership, the size of the military has decreased, officers from the Milosevic era have been dismissed, all members of the military have been asked to report the possible whereabouts of those indicted by the war crimes tribunal, and the special operations unit implicated in the assassination of Prime Minister Zoran Djindjic has been peacefully disbanded. The most significant achievement has been that civilian authority over the military has been imposed for the first time since World War II.

Belgrade wants to become a member of NATO's Partnership for Peace (PfP) by the end of 2003. The conditions that must be met before it can join PfP include resolving the International Court of Justice lawsuit brought by Belgrade against NATO members for bombing Yugoslavia in 1999 and facilitating the capture of war crimes indictee Ratko Mladic, the commander of the Bosnian Serb army during the war in Bosnia.

Serbia and Montenegro has established a war crimes court and has appointed a war crimes prosecutor in Belgrade, giving it the capacity to develop a domestic infrastructure for trying war crimes. Public discussions in the country on past abuses of government authority are also a significant step forward.

Bruce Jackson
Founder and president of the Project on Transitional Democracies

"Political Issues and Serbian-American Relations"

There are no obstacles in U.S.-Serbian relations. Serbia is an obstacle to itself. Belgrade should have been the first in the region to join NATO and the EU, but, instead, it is last in line for accession to both.

Serbia and Montenegro is one of the most isolated countries in Europe. It is not participating in the institutional development of Europe. The people of Serbia do not have a good understanding of their history over the past 150 years and tend to hold on to a "mythological past." In addition, they have a sense that stasis is positive.

Serbia's interactions with Europe are "defensive and argumentative," exhibiting "Ottoman marketing skills" and "World War II public relations." Domestic politics are being pursued to the exclusion of European or trans-Atlantic politics. Governance is weak, leading to the efforts of Javier Solana, the EU's High Representative for the Common Foreign and Security Policy, to broker the new union of Serbia and Montenegro.

Corruption exists, as it does in all new democracies. The country needs a "Vaclav Havel" for the purpose of "moral education." Djindjic was moving in this direction before he was killed. It will take a "shock" in Serbia to advance the "moral revolution" that is required.


Featured Remarks by HRH Crown Prince Alexander
"The Imperative for Serbia to Normalize Relations with the West"

Serbia and Montenegro, which is a new emerging democracy recovering from the communist era, sanctions, and the "aggression of bombing," needs significant help in all sectors. For example, one-third of all the medical equipment in the country does not work and unemployment stands at 40 percent. The country needs to develop a market economy and gain knowledge on the art of lobbying.

Great strides have been made this year in the relationship between Washington and Belgrade. Serbia and Montenegro needs additional support from the U.S., including the promotion of strong economic ties. Washington should not make demands that will promote the isolation of Belgrade.

The poor economic circumstances of the country after the fall of Milosevic were worsened by the post-September 11 environment. The situation in the Middle East has also had an effect on the country's economy since the focus of non-governmental funds has shifted to Afghanistan and Iraq.

U.S. investors should be encouraged to look into opportunities in Serbia and Montenegro as have U.S. Steel, Philip Morris, and Galaxy Tire and Wheel. There are now two non-stop flights per week from the U.S. to Belgrade, which will facilitate business travel to Serbia and Montenegro.


Panel II: The Security Dimension
Moderator: Col. Stephen R. Norton (U.S. Army, Ret.)

Vuk Jeremic
Special Envoy for Euro-Atlantic Affairs, Ministry of Defense of Serbia and Montenegro

"Troublemaker to Troubleshooter: Reform of the Armed Forces of Serbia and Montenegro"

Military reform in Belgrade did not begin with the assumption of the Yugoslav presidency by Vojislav Kostunica on October 7, 2000. It was launched by Boris Tadic after he was appointed Serbia and Montenegro Defense Minister on March 17, 2003. A group of reform-minded civilians moved into the defense arena and began correcting the "dysfunctional" relationship between the military and civilian sectors.

Civilian control over the armed forces has been implemented by bringing the general staff and the security services under the Ministry of Defense and making them accountable to the civilian leadership. The work of the military sector has also been "demystified" by holding roundtables where domestic and international representatives discuss military issues, including new procurement rules and corruption.

The country's military has also opened channels of dialogue with the militaries of neighboring countries, which has helped re-establish trust between Serbia and Montenegro and its neighbors. In addition, 16 generals and more than 300 other officers who were representative of the Milosevic-era have been retired from active service because they did not exhibit an understanding of the military's reform goals. Support for this move came from within the army.

The security threats to Serbia and Montenegro no longer come from its neighbors. They stem from terrorism, trafficking, and cross-border crime. Belgrade is seeking membership in NATO's Partnership for Peace (PfP) and is championing Bosnia's participation in the PfP. Belgrade's offer to send at least 1,000 troops to Afghanistan reflects its desire to join the international alliance against terrorism.


Dr. Roy Stafford
Professor of National Security Policy, National War College, Washington, D.C.

"American Interests and Policy in the Region"

The long-term solution for stability in the Balkan region is simple: European and trans-Atlantic integration. Achieving this goal is problematic. The issues facing Serbia and Montenegro are not the traditional military challenges. They are organized crime and terrorism based on ethnicity rather than religion.

The Balkan region, including Serbia and Montenegro, has historically not been of interest to the United States. The major engagement of the U.S. in the region resulted from the wars in the former Yugoslavia in the 1990s. But, since the KFOR and SFOR peacekeeping forces were deployed in Kosovo and Bosnia, respectively, the changed security situation in the region has led to a reduction of U.S. forces in both peacekeeping operations.

The priority of the U.S. is now the war on terrorism. The Balkans are significant in this regard, but Washington's primary focus is on Afghanistan and Iraq. The rest of the world is, for the most part, on the back burner, though North Korea and Iran are being watched. China was the key foreign policy issue for the U.S. prior to September 11.

Candidate George W. Bush and Condoleezza Rice, during the campaign, stressed a desire to remove U.S. troops from the Balkans and turn over the responsibility for peacekeeping there to the European Union. The EU has offered to take over command of SFOR in Bosnia.

The United States is "agnostic" with respect to the issue of holding Serbia and Montenegro together, while the EU is working toward this goal. The U.S., however, is more inclined to support the idea of an independent Kosovo than the EU is. "Kosovars only trust the United States; they do not trust the EU."


John Zavales
Former desk officer for Albania, Croatia, Slovenia, Hungary, Slovakia, and the Czech Republic for the Office of the Secretary of Defense

"Regional Security: Challenges and Opportunities"

Over the last few months, a crisis has been brewing in Kosovo due to a deteriorating situation that has included a spate of murders, including that of a U.N. policeman, continued bombings, the killing of witnesses to actions by KLA (Kosovo Liberation Army) war crimes suspects, the desecration of churches, and the presence of numerous illegal weapons. In addition, there was an attempt to murder a Serb officer in the Presevo Valley of southern Serbia.

UNMIK generally states that the violent acts taking place in the region are unconnected and have no ethnic dimension, but Serbs in Kosovo view the incidents as part of a concerted effort to create an ethnically-cleansed Kosovo and discourage the return of Serb refugees to the province. More hard-line elements in Kosovo are saying that there is "little negotiating space" and are sending a message to the Kosovar Albanian leadership that they cannot accept Serb sovereignty over Kosovo. They are playing a role that is analogous to that played by Hamas in the Israeli-Palestinian conflict.

International public opinion is admitting that the U.N. mission in Kosovo has not been as successful as was hoped. There is no free movement of minorities within the province, and the Kosovar Albanian leadership is not willing to improve the situation. The proponents of an independent Kosovo are beginning to feel that the goal they took for granted is more distant.

The threat of international terrorism could increase the visibility of the Balkans in the United States. There are armed elements in Macedonia and in the Presevo Valley who are working for a Greater Albania. Some analysts want to link al-Qaeda to these elements, but there is no compelling evidence that international Islamist fundamentalist goals resonate among them. Instead, their goals are irredentist, combined with activities associated with organized crime.

Serbia and, perhaps, Macedonia are trying to overplay the Islamist terrorist card. It is important that Serbia recognize that organized crime could create an environment for al-Qaeda to establish a presence there. It must demonstrate an understanding that the average Albanian is not linked with international terrorism.

Belgrade should expand security talks with the rest of the world. It shares some of the security challenges that India has with respect to Kashmir, and there are some parallels between the situation in Serbia and Kosovo and the Israeli-Palestinian conflict.

The U.S. military presence in Kosovo should remain as long as possible since Kosovar Albanians trust the United States more than they trust the EU. They would be more amenable to a final status for Kosovo that involved "less than independence" if the U.S. military remained in the province.


Maj. Gen. William Nash (U.S. Army, Ret.)
Senior Fellow and Director of the Center for Preventive Action at the Council on Foreign Relations
"Military-To-Military Contacts"

NATO and its Partnership for Peace program constitute the central element of Washington's strategy for fostering democratic and economic stability in Serbia and Montenegro. Professional military education for the country's officers in the United States is also a key element of this strategy.

The U.S. should be more insistent on military-to-military contact with Belgrade. The possible dispatch of Serb forces to Afghanistan is a golden opportunity to improve this contact. If these troops go to Kandahar, it will be a difficult assignment, and the U.S. will need to help the soldiers prepare for the mission. This could include sending them to Germany for training in areas that include intelligence and liaison. If the Serb troops are to be deployed in Afghanistan next year, the training must begin now. In addition, the U.S. should open its military schools to the Serbia and Montenegro military. The country's officers have not attended these schools since the 1980s.

The U.S. also needs to help Serbia and Montenegro develop the capacity to exercise civilian control over the military by fostering management capabilities in this regard in the executive and legislative branches of the country. Training is needed to learn how to conduct civilian oversight of the military budget.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 2-2-2005 nė 23:10 Edit Post Reply With Quote
http://www.freedomhouse.org/research/nit2004/serbia-montenegro2004alb.pdf

nje material interesant!





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 9-3-2005 nė 07:45 Edit Post Reply With Quote
Koshtunica kundërshton planin e Malit të Zi për komonuelthin me Serbinë
24/02/2005

BEOGRAD, Serbi-Mali i Zi -- Kryeministri Vojislav Koshtunica kundërshtoi prerë të mërkurën (23 shkurt) një plan të Malit të Zi për ndarjen midis dy republikave, duke e quajtur atë "një shkelje serioze" të akordit të 2003 që ngriti bashkimin e shlirët aktual. Krerët malazezë kishin sugjeruar një konfederatë të shteteve që do të ndante një politikë të përbashkët të jashtme e të mbrojtjes dhe pak gjë tjetër. Presidenti serb Boris Tadiç tha se plani malazez duhet të studjohet me vëmendje por këshilloi se të dy republikat do ta gjenin më të lehtë të bashkoheshin me BE nëqoftë se mbanin bashkimin e tyre aktual. (Danas, Politika, Makfax - 24/02/05; AP, Tanjug, BBC, Beta - 23/02/05)





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 9-3-2005 nė 07:57 Edit Post Reply With Quote
Presidenti malazes bën thirrje për mënyrë "demokratike" të ndreqjes së bashkimit
27/02/2005

PODGORICË, Serbi-Mali i Zi -- Presidenti i Malit të Zi, Filip Vujanoviç i bëri thirrje të shtunën (26 shkurt) Serbisë të ndjekë një mënyrë "demokratike" ndaj sugjerimeve të Podgoricës për përmirësimin e bashkimit federal, duke thënë se dialogu do të ishte në interes të të dy republikave dhe lidhjeve të tyre të ndërsjellta. Më parë këtë javë, Mali i Zi propozoi zyrtarisht që Serbia dhe Mali i Zi të formojnë një komonuelth shtetesh të pavaruar. (Tanjug - 26/02/05)





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 9-3-2005 nė 08:29 Edit Post Reply With Quote
Ndez debatin propozimi i Malit të Zi për të formuar bashkimin e vendeve të pavaruara
02/03/2005

Duke arsyetuar se bashkimi i tanishëm shtetëror është jo funksional e i paefektshëm, krerët malazezë bënë një propozim që e transformon Serbi-Malin e Zi në një bashkim shtetesh të pavarur.
Nga Dushan Kosanoviç për Southeast European Times në Beograd -- 02/03/05


Kryeministri malazes Milo Gjukanoviç thotë se bashkimi aktual i Serbi-Malit të Zi nuk është aq e efektshëm sa çdo të ishin shtetet e pavarura. [AFP]

Zyrtarët malazezë nxorrën në 23 shkurt një propozim për transformimin e bashkimit shtetëror të Serbi-Malit të Zi, në një bashkim shtetesh të pavaruar. Propozimi ju dërgua Presidentit të Serbi-Malit të Zi, Svetozar Maroviç, Presidentit serb Boris Tadiç dhe Kryeministrit serb, Vojislav Koshtunica. Kryeministri malazes Milo Gjukanoviç dhe Presidenti Filip Vujanoviç, që nënshkruan propozimin, thanë se parashikojnë arritjen e një marrëveshjeje me Beogradin mbi një alternativë ndaj bashkimit të tanishëm shtetëror, që ata thonë se është jo funksional dhe i paefektshëm.

Sipas krerëve malazezë, dy vende të pavarur, të njohur ndërkombëtarisht do të arrinin rezultate më të mira. Mbajtja e Serbi-Malit të Zi është me shpenzime të mëdha, thonë ata dhe difektet e bashkimit rrezikojnë diplomacinë dhe funksionimin e ushtrisë. Vazhdimi i status quo do të shpjerë vetëm në dobësi të mëtejshme dhe do të ngadalësojë integrimin e Serbisë dhe Malit të Zi në BE dhe strukturat ndërkombëtare të sigurisë, kanë thënë Gjukanoviç e Vujanoviç.

Reaksioni fillestar nga Beogradi ishte larg pozitives. Koshtunica e përshkroi planin si një shkelje të hapur të marrëveshjes së Beogradit të ndërmjetësuar nga BE dhe u zotua t'i përmbahet marrëveshjes së nënshkruar më 2003. "Duke ju shmangur e thyer vazhdimisht nenet e Kartës Kushtetuese, [autoritetet malazeze] po përpiqen të krijojnë një situatë të jashtëzakonshme që do të shpinte në një ndarje spontane," i tha Koshtunica të përditshmes Politka në një intervistë të botuar të hënën (28 shkurt).

Propozimi i fundit i Gjukanoviçit, tha Koshtunica, tregon se kryeministri malazes po përpiqet të shmangë një referendum mbi pavarësinë sepse druhet nga një përfundim i pafavorshëm. Ndihmësi i Koshtunicës, Miroljub Labush, i kundërvihet gjithashtu nismës, ndonëse ai është njohur si mbrojtës i fortë i një Serbie të pavarur, duke qënë dakort me krerët malazezë mbi të gjitha pikat lidhur me bashkimin shtetëror. "Ne duhet të mbajmë dy referendume dhe puna nuk duhet shpënë pas pranverës 2006," tha Labush.

Tadiç është përgjithësisht për ruajtjen e bashkimit shtetëror, por ngulmon se "përparësia e Serbisë është të bashkohet me BE dhe të arrijë standarde më të mira jetese, jo të mbajë me çdo kusht shtetin e përbashkët."

Vujanoviç, ndërkohë, arsyeton se reagimi negativ i Beogradit nuk është përfundimtar, duke shtuar se nuk e kupton përse Serbia do të ishte kundër sovranitetit të saj dhe statusit të pavarur ndërkombëtar.

Komuniteti ndërkombëtar ka patur kujdes të mos futet në punët e brendshme të Serbi-Malit të Zi. Megjithatë, zëdhënësja e shefit të politikës së jashtme të BE, Havier Solana, Kristina Gallaç, ka shprehur shqetësim ndaj nismave politike që do ta shtynin Serbi-Malin e Zi larg integrimit europian dhe do të shkaktonin tension politik.

Agjensia e lajmeve Beta ka përmendur zyrtarë në Bruksel të thonë se propozimi ishte "i papritur, thjesht i papjekur dhe që vinte në një moment të papërshtatshëm". Ky vit nuk duhet humbur me masa të pafrutshme, thanë zyrtarët, pasi oferta e Serbi-Malit të Zi për integrimin euro-atllantik ka humbur ndërkohë dy vjet, pas vrasjes së kryeministrit serb Zoran Gjingjiç.

Ambasadori i SHBA në Beograd, Majkëll C. Polt tha se Uashingtoni do të mbështeste çdo marrëveshje demokratike mbi statusin shtetëror të arritur midis Serbisë dhe Malit të Zi.

Propozimi i Podgoricës është kulmimi i disa muajsh krizë kushtetuese të shkaktuar nga dështimi për të mbajtur zgjedhje të drejtpërdrejta të parlamentit të Serbi-Malit të Zi. Republika ka mbrojtur ruajtjen e e bashkimit shtetëror si edhe pavarësinë dhe debati ka gjasa të nxehet ndërsa afrohet viti 2006. Gjatë atij viti, Mali i Zi do të ketë të drejtën ligjore, sipas marrëveshjes së Beogradit, për të organizuar referendumin mbi pavarësinë.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 9-3-2005 nė 09:01 Edit Post Reply With Quote
Dy vjet të kartës kushtetuese
07/03/2005

Historia e Kartës Kushtetuese të Serbisë e Malit të Zi gjatë dy viteve të kaluara ka qënë po aq e ndërlikuar sa edhe ajo e vetë bashkimit shtetëror. Në të paktën shtatë raste, dispozitat e saj janë shkelur, disa herë prej marrëveshjeve reciproke ndërmjet dy republikave përbërëse. Vendit ende i mungojnë emblemat shtetërore dhe një himn kombëtar. Një ligj mbi pronësinë shtetërore ende duhet të miratohet. Për më tepër, qeveria e Malit të Zi vazhdon të ecë përpara me planet për një referendum mbi pavarësinë. Megjithatë, mbrojtësit e kartës këmbëngulin se dokumenti ka arritur diçka. Të paktën, thonë ata, ka siguruar një kuadër institucional për zgjidhjen e çështjeve pezull.
Nga Davor Konjukusiç për Southeast European Times në Beograd -- 05/03/07


Anëtarë të Parlamentit jugosllav miratuan Kartën Kushtetuese të Serbisë e Malit të Zi dhe legjislacionin mbi zbatimin e saj në Beograd të martën, 4 shkurt 2003. [AFP]

Kanë kaluar më shumë se dy vjet që kur parlamenti ish-jugosllav miratoi Kartën Kushtetuese dhe ligjin mbi zbatimin e saj. Pas nënshkrimit të saj prej Presidentit Jugosllav të atëhershëm Vojisllav Koshtunica, Presidentit malazez Milo Gjukanoviç dhe zyrtarëve të tjerë të lartë, një komitet kushtetuese kaloi disa muaj duke hartuar aktet ligjore themelore të bashkimit të ri shtetëror.

Sipas njoftimeve të mediave serbe, si karta ashtu edhe ligji mbi zbatimin e saj janë shkelur në të paktën shtatë raste gjatë dy viteve të kaluara. Disa shkelje kanë qënë të njëanshme, të tjera të dyanshme dhe në disa raste me marrëveshje reciproke nga Beogradi dhe Podgorica. Kushtetutat e Serbisë dhe Malit të Zi ende duhet të harmonizohen me Kartën, megjithëse data 30 qershor 2003 ishte afati i fundit kohor që kjo të ndodhte. Të dy shtetet përbërëse pranuan të shkelin të ashtu-quajturën klauzolë të “sigurisë" që thotë se ministrat e jashtëm dhe të mbrojtjes nuk mund të jenë nga e njëjta republikë. Afati i fundit kohor për miratimin e emblemave shtetërore ka skaduar, megjithëse parlamentet serbe dhe malazeze filluan procedurat vitin e kaluar drejt miratimit të një flamuri, steme dhe himni.


Zëvendëskryeministri serb Miroljub Labush thotë se karta nuk pasqyron marrëdheniet reale ndërmjet republikave përbërëse. [AFP]

Gjysma e shkeljeve të dispozitave të Kartës kanë lidhje me "fenomenin e përgjithshëm të shkeljes së ligjit prej institucioneve më të larta shtetërore", thotë Dragor Hiber, një professor i Shkollës së Drejtësisë të Beogradit dhe një anëtar i parlamentit i Partisë Demokratike, i cili ishte një prej autorëve të kartës. Gjysma tjetër pasqyron mungesën e vullnetit politik mes shteteve anëtare për krijimin e mekanizmave nëpërmjet të cilëve të do të institucionalizohej jetesa së bashku. Karta e nënshkruar bën të mundur që Serbia e Mali i Zi të kenë një treg të përbashkët, me një lëvizje të lirë të njerëzve, mallrave, shërbimeve dhe kapitalit. Në praktikë, kjo nuk ka ndodhur. Afati kohor prej 30 ditësh për krijimin e institucioneve të bashkimit shtetëror nuk u përmbush, me periudhën më të gjatë të pritjes në lidhje me emërimin e gjyqtarëve në gjykatën e bashkimit shtetëror. Z gjedhje të drejtpërdrejta duhej të zhvilloheshin këtë vit për të zgjedhur parlamentin e bashkimit shtetëror, por Mali i Zi e kundërshton këtë dhe qeveria serbe ka shprehur vullnetin e saj për t’i shtyrë ato.

Një prej shkeljeve më të rëndësishme, thotë Hiber, ka qënë dështimi për të miratuar një ligj mbi pasurinë e bashkimit shtetëror. Një ligji i tillë duhej të përcaktonte se ç’farë përfshihet në kategorinë e pasurisë fikse që është e nevojshme për funksionimin e Serbisë e Malit të Zi; pjesa tjetër do të ndahej mes republikave mbi bazën e të drejtave territoriale. Fushat më të rëndësishme që do të prekeshin janë pasuria ushtarake dhe media e dikurshme shtetërore.

Me përjashtim të G17 Plus, udhëheqësi i të cilit, Zëvendëskryeministri serb Miroljub Labush, është cituar të ketë thënë se karta nuk pasqyron marrëdhëniet reale ndërmjet republikave përbërëse, të gjitha partitë parlamentare serbe mbështesin fuqishëm mbijetesën e bashkimit shtetëror. Në një deklaratë të lëshuar me rastin e përvjetorit të dytë të kartës, Koshtunica tha se dokumenti përfaqëson ende zgjidhjen më të mirë në dispozicion, pavarësisht prej të metave të tij sistematike dhe operative. Në Mal të Zi, Gjukanoviç dhe qeveria e tij preferojnë fuqishëm pavarësinë e plotë, ndërsa Partia Socialiste Popullore kërkon të ruajë bashkimin. Si mbështetësit, ashtu edhe kritikët e bashkimit shtetëror përmendin qëllimin e pranimit në BE. Nga këndvështrimi i forcave me orentim drejt pavarësisë në Mal të Zi, lidhja me Serbinë është duke e penguar procesin, jo pak për shkak të pengesës së vazhdueshme që paraqitet nga mosbashkëpunimi i Beogradit në lidhje me çështjen e krimeve të luftës. Megjithatë, Koshtunica dhe të tjerët thonë se BE investoi kohë dhe përpjekje të konsiderueshme në arritjen e kompromisit të marrëveshjes politike sipas të cilës u hartua karta dhe se Brukseli ende dëshiron të shohë që Serbia dhe Mali i Zi të ecin përpara së bashku drejt pranimit -- pavarësisht prej vendimit të fundit të tij për të mbajtur një qëndrim të dyfishtë mbi çështjet ekonomike.


Kryeministri malazez Milo Gjukanoviç thotë se gjendja e tanishme bën të mundur një referendum për pavarësinë më 2006 dhe ka premtuar të ecë përpara në lidhje me këtë në se të dy palët nuk bien dakord mbi një marrëveshje tjetër. [Arkiv]

Zoran Lutovaç, një analist politik, i cili ishte në komitetin që hartoi kartën, beson se çdo vlerësim i dokumentit duhet të mbajë parasysh kushtet politike në të cilat u hartua. Pavarësisht prej të metave të tij, thotë ai, u arrit një objektiv i rëndësishëm. "Pasionet u ftohën, veçanërisht në Mal të Zi, u parandalua kryerja e veprimeve të njëanshme dhe rreziku i destabilizimit të mëtejshëm të rajonit u largua. Që atëherë konfliktet politike janë kanalizuar përmes institucioneve dhe nuk kanë dalë jashtë tyre."

Me pak fjalë, historia e kartës gjatë dy viteve të kaluara pasqyron ndërlikimet dhe pasiguritë që karakterizojnë bashkimin shtetëror dhe qëndrimet për të ardhmen mbeten të paqarta. Pothuajse të gjithë pranojnë se marrja e një vlerësimi pozitiv prej BE-së mbi një Studim Paraprak për vendin, duke lejuar kështu që procesi i pranimit të ecë përpara, është një përparësi kryesore. Por në se vetëm ky në vetvete është i mjaftueshëm për të mbajtur bashkimin mbetet për t’u parë.

Iniciativa e fundit nga Podgorica, e cila ka propozuar krijimin e një grupi të ri të shteteve të pavarur -- sipas planit që zëvendësoi ish-Bashkimin Sovjetik -- ka shtuar një ndërlikim të ri. Qeveria serbe e ka refuzuar haptazi planin, duke ripërsëritur angazhimin e saj ndaj gjendjes së tanishme. Por Gjukanoviç vë në dukje se gjendja e tanishme bën të mundur një referendum për pavarësinë më 2006 dhe ka premtuar të ecë përpara në lidhje me të në se të dy palët nuk bien dakord mbi një marrëveshje tjetër.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 27-10-2005 nė 09:50 Edit Post Reply With Quote
Microsoft hap qendrën e zhvillimit në Beograd
21/10/2005

Në atë që është përshëndetur si një shenjë e besimit në perspektivat e Serbi-Malit të Zi, Microsoft ka nisur një qendër globale zhvillimi në Beograd. Serbi-Mali i Zi bashkohet tani me Shtetet e Bashkuara, Irlandën, Indinë dhe Kinën si një nga pesë vendet që ka të tilla qendra.
Nga Igor Jovanoviç për Southeast European Times në Beograd – 21/10/05


Qendra e Beogradit do të punojë mbi zhvillimin e programeve për identifikimin e teksteve të shkruara me një penë dixhitale mbi ekranin e kompjuterit. [Getty Images]

Qendra e re e zhvillimit global hapur nga Microsoft në Beograd muajin e kaluar është parë si një sinjal i besimit të gjigandit të teknologjisë në perspektivat ekonomike të vendit. Serbi-Mali i Zi bëhet tani një nga pesë vendet që strehon qendra të tilla të zhvillimit të Microsoft, duke u bashkuar me Shtetet e Bashkuara, Irlandën, Indinë dhe Kinën.

Fokusi i qendrës do të jetë në zhvillimin e teknologjisë për PC-pllaka shkrimi, pajisje që mund të operojnë duke shkruar në ekran me një penë dixhitale. Sipas Dejan Cvetkoviç, kreu i operacioneve serbe të Microsoft, do të pajtohen fillimisht dhjetë ekspertë. Ata do të drejtohen nga Bodin Dreseviç, një punonjës për një kohë të gjatë i Microsoft i cili ka qenë kryesori në bindjen e firmës për të investuar në Serbi.

Me kohë, tha Cvetkoviç, qendra do të ndihmojë pengimin e "rrjedhjes së trurit" serb, duke ndihmuar të rriten mundësitë në vend për të rinjtë e shkolluar.

Sipas Nënkryeministrit serb Miroljub Labush, hapja e Qendrës së Zhvillimit demonstron se klima e biznesit në vend është përmirësuar, se nuk ka pengesa për transferimin e kapitalit dhe se kompanitë e dhëna pas investimit në bono-eksporti kanë nisur të vështrojnë nga Serbia. "Investimi i Microsoft është një hap përpara, që provon se Serbia nuk është prapa në teknologji," tha Labush.

Ambasadori i SHBA në Beograd, Majkëll Polt tha se qendra provon se investitorët ndërkombëtarë kanë besim te Serbia. "Ju keni arritur të bindni një kompani si Microsoft të bëjë një investim të drejtpërdrejtë në Serbi. Kjo demonstron besimin e botës ndërkombëtare të investimeve dhe do të nxisë punën për heqjen e pengesave të mbetura që mund të ngadalësojnë projekte të ngjashme," tha Polt.

Drejtori i Microsoft për Evropën lindore, Kristofer Brenan, në bisedime me Kryeministrin serb Vojislav Koshtunica, tha se hapja e qendrës e vë Serbinë "më zemër të hartës globale teknologjike". duke shtuar se kompani të tjera do të ndiqnin shembullin e Microsoft.

Sipas të dhënave të Microsoft, kompania investoi rreth 20 milion $ në Serbi që nga shtatori 2004. Parashikimet sugjerojnë se shifra do të dyfishohet në muajt që vijnë.

Vetëm tre ditë pas nisjes së qendrës, kompania sinjalizoi një marrëveshje me autoritetet malazeze. Ajo parashikon legalizimin e të gjithë softuerit të Microsoft të përdorur në organizamt shtetërorë të Mali të Zi, një proces që do t'i kushtojë Malit të Zi rreth 1.95 milion euro dhe do të paguhet në tre këste mujore.

"Me këtë dokument ne po krijojmë kushtet për legalizimin e plotë të bashkëpunimit dhe unë besoj me të vërtetë se Mali i Zi do të përfitojë mjaft nga bashkëpunimi me këtë partner strategjik," tha Kryeministri malazes Milo Gjukanoviç.

I lumte serbeve dhe malazezeve!





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
burimuji

Postuar mė 9-1-2006 nė 01:31 Edit Post Reply With Quote
The Quest for a Common Narrative: Explaining the Yugoslav Catastrophe

More than a decade after the dissolution of Yugoslavia, people of the region remain deeply divided by contradictory accounts of what happened. Redefinition of historical perspectives along ethno-nationalist lines makes mutual understanding more difficult and hinders reconciliation. Controversies that emerged from the decade of wars continue to hamper the region’s prospects.

With grants from the U.S. Institute of Peace, the National Endowment for Democracy, and the Balkans Trust for Democracy, Purdue University Professor Charles Ingrao brought together more than 250 scholars from the Balkans, Europe and the United States over the past three years. This “Scholars’ Initiative” aims to contribute to the peace-building process in the Balkans by forging a single, multi-faceted narrative comprehensible to all. Its main findings are being unveiled at the American Historical Association on January 6, 2006 in Philadelphia.

Key participants from seven of the Initiative’s eleven research teams gathered at the Institute on April 19, 2005 to offer preliminary results and discuss their implications. Professor Ingrao was joined by Mile Bjelajac (Belgrade), Darko Gavrilovic (Banja Luka), Dusan Janjic (Belgrade) Ylber Hysa (Pristina), Matjaz Klemencic (Ljubljana), Drago Roksandic (Zagreb), as well as James Gow (London) and two other American scholars, Julie Mertus (American) and Gales Stokes (Rice).

This USIPeace Briefing, prepared by Yll Bajraktari and Daniel Serwer of the Institute, provides a summary of the issues discussed in the Scholars’ Initiative and the views expressed by participants. It does not reflect any conclusions of the Institute with respect to these historical questions.

Ethnic Nationalists Caused the Wars…

The minority issue in Yugoslavia developed because “democratic” leaders established ethnic “ownership” over each republic as they seceded from Yugoslavia. Meanwhile, the leaders of Serbia and Croatia also claimed leadership of those Serbs and Croats who lived as minorities in other republics. The most critical problem was the concern of Serb minorities for their rights and safety, which was exploited by the Serb nationalist leadership (Radovan Karadzic and Slobodan Milosevic) to justify armed rebellion and intervention. President Franjo Tudjman of Croatia pursued a similar approach. Nationalist forces made a difficult situation not only worse, but much worse.

Bosnian President Alija Izetbegovic, the leader of the Bosnian Muslims, was far less divisive. The Bosnian Serb claim that Izetbegovic was a fundamentalist was unfounded. Izetbegovic’s agenda favored modernization through commitment to Islam and through the work ethic he saw bringing success to the West.

…and the International Community Made Things Worse in the Early 1990s.

It is unclear whether the bloody demise of Yugoslavia would have been prevented if the international community had reacted sooner, but its failure to facilitate a peaceful transformation of Yugoslavia was a mistake. U.S. policy was inconsistent. Matjaz Klemencic reserved particular criticism for UN personnel for the assassination of Bosnian Deputy Prime Minister Hakija Turaljic in 1993, for the siege of Sarajevo, for the hostility of Generals Mackenzie and Rose toward the Bosnian government, and for claiming that the Bosniaks were shelling themselves. Despite domestic political pressure to recognize the secession of Slovenia and Croatia, Germany did not encourage Yugoslavia’s dissolution until the last quarter of 1991. Germany’s unilateral acceptance of Croatian independence undermined the EU’s (Badinter Commission) multilateral approach to deciding recognition, and ultimately forced the European Community’s hand.

Safe Areas were far from safe…

Eager to “do something,” the international community acted through the UN to create six Safe Areas around towns in Bosnia in order to forestall ethnic cleansing and other human rights violations. But France, Great Britain, and the United States avoided the financial, military, and political burdensnecessary to render the Safe Areas effective.

Charles Ingrao argued that the Bosnian-Serb military (VRS) had a legitimate right to besiege all six towns, a task complicated by UN resolutions and counterattacks by Bosnian government forces (ARBiH). Nonetheless, the evidence suggests that the VRS was not guided in its choice of tactics by concern for international law. The VRS resorted to massive, indiscriminate attacks against civilians in Sarajevo and other Safe Areas that violated international law.

While the VRS wasmost likely responsible for the three disputed mortar attacks against a Sarajevo breadline and the city’s Markhale market, the aggregate record of indiscriminate VRS shelling renders moot the debate over any one incident. Following the fall of Srebrenica, VRS units massacred up to 7,800 men and boys in a well-coordinated operation directed by General Ratko Mladic.

Further research is needed to ascertain the extent of (1) crimes committed against Serb civilians within and around Safe Areas such as Sarajevo, Srebrenica, and Zepa, and (2) the extent to which the Yugoslav political and military leadership knew about and assisted in the Srebrenica massacre.

International Intervention in Kosovo Was More Decisive…

Experience in Bosnia, Serbian police and military action in Kosovo during 1998 and the first months of 1999, as well as the belief that Belgrade intended an extensive campaign of ethnic cleansing in its southern province, motivated Western intervention in Kosovo in 1999. By then, Milosevic and his regime were recognized as the source of the problem. The West sought to avoid the use of force through negotiations that would permit a ground force, led by NATO, to be deployed on the ground. There is ample evidence that the West’s intent at the Rambouillet negotiations in early 1999 was to secure an agreement, rather than to have a pretext for air bombardment, which was not well-planned and suffered from strategic and political differences among the Allies. Refusing to negotiate seriously a peaceful resolution, Milosevic called NATO’s bluff.

There was a clear belief among the NATO Allies that the intervention was legal, but no agreement on a single legal basis. James Gow was of the opinion that virtually all questions about the conduct of NATO operations have been appropriately addressed and dismissed by the Prosecutor at the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY). There were, however, in his view, elements in NATO’s use of cluster bombs in the town of Nis that might suggest a prima facie case to investigate (though the outcome of such an investigation is uncertain).

While inevitably some people fled seeking shelter from NATO bombs in Kosovo and elsewhere in Serbia, it is clear that Belgrade forces carried out a systematic campaign of ethnic cleansing. This strategy was marked by diverse atrocities, which have led not only to indictments against individuals associated with the actual operations, but also the Belgrade leadership, including Milosevic. Some Kosovo Serb civilians fled KLA action targeted against them, leading to a number of ICTY indictments against KLA personnel and leadership.

Justice has served legal but not moral purposes…

In its eleven years of existence, the ICTY has meaningfully advanced international law. The Office of the Prosecutor believes that it is fulfilling its purpose and just needs fine tuning.

But a strong current of public opinion in the Balkans believes that the court never established its legitimacy and is not fulfilling its self-proclaimed purpose. Broadcasts of ICTY proceedings have reinforced preexisting views. Whatever legal professionals may think, those who live in the Balkans have not entirely accepted ICTY’s legitimacy. The ICTY did not initially reach out and inform the civil society throughout the Balkans about its activities, and even today there is room for improvement in these areas.

As a result, the ICTY suffered from being unable to meet inflated expectations The court initially was expected not only to judge guilt, but also to contribute to reconciliation, to promote the concept of justice, and to steer the development of national identity. This has proven to be far too much for the court and must be undertaken by others if the job is to be done right.

January 2006

This USIPeaceBriefing was written by Yll Bajraktari and Daniel Serwer of the Center for Postconflict Peace and Stability Operations at the U.S. Institute of Peace.

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member





Powered by XMB 1.8 Partagium Beta Build 20110207PM
Developed By Aventure Media & The XMB Group © 2002
Procesi i kryer nė 0.5697858 sekonda, 41 pyetje