Kuvend-eDSH
Aktiv pėr herė tė fundit: Aktiv pėr herė tė fundit : Kurrė
Nuk keni hyrė [Hyrje - Regjistrohu]


Version i printueshėm | Dėrgo pėr njė shok
Nėnshkruaj | Shtoni tek preferencat
Autori: Subjekti: Ku mbaron Europa?
Anton Ashta

Postuar mė 27-6-2003 nė 11:03 Edit Post Reply With Quote
Ku mbaron Europa?

Wo endet Europa?

17. Juni 2003 Eine Frage ist im Konvent nicht beantwortet worden: Wo endet Europa? Nur Valéry Giscard d'Estaing, der Präsident der Versammlung, scheute sich nicht, auch dazu Stellung zu nehmen. Die Türkei gehöre nicht zu Europa, sagte der frühere französische Staatspräsident im November mit einer Offenheit, die bei diesem Thema in der Union sonst nicht üblich ist.

Wer für die Aufnahme Ankaras plädiere, der wolle in Wahrheit die EU zu einer Freihandelszone verwässern, die bis in den Nahen Osten reiche. Giscards Äußerung stieß im Konvent rasch auf Widerspruch, unter anderem der deutschen Regierung, die sich seit einiger Zeit als Fürsprecher eines türkischen Beitritts sieht. Aber auch in Deutschland gibt es bei vielen Politikern Vorbehalte gegen die Aufnahme eines so großen muslimischen Landes - kulturelle (EU als christliche Gemeinschaft) wie strategische (Ausdehnung der EU in eine konfliktreiche Nachbarregion).

Es blieb bei kurzem Streit

Es blieb bei dem kurzen Streit über die Türkei: Es war das einzige Mal, daß im Konvent über die Grenzen der EU geredet wurde. Die Regierungen der Gemeinschaft haben das Thema ohnehin vertagt: Erst auf einem EU-Gipfeltreffen Ende 2004 soll entschieden werden, ob mit der Türkei, die offiziell den Status eines Beitrittskandidaten hat, überhaupt verhandelt werden soll. Bis dahin soll die Europäische Kommission prüfen, ob das Land die wichtigsten politischen Kriterien für eine Mitgliedschaft erfüllt - Rechtsstaatlichkeit, Demokratie, Beachtung der Menschenrechte.

Das Europäische Parlament hat erst vor ein paar Wochen festgestellt, daß hier noch erhebliche Defizite bestehen: Die Armee spiele immer noch eine übermächtige Rolle, die Todesstrafe müsse vollständig abgeschafft werden (nicht nur in Friedenszeiten), Folterungen müßten aufhören. Erschwerend kommt der immer noch nicht beigelegte Zypern-Konflikt hinzu. Solange die Türkei den Widerstand der (türkischen) Nordzyprer gegen eine Vereinigung mit dem (griechischen) Süden stützt, dürften Aufnahmeverhandlungen schwierig werden: Der Süden der Mittelmeerinsel wird demnächst EU-Mitglied und könnte damit ein Veto gegen Ankara einlegen.

Deutlich zeichnet sich dagegen ab, daß nach dem jetzt bevorstehenden Beitritt von zehn Staaten aus Osteuropa die nächste EU-Erweiterung im Südosten des Kontinents stattfinden dürfte. Schon jetzt ist Bulgarien und Rumänien eine Aufnahme für 2007 in Aussicht gestellt worden. In beiden Ländern haben postkommunistische Regierungen jahrelang Reformen verschleppt, weshalb nun noch einiges zu tun ist, um die rechtlichen und bürokratischen Voraussetzungen für eine Mitgliedschaft zu schaffen. Auch den zerstrittenen Völkern des ehemaligen Jugoslawiens hat Brüssel eine Mitgliedschaft in Aussicht gestellt. Solange in Bosnien und im Kosovo aber noch fremde Truppen den Frieden sichern müssen, ist nur Kroatien ein aussichtsreicher Kandidat.

Text: nbu., Frankfurter Allgemeine Zeitung, 18.06.2003, Nr. 139 / Seite 7

Qe RSH nuk permendet hic eshte fakt i trishtueshem, por per mua ka rendesi qe te diskutojme se "ku mbaron Europa?"

Nuk eshte fjala vetem per Turqine por dhe per Ukrainen, Rusine etj

Mendoj se eshte nje teme jashtezakonisht interesante:

Eshte e europa bashkim gjeografik, bashkim vendesh te krishtera, bashkim ekonomik, bashkim vlerash te perbashketa themelore (shteti i se drejtes, demokrati, respektimi i te drejtave te njeriut)?





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
AGRON RUMI

Postuar mė 13-7-2003 nė 01:36 Edit Post Reply With Quote
Shqiperia qe ka afro 75% te popullsise te besimit islam,mos ndodhet ne Azine e larget....!?Te pakten nje shqiptar nuk duhet te arsyetoj si pjestar i kryqezatave moderne.
View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 14-7-2003 nė 16:24 Edit Post Reply With Quote
Shqipnia eshte ne Europe dhe Shqipnia do te futet ne BE, kjo nuk diskutohet.
Sado te mundohen tipa si baleta e shoke qe ta pengojne kete gje.

Ajo qe kam dashur te them me siper ka qene qe ne ate artikull nuk permendet hic Shqipnia e jo se une mendoj qe Shqipnia nuk eshte pjese e Europes.

Por ai fakt nuk ishte aq thelbesor per mua (megjithese duhet tia veme gishtin kokes pse nuk permendet, feja nuk ka asnje rol ne kete mes, por gjendja e mjeruar ku e lane e ku po e lene cdo dite komunistet shqiptar) sesa tema e hapur.

Dy jane tema kardinale:

Cfare bashkimi asht Europa?

Nga pergjigja e kesaj pyetjeje, rrjedh pak a shume dhe pergjigja e pyetjes:

Ku mbaron Europa?

Anton


PS
kryqezata moderne nuk ka, mos ngaterrojme luften kunder terrorizmit me asgje tjeter se asht gabim i madh.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 5-8-2003 nė 08:15 Edit Post Reply With Quote
Ku janë kufijtë e Evropës

Shikim nga Brukseli

AUGUSTIN PALOKAJ
BRUKSEL, GUSHT - Sa më shumë që afrohet dita kur BE-ja do të zgjerohet edhe me dhjetë shtete të reja anëtare, edhe pse anëtarësimi i tyre tashmë është punë e kryer dhe nuk mund të zhbëhet, gjithnjë e më tepër po rritet kundërshtimi i zgjerimit të Bashkimit Evropian në mesin e qytetarëve të shteteve të sotme anëtare të saj. Madje në shtetin i cili e konsideron veten si një lloj udhëheqësi ideor dhe mbrojtësi kulturor i Evropës, Francë, tashmë shumica e qytetarëve, sipas anketave, janë kundër zgjerimit të BE-së. Pos francezëve, as austriakët nyuk janë më me shumicë në favor të zgjërimit të Bashkimit Evropian me anëtarë të rinjë dhe kundërshtimi i zgjerimit vazhdon të rritet edhe në vendet e tjera. Qytetarët e tashëm të BE-së, apo thënë më mirë shumica prej tyre, janë të mendimit se zgjerimi do t’u sjellë telashe të reja, do të çregullojë tregun e punës në BE, do të hap kufijtë kah lindja me çka edhe krimi i organizuar në stilin evrolindor mund ta kërcënojë edhe më shumë sigurinë e shteteve më të vjetra të BE-së. Bashkimi Evropian edhe pse ka investuar shumë për të bindur popujt se nga zgjerimi ka më shumë dobi sesa dëme, duket se tash ndeshet me një realitet të ri edhe pse në nivel të tërë BE-së. Me përqindje, ende shumica e qytetarëve është në favor të zgjerimit.

Frika nga lindja

Problemet me mbështetjen e zgjerimit evropian, mbështetje kjo që vazhdon të bjerë ditaditës, nuk qëndron vetëm në valën e tashëm të zgjerimit, sepse të dhjetë shtetet që do të hyjnë më 1 maj të vitit 2004 në anëtarësi pak a shumë i plotësojnë kushtet për hyrje: janë shtete ku niveli i krimit të organizuar dhe i korrupsionit nuk është aq i madh sa të jetë i papranueshëm për Evropën e në të njëjtën kohë janë këto shtete që kanë sistem funksional, kanë shkallë të lartë të të edukimit, nuk kanë probleme me fqinjë e as me respektimin e të drejtave të pakicave. Problemi qëndron në faktin se pas kësaj vale të zgjerimit pason tjetra, gjatë së cilës, druajnë evropianët, në BE mund të hyjnë, për interesa politike, edhe shtetet që për shumë vite nuk mund të arrijnë nviel të kënaqshëm zhvillimi, as në aspektin ekonomik e as në atë kulturor, edukativë e të sigurisë. Dallimi në mesin e shteteve të tashme të BE-së me Bullgarinë e Rumaninë është për shumë analistë i pakapërcyeshëm. Deri dje, rumunët vdisnin nëpër male të Çekisë, Sllovenisë ose Kroacisë duke u orvatuar që ilegalisht të hynin në territorin e Bashkimit Evropian. Sot ata nuk kanë nevojë për viza dhe Evropa është mbushur me njerëz të varfër nga ky shtet. As me Bullgarinë nuk qëndron puna më mirë. E çfarë do të bëhet një ditë kur vizat do të hiqen edhe për shtetasit e Shqipërisë, Maqedonisë e Kosovës? Nga kjo drojnë sot shumë evropianë. Në anën tjetër eksiston një argument racional, i cili thotë se Evropa e vjetër, për shkak të plakjes së popullsisë, ka nevojë për “gjak të ri” nga shtetet e lindjes, sidomos nga ato që kanë rritje më të madhe të popullsisë dhe popullatë mesatarisht shumë të re, e këtu hynë edhe Kosova. Edhe pse Ballkanin shumë vështirë mund ta imagjinojnë në BE, evropianët e dinë se nuk mund të ketë dilemë se a duhet shtetet e Ballkanit të hyjnë apo jo. Rumania dhe Bullgaria tashmë e dinë se deri në vitin 2007 do të anëtarësohen, Kroacia gjithnjë e më shumë po bëhet e sigurt se në këtë afat edhe ajo do t’i plotësojë kushtet, sepse, edhe pse është duke ngecur për nga procedura, në shumë aspekte i tejkalon shtetet e tjera të Lindjes, sidomos në zhvillimin ekonomik. Edhe shtetet e tjera të Ballkanit mund t’i plotësojnë një ditë kushtete për anëtarësim. BE-ja këto shtete do të mund t’i përpijë më lehtë, do të ketë interes që i ketë në gjirin e saj. Por frika më e madhe dhe pasiguria më e madhe ekziston rreth anëtarësimit të Turqisë.

Turqia - një halë në fytin evropian?

Shumë politikanë, sidomos të djathtë, veçmas në Gjermani, janë të mendimit se është bërë gabim i madh që në fillim kur është krijuar iluzioni se Turqia duhet të integrohet në BE. Tash, kur ky proces ka filluar dhe kur thuhet qartë se kthim prapa nuk ka, sepse Turqia zyrtarisht është bërë kandidate për anëtarësim dhe pret të nisë edhe negociatat për këtë, Evropa ka filluar të frikësohet nga Turqia, nëse jo për gjë tjetër atëherë për shkak të madhësisë së saj. Ky shtet sot ka 70 milionë banorë dhe po të hynte sot në BE do të ishte shteti i dytë për nga madhësia, menjëherë pas Gjermanisë, dhe me këtë edhe i dyti për nga ndikimi në Bashkimin Evropian. Për të qenë frika edhe më e madhe, nëse Turqia do të hynte në BE pas dhjetë vjetësh, në atë kohë, me këtë nivel të rritjes së popullatës në Turqi dhe zvogëlimit të saj në shtetet e BE-së, Turqia do të bëhej shteti më i madh në Bashkimin Evropian për nga numri i banorëve. Një dilemë tjetër evropiane, edhe pse Evropa nuk dëshiron ta pranojë këtë, është fakti se kjo Turqi e madhe nga 70 milionë banorë sa ka, 99% janë të besimit mysliman. Turqia është shtet sekular, madje për nga niveli i vogël i ndikimit të fesë në shtet dhe shoqëri do të mund ti kishin lakmi edhe shumë shtete evropiane, sidomos Greqia. Por, kush mund të garantoj se sekularizmi në Turqi do të vazhdojë të jetë në këtë nivel kur në këtë shtete forcat politike proislamike po fitojnë gjithnjë e më shumë mbështetje në popullatë. BE-ja nuk do të ketë problem të pranoj një Shqipëri, ku mbi gjysma e popullatës supozohet të jetë e besimit myslimanë, por Turqia është 20 herë më e madhe se Shqipëria e është më e madhe me numër të banorëve sesa të gjitha dhjetë shtetet që do të hyjnë vitin që vjen në BE. Ka shumë dilema që ka hapur ideja e anëtarësimit të Turqisë në Bashkimin Evropian. Dilema më e madhe tash është ajo se deri ku çojnë kufijtë e Evropës. A është ideja e zgjerimit të BE-së integrimi i kontinentit të vjetër apo ekspansioni i Evropës. Turqia ka vetëm 3 për qind të territorit të vet në Evropë, një pjesë të Stambollit me rrehtinë, ndërsa 97 për qind e ka në kontinentin e Azisë. BE-ja, tash për tash, nuk është duke e parë këtë si problem, por nëse Turqia hyn në Bashkimin Evropian, atëherë kjo organizatë do të përfshijë një territor të Azisë, që është kontinent tjetër. Kjo do t’u heqë nga dora të tjerëve argumentin se Izraeli nuk mund të anëtarësohet në BE, sepse nuk është në kontinentin e Evropës. E në Bruksel ka tashmë shumë politikanë që dëshirojnë që edhe Izraeli të hyjë në Bashkimit Evropian. Pastaj edhe Rusia, që ngjashëm me Turqinë, ka shumcën e territorit në Azi, do të ketë të drejtë të kërkojë anëterësim në BE. Nga aspekti kulturologjik e historik, as për Turqinë e Rusinë, e sidomos për popullin hebraik, askush nuk mund të thotë se nuk kanë dhënë kontribut të madh në zhvillimin e kulturës evropiane. Evropa, pra, në procesin e zgjerimit është para një dileme që përmes debatit do të shtjellohet viteve të ardhshme, e zgjidhja e kësaj dileme mund të shënojë edhe krijimin e Evropës së madhe dhe ekspanzionin e saj në Azi.

koha.net





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Tali

Postuar mė 25-9-2003 nė 18:55 Edit Post Reply With Quote
TRONDITJE NĖ BE

Rebelohen shtetet e vogla


Franca dhe Gjermania nuk e respektojnë disiplinën financiare dhe i rrezikojnë themelet e Mastrihtit për eurozonën


Para zgjerimit të madh të Bashkimit Evropian, ai ballafaqohet me probleme gjithnjë e më të mëdha. Tronditjet në terrenin ekonomik dhe politik shkaktojnë brengosje serioze në Bruksel për shkak të rrezikut që të cenohen afatet paraprakisht të kontraktuara për pranim të anëtareve të reja, por edhe realizimin e reformave të dendura.


Shtetet e vogla – anëtare aktuale dhe të ardhshme të BE-së janë të pakënaqura nga Kushtetuta e propozuar dhe kërkojnë të drejta më të mëdha.


Shtetet e mëdha si Gjermania dhe Franca nuk e respektojnë disiplinën financiare, me të cilën gjë në mënyrë të rrezikshme i lëkundin themelet e eurozonës. Çështjet rreth politikës evropiane transferohen në terren nacional, ku kundërshtarët e forcimit të rolit qendror të BE-së kërkojnë përkrahje të gjerë nga trupi votues.


E fuqishme ose glomaze


Unioni i ri me 25 anëtare që në shikim të parë vepron në mënyrë të fuqishme dhe kusht themelor për funksionimin e tij të suksesshëm është miratimi i Kushtetutës së parë evropiane.


Nga propozim-kushtetuta posaçërisht janë të pakënaqura shtetet e vogla të cilat kanë frikë se do të bëhen “anëtare të rendit të dytë”.


Kundërshtarët e propozim-kushtetutës kanë tri vërejtje themelore. Kërkojnë vende të garantuara në mesin e komesarëve evropianë, sa më pak vendime të miratohen me mbivotim dhe insistojnë në parimin e rotimit të kryesimit me BE-në.


Këto kërkesa janë të papranueshme për anëtaret e mëdha të BE-së. Nga fundi i gushtit ministri gjerman i Punëve të Jashtme, Joshka Fisher, gjendej në Pragë prej ku arrijnë kritikat më të zëshme për tekstin e propozuar.


Fisheri atëherë i paralajmëroi kritikët se rezistenca të cilën ata e krijojnë mund ta shpie BE-në në një krizë të madhe. Vërejtjet, sipas Fisherit, janë të papranueshme nëse nuk ofrojnë zgjidhje të reja, më të mira, që u konvenojnë të gjitha anëtareve të BE-së.


Diskutimi rreth Kushtetutës së BE-së nuk ka përfunduar. Ndeshja e re e ithtarëve dhe kundërshtarëve pritet në tetor.


Por, probleme serioze u paraqitën në financat. Franca dhe Gjermania i tejkalojnë kufijtë e huazimit të lejuar dhe realizuan deficit buxhetor më të madh se 3 përqindshi i lejuar për shkak të së cilës arsye u gjetën në shënjestër të autoriteteve qendrore të BE-së.


Anëtaret tjera të eurozonës e dënojnë sjelljen e tillë të papërgjegjshme. Kryetari suedez, në prag të referendumit në vendin e tij për pranimin e euros, në mënyrë të ashpër i kritikoi këto dy vende.


Sipas tij, disponimi negativ i suedezëve ndaj euros është rezultat i sjelljes së padisiplinuar të anëtareve të mëdha dhe dobësive të ekonomive të tyre.


Parashikimet profesionale paralajmërojnë se edhe në të ardhmen mund të priten dobësi financiare të anëtareve më të fuqishme në eurozonë.


Javorja “Shpigel” erdhi deri te analiza e FMN-së, e cila parasheh se deficiti buxhetor vitin e ardhshëm do të arrijë 3,9 për qind, me çka Gjermania për të tretin vit me radhë do ta tejkalojë kufirin e lejuar prej 3 për qind.


Ky parashikim mbështetet në vlerësimin se ekonomia dikur prestigjioze gjermane edhe vitin e ardhshëm do të realizojë rritje shpërfillëse të prodhimtarisë.


Në raste të tilla në skenë paraqitet BE-ja e cila rekomandon masa konkrete për zvogëlimin e deficitit. Nëse shteti nuk e shfrytëzon “ilaçin” e rekomanduar, pason ndëshkim i cili mund të shprehet edhe në disa milardë euro.

LOBI-Shkup





Duaje Shqipërinë ashtu siç më do nënën!(Nëna ime)

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 6-5-2004 nė 10:36 Edit Post Reply With Quote
Nje shkrim interesat:

http://www.theepc.net/en/default.asp?TYP=TEWN&LV=359&PG=TEWN/EN/detail&l=&AI=359





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 6-5-2004 nė 10:39 Edit Post Reply With Quote
Dhe une jam i mendimit se keto vitet e para mbas ketij zgjerimit te 1 majit 2004 do te jene vendimtare ne pergjigjen e pyetjes se ku mbaron europa.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 15-12-2004 nė 15:35 Edit Post Reply With Quote
Der frühere Bundeskanzler sagte, er sei sich sicher, dass die EU nach dem Beitritt Bulgariens, Rumäniens und einiger Balkan-Staaten ihre maximale Ausdehnung erreicht habe: "Mehr verkraftet die Politische Union nicht."

Kohl sagte in einem Interview für die „Frankfurter Allgemeine Zeitung” (Mittwochausgabe)


Kohl nuk permend se te duhet te futen te gjithe shtetet e Ballkanit, por disa prej tyre dhe gjithashtu thote se me pas BE ka arritur maksimumin e zgjerimit.





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 15-12-2004 nė 15:38 Edit Post Reply With Quote
14. Dezember 2004 Ein Gespräch mit dem ehemaligen Bundeskanzler Helmut Kohl über den Weltsicherheitsrat, die Europäische Union, die Türkei, Rußland und die Ukraine.


Die Regierung Schröder hat den ständigen Sitz für Deutschland im UN-Sicherheitsrat zu ihrem Großthema gemacht. Diese Idee wurde schon vom damaligen Außenminister Kinkel verfolgt. Ist dem Streben Erfolg beschieden?

Während meiner Amtszeit habe ich das immer wieder gehört. Ich habe dann stets geantwortet, daß dies kein Thema ist, das auf der Agenda ganz oben steht. Ich glaube nicht daran, daß es in absehbarer Zeit Fortschritte in dieser Frage geben wird. Die werden nur eintreten, wenn die Amerikaner uns dabei energisch unterstützen. Sie denken aber zur Zeit nicht daran. Herr Fischer wird noch viele Außenminister umarmen, und sie werden viele Bruderküsse miteinander wechseln. Doch passieren wird gar nichts.

Der Europäische Rat will beschließen, Aufnahmeverhandlungen mit der Türkei aufzunehmen. Es hieß ursprünglich, am Ende der Verhandlungen muß die Vollmitgliedschaft, der Beitritt stehen. Inzwischen sind zumindest aus Paris gedämpftere Töne zu hören, und es heißt, die Verhandlungen sollten ergebnisoffen sein. Was glauben Sie, wird in Brüssel beschlossen werden?

Die Staats- und Regierungschefs werden in Brüssel voraussichtlich beschließen, die Verhandlungen mit der Türkei in absehbarer Zeit zu eröffnen. Der Europäische Rat wird den Beschluß so fassen, daß die Verhandlungen - um den Begriff zu verwenden - ergebnisoffen geführt werden.

Ich habe meine Meinung in der Frage des Türkei-Beitritts nicht geändert. Ich bin weiterhin davon überzeugt, daß die Türkei die Kopenhagener Kriterien nicht erfüllen wird. Die vom Europäischen Rat 1993 in Kopenhagen aufgestellten Beitrittskriterien besagen unter anderem, daß ein beitrittswilliges Land über eine feste demokratische und rechtsstaatliche Ordnung verfügen und die Menschen- und Bürgerrechte wahren muß. Dazu zählen auch der Schutz der Minderheiten und die Religionsfreiheit.

Wenn man sich in der Türkei-Frage so äußert wie ich, wird man schnell diffamiert, wie das der türkische Ministerpräsident dieser Tage gegenüber der CDU getan hat. Ich habe nichts gegen die Türkei, im Gegenteil: Die Türken waren immer Freunde Deutschlands. So nahmen sie in der NS-Zeit viele deutsche Flüchtlinge auf. Es gibt aus meiner Amtszeit als Bundeskanzler viele Beispiele dafür, daß ich, etwa gegenüber den Amerikanern, für die Türkei eingetreten bin. Ich finde es deshalb seltsam, wenn ich wegen meiner Meinung zu den Beitrittsverhandlungen als türkeifeindlich hingestellt werde. Für mich steht außer Frage, daß die Türkei geographisch und geopolitisch ein wichtiges Land ist. Aber deshalb muß sie nicht automatisch Mitglied der EU werden. Ich erinnere mich noch gut, als mir im Frühjahr 1998 der damalige türkische Ministerpräsident Yilmaz, ein Adenauer-Stipendiat, in Bonn sagte, ich solle, da ich stets ein Vorkämpfer für die Türkei war, nun für den Beitritt plädieren. Ich antwortete ihm, daß ich das nicht tun werde, weil die Türkei nicht die Kopenhagener Kriterien erfüllen werde. Er wurde daraufhin sehr erregt und behauptete, das sei aber der Fall. Ich glaubte ihm nicht, und ich sagte Herrn Yilmaz auch, daß die Türkei die Kopenhagener Beschlüsse nicht werde realisieren können. Wir gingen deswegen in Unfrieden auseinander. Vor der Bundestagswahl rief er dann seine Landsleute in Deutschland, die wahlberechtigt waren, dazu auf, mich abzuwählen und dafür Rot-Grün die Stimme zu geben.

Ich habe stets gesagt, daß ich nicht glaube, daß die Türkei die Kopenhagener Kriterien erfüllen wird.

Und wenn sie sie erfüllen könnte?

Ich weiß nicht, wie die Situation in einigen Jahrzehnten sein wird. Aber aufgrund meiner Einsicht in die Lage der Türkei glaube ich nicht, daß die Türkei in jetzt absehbarer Zeit die Kopenhagener Kriterien erfüllen wird. Die Türkei hat große Anstrengungen unternommen, der Beitrittsfähigkeit näherzukommen. Das steht außer Frage. Die entscheidende Frage aber ist, ob die Fähigkeit zum Beitritt von der EU wirklich ergebnisoffen geprüft wird. Diese Prüfung muß seriös sein, sie muß nachvollziehbar und kontrollierbar sein und darf nicht unter Zeitdruck geschehen. Eine seriöse Prüfung dauert mindestens zehn, fünfzehn Jahre. Bis die Prüfung seriös abgeschlossen sein wird, werden also viele, die jetzt in Regierungsämtern für die Aufnahme der Türkei eintreten, nicht mehr im Amt sein. Das gilt für den französischen Staatspräsidenten wie auch für einige andere. Doch es ist zynisch, wenn jetzt einige den Beitritt versprechen, wohlwissend, daß sie ihre Zusage selbst nicht mehr einhalten müssen, und sie auch wissen, daß sie die Zustimmung von ihren Ländern für einen Beitritt nicht bekommen werden. So vorzugehen ist nicht fair. Und es ist unehrlich gegenüber der Türkei und den Türken. Ich finde, wir sollten mit der Türkei fair und ehrlich umgehen.

Weil ich mich immer als ein Freund der Türkei verstanden habe, bin ich immer dafür eingetreten, die Türkei so nah wie möglich unterhalb der Schwelle der Mitgliedschaft an die EU heranzuführen. Ich schließe nicht aus, daß die Türkei unter bestimmten Voraussetzungen bereit ist, - völlig außerhalb eines Beitritts zur EU - der Eurozone beizutreten. Das haben wir schon bei anderen Ländern erlebt, die nicht Mitglied der EU sind.

Im Hinblick auf die Beitrittskriterien muß genau geprüft werden, ob die Türkei zum Beispiel die Bürgerrechte einhält. Vor allem muß die Religionsfreiheit gewahrt sein. Daß wir darauf so viel Wert legen, hat mit den Grundrechten zu tun, zu deren Einhaltung sich die Mitgliedsländer der EU verpflichtet haben. Der Vorwurf eines „Christenclubs” ist eine böse Unterstellung. Denn in der EU kann jeder seine Religion in Freiheit praktizieren. Berlin ist dafür ein gutes Beispiel. Die Moslems stellen dort nach den Protestanten und Katholiken die drittgrößte Religionsgemeinschaft. Sie können ihren Glauben ungehindert ausüben.

Die Kopenhagener Kriterien wurden von Politikern definiert. Auch das Urteil, ob sie erfüllt sind, wird eine politische Entscheidung sein.

Ich kann nur dazu raten, auf die wörtliche Erfüllung der Kopenhagener Kriterien zu achten und nichts zu verwässern. Sonst machen wir uns unglaubwürdig. Doch noch hat das Verfahren überhaupt nicht begonnen. Schon zeigt sich, daß Präsident Chirac in Frankreich keine Mehrheit für eine Aufnahme der Türkei hat. Alain Juppé hat das schon vor Jahresfrist gesagt, und der neue UMP-Vorsitzende Nicolas Sarkozy stellt es gleichfalls fest. Auch der Führer der französischen Sozialisten, François Holland, unterscheidet scharf zwischen der Zustimmung zur Europäischen Verfassung und zur Aufnahme der Türkei in die EU. Ich kann daher nicht erkennen, daß es in Frankreich eine Mehrheit für eine EU-Mitgliedschaft der Türkei gibt. Und aus Madrid ist gelegentlich zu hören: Wenn über die Türkei gesprochen werde, dann müsse auch über Marokko nachgedacht werden.

Genau das scheint das Problem zu sein. Der gegenwärtige Bundeskanzler, der angeblich immer noch die Idee des politisch hochintegrierten Europa vertritt, spricht sich im selben Atemzug für die Vollmitgliedschaft der Türkei aus. Die Briten etwa sind auch dafür, allerdings weil sie eine andere EU wollen.

Das war eine Lieblingsidee von Margaret Thatcher; sie stellte sich immer gegen die politische Integration und wollte eine europäische Freihandelszone. Bei den Franzosen, die die politische Integration wollen, egal aus welchem politischen Lager sie kommen, findet das keinen Anklang. Denn was wir jetzt im Zusammenhang mit der Türkei diskutieren, wird morgen oder übermorgen mit anderen Ländern, zum Beispiel der Ukraine, auf uns zukommen. Ich bin aber sicher, daß wir nach dem noch ausstehenden Beitritt Bulgariens, Rumäniens und eventuell des einen oder anderen Balkan-Staates die maximale Größe der Europäischen Union erreicht haben werden. Mehr verkraftet auch die Politische Union nicht. Die Politische Union geht weit über die Römischen Verträge hinaus. Denn sie meint eine enge Zusammenarbeit im Bereich der Außen-, Sicherheits- und Verteidigungspolitik. Vor allem gehört dazu eine weitere Vertiefung auf dem Feld der Inneren Sicherheit, aber auch der Wirtschafts- und Sozialpolitik. Die derzeitige Europa-Debatte krankt daran, daß aus verständlichen Gründen vor allem über Wirtschaft, Arbeitsplätze und Konjunktur diskutiert wird. Aber das ebenso starke kulturelle Band, das die Basis für die europäische Einigung ist, wird zu wenig beachtet. Die Identifikation mit Europa spiegelt sich in der unverwechselbaren Kultur Europas wider. Und das wird überall sichtbar, ganz gleich, ob Sie in Krakau, Nürnberg, Prag oder in Rom sind.

Angesichts der aktuellen Bilder aus Kiew, wo manche Plätze sehr europäisch aussehen: Warum gehört die Ukraine nicht dazu?

Weil das strategische Umfeld, vor allem die Nachbarschaft zu Rußland, in Betracht gezogen werden muß. Das macht eine Aufnahme der Ukraine in die EU in absehbarer Zeit unwahrscheinlich. Ich würde jedenfalls davon abraten. Ich habe aus der nächsten Nähe die Auseinandersetzung um den Beitritt der baltischen Staaten zur Nato miterlebt. Als Nachbarland Rußlands geht es niemals nur um die EU, sondern auch um die Nato. Auch wenn die Nato verändert wird, bleibt sie aus der Sicht Moskaus das westliche Militärbündnis. Ich glaube, wir sollten uns mit den Überlegungen über eine Aufnahme der Ukraine nicht unnötig belasten. Die Herausforderungen, die wir gegenwärtig in der Union mit 25 Mitgliedern zu bewältigen haben, sind ohnehin groß genug. Die EU ist immerhin erst dieses Jahr um zehn neue Mitglieder erweitert worden. Wenn zum Beispiel die französische und die deutsche Regierung die Slowakei kritisieren, weil sie die Steuersätze heruntergesetzt hat, um wirtschaftlich erfolgreich zu sein, dann erkennt man, wie gering noch das gegenseitige Verständnis ausgeprägt ist. Die Bundesrepublik Deutschland ist mit 82 Millionen Einwohnern trotz aller Schwierigkeiten eine der stärksten Volkswirtschaften der Welt. Wenn sie nicht versteht, daß ein von der Geschichte gepeinigtes, kleines Land steuerliche Verbesserungen einführt, um seine Wettbewerbsfähigkeit zu verbessern, dann ist das erbärmlich. Wir sind das Land mit den längsten Grenzen in Europa, und zum ersten Mal in unserer Geschichte sind wir nur von Partnern und Freunden umgeben, nicht mehr von Feinden. Das ist ein großer Erfolg unserer Europapolitik. Und das alles ist wichtiger, als sich über Steuerunterschiede zu ereifern.

Sie haben von der natürlichen Gestalt Europas gesprochen und Rumänien, Bulgarien und eventuell den einen oder anderen Balkan-Staat als Abrundung genannt. Der Balkan gehört für Sie also auch dazu.

Ja, der einzige Weg der Befriedung des Balkans ist es, dort die Möglichkeiten zu nutzen, die die Europäische Union mit dem Ziel einer Integration bietet. Viele Probleme in Europa wie etwa der Separatismus sind nur auf diesem Wege zu lösen. Denken Sie nur an die Südtirolfrage, die sich im Kontext der europäischen Einigung gelöst hat. Was die Regionen in Europa angeht, so gilt für mich weiterhin jener Dreischritt: Meine Heimat ist die Pfalz, Deutschland mein Vaterland, Europa meine Zukunft. Auch in einem enger zusammenwachsenden Europa behalten wir unsere Identität.

Aber spricht nicht alles, was Sie über die friedenstiftende Wirkung der Integration in einem größeren Raum, über die Entschärfung von ethnischen oder Volksgruppenproblemen sagen, dafür, diese befriedende Wirkung auf die Ukraine anzuwenden?

Diese Meinung kann man sehr wohl vertreten, das weiß ich.

Jedenfalls scheint sie plausibler zu sein, als sich über die Türkei den Kopf zu zerbrechen, die auf einem anderen Kontinent liegt.

Ich sage nur, daß bei den Überlegungen zur Aufnahme der Ukraine das machtpolitische Umfeld beachtet werden muß.

Aus Rücksicht auf Rußland?

Ja, wegen Rußland und der Gemeinschaft Unabhängiger Staaten.

Halten Sie die Rußland-Politik Schröders für richtig?

Es ist nicht zu erkennen, daß die Bundesregierung eine klare Rußland-Politik betreibt. So benutzte man die deutsch-russische Politik in der Irakfrage als Druckmittel gegen Washington. Das ist keine kluge Politik. Richtig ist: Die deutsche Rußland-Politik wird immer auch von machtpolitischen und wirtschaftlichen Interessen geprägt sein. Und sie kann von unseren vielfältigen kulturellen Bindungen profitieren. Ich bin dafür, eine enge Beziehung mit Rußland zu unterhalten. Aber dies darf nicht um den Preis der Verschlechterung unserer guten Beziehungen zu den Vereinigten Staaten geschehen. Ich halte jegliche Politik, die dem Motto „entweder oder” folgt, für einen Fehler.

Machen Sie da nicht einen „Fehler”, den man den Franzosen vorgeworfen hat, sich mit Moskau verständigen zu wollen nicht nur gegen Washington, sondern auf Kosten aller, die zwischen Berlin und Moskau situiert sind? Es ist vermutlich keine kluge Politik, mit einer Achse Berlin-Moskau die Polen, die Tschechen, die Slowaken zu übergehen.

Ich war und bin nie für eine bestimmte Achse, sondern für die EU. In einer polnischen Zeitung war einst ein Bild von Jelzin und mir zu sehen, wie wir uns umarmen. Darunter stand: „Was heißt das für Polen?” Solche Ängste, die mit unserer Geschichte zusammenhängen, müssen wir ernst nehmen. Doch die kleineren Länder brauchen heute diese Befürchtungen wegen unserer Beziehungen zu Rußland nicht zu haben. Hingegen gibt es in vielen der kleineren Mitgliedsländer Befürchtungen wegen der abwegigen Idee eines Direktoriums in der EU. Ich halte diese Idee für schädlich. Denn bei solchen Überlegungen, die in Berlin, Paris oder London angestellt werden, stellt sich sofort für die Spanier oder die Italiener die Frage: „Gehören wir nicht auch dazu?” Und die kleineren Länder, immerhin die große Mehrheit der 25 Mitgliedsländer, werden nicht akzeptieren, daß die Großen den Ton angeben wollen. Einer der klügsten Texte dazu stammt aus der Rede Winston Churchills in Zürich. Er forderte im September 1946, kurz nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs, Respekt der großen Länder für die kleinen ein: Jedes Land sollte eine Stimme haben und gleichberechtigt sein. Auch in diesem Zusammenhang gilt: Qualität geht vor Quantität. Wenn wir uns Deutsche mit mehr als 80 Millionen Bürgern, wirtschaftlich noch immer die Nummer eins, auf ein Direktorium der Großen einlassen, dann werden wir schnell die Mehrheit der EU-Staaten gegen uns haben. Denn vergessen wir nicht: Zwei Drittel der Mitgliedsländer der Europäischen Union haben nur zehn oder weniger als zehn Millionen Einwohner. Es ist ebenso dumm wie gefährlich, diese Länder - weitgehend unsere Nachbarn - gegen uns aufzubringen. Wir sollten endlich aus der Erfahrung unserer eigenen Geschichte gelernt haben.

Das führt zurück zur Ost-Erweiterung, zur Ost-Erweiterung Teil zwei. Deutschland war eine treibende Kraft für die erste Ost-Erweiterung. Wir wollten nicht Außengrenze der EU sein, wollten die Wohlstands- und Stabilitätsgrenzen möglichst weit nach Osten schieben. Das wollen jetzt aber auch die neuen EU-Mitglieder. Polen etwa hat ein Interesse daran, daß der Ukraine eine „europäische Perspektive” eröffnet wird.

Warum soll die Ukraine nicht so nahe wie möglich an die EU herangeholt werden, also so etwas wie einen privilegierten Status bekommen?

Die Polen werden sagen: Wenn mit der Türkei über den Beitritt verhandelt wird, wieso soll dann nicht mit der Ukraine verhandelt werden?


Zunächst einmal hat die Türkei einen Antrag gestellt, die Ukraine noch nicht. Aber ich habe keinen Zweifel, daß sich bei dem einen oder anderen Land die Frage stellen wird, ob man ihm nicht einen privilegierten Status gegenüber der EU gibt. Ich denke zum Beispiel an Israel. Schon vor dem Zusammenbruch der Sowjetunion erörterten wir in der EU und vor allem mit den Amerikanern die Frage: Was können wir im Blick auf Israel und die Palästinenser tun? Ich führte darüber vor allem mit dem amerikanischen Außenminister George Shultz mehrere Gespräche. Die Amerikaner waren der Meinung, wir müßten einen Marshallplan für den Nahen Osten aufstellen. Das ist ein richtiges Konzept - unter der Voraussetzung, daß das Existenzrecht Israels an gesicherten Grenzen anerkannt wird und der Terror aufhört. Warum sollte also Israel nicht eine privilegierte Stellung gegenüber der Europäischen Union bekommen?

Es gibt ja schon eine Zollunion. Uns verbindet mit Marokko, mit Tunesien historisch genausoviel, wie uns mit der Türkei verbindet. Der Maghreb ist eigentlich Teil Europas.

Daß der Maghreb eigentlich Europa ist, glaube ich nicht. Aber die Staaten Nordafrikas sind unsere Nachbarn. Keine Frage: Je mehr Erfolg die EU hat, vor allem in der Wirtschaft, desto stärker wird ihre Anziehungskraft. Über Generationen war Frankreich mit Algerien und Tunesien verwoben. Natürlich wird sich hier die Frage einer engen Bindung an die Europäische Union stellen. Aber wir müssen uns zugleich fragen, ob wir die EU nicht überfordern. Ich finde es wichtig, daß die Handlungsfähigkeit der EU durch Erweiterung oder besondere Partnerschaft nicht eingeschränkt wird.

Politische Union heißt für Sie: kein Direktorium, kein Kerneuropa, sondern letztlich 30 Mitglieder.

Ja. Auf gar keinen Fall darf es ein Direktorium geben. Das ist eine Art Selbstverpflichtung, die sich die Deutschen gegenüber den vielen kleinen Staaten der EU auferlegen sollten

Was heißt das für die Türkei-Entscheidung? Wer soll am Schluß entscheiden dürfen, ob man die Türkei aufnimmt? Die ganze Gemeinschaft mit der Mehrheit der Länder, oder darf auch ein kleines Land sagen: Nein, ich will das nicht?

Jedes einzelne Mitgliedsland, ob groß oder klein, muß zustimmen. So lautet die Regel.

Aber diese Entscheidungsregel kann, wenn die Verhandlungen lange dauern, geändert werden.

Das sehe ich nicht - schon gar nicht in der Türkei-Frage.

Der Annäherungsprozeß zwischen der EU und der Türkei hat sich doch in den letzten zehn Jahren immer weiter beschleunigt.

Ja. Aber es sind auch Befürworter aufgetreten, an die 1963 niemand gedacht hat. Ich denke zum Beispiel an die amerikanische Regierung.

Und an den Befürworter Schröder?

Herr Schröder möchte vor allem Wahlen gewinnen und hofft mit seiner Haltung auf Sympathien bei den wahlberechtigten Türken in Deutschland. Die amerikanische Regierung denkt hingegen vor allem strategisch: Sie möchte einen Stützpunkt nahe dem Mittleren Osten haben. Wir Deutschen sollten unsere Position einfach nach klaren Prinzipien richten. Der Türkei sollten wir - was immer auch andere tun - nichts versprechen, was wir nicht halten können.


Das Gespräch führten Georg Paul Hefty, Berthold Kohler und Günther Nonnenmacher.

Text: Frankfurter Allgemeine Zeitung, 15.12.2004
Bildmaterial: NDR

Intervista e plote





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 9-3-2005 nė 09:39 Edit Post Reply With Quote
Ku janë kufijtë ?
Si e sheh Europën Valeri Zhiskar d’Esteni?


« Le Figaro »

05 mars 2005





Shtetet e Bashkuara e kanë një kufi. Edhe Kina. Rusia, po ashtu. Madje edhe pas zhbërjes së Basahkimit Sovjetik, kjo e fundit e ka kufirin e saj. Kurse Europa nuk e ka. Ose, edhe në e pastë, udhëheqësit e saj nuk flasin për të dhe qytetarët e saj nuk e njohin!

Kjo gjendje është edhe më e çuditshme kur dihet se europianët janë ndeshur me inatçillëk të madh për çështje kufijsh. Grindjet për kufirin franko-gjerman përfshinë dy ndeshje të mëdha dhe ndezën Luftën e Parë Botërore. Vendosja e caqeve kufitare të truallit ndërmjet Perandorisë Austro-Hungareze, Prusisë dhe Polonisë u bë shkas për përballime të pambarueshme.

Europianët, kaq të prirur për të mbrojtur kufijtë kombëtarë, a thua se janë aq shpërfillës për vijat rrethuese (konturet) të bashkësisë së re së cilës i përkasin, të asaj që e ka emrin Europë ?

Sidoqoftë përgjigjja e kësaj pyetjeje nuk mund të jetë asnjanëse !

Vendimet për kufijtë do të përcaktojnë identitetin historik dhe kulturor të Europës dhe do të emërtojnë edhe vetë natyrën e « projektit » europian, domethënë zgjedhjen ndërmjet një Europe me identitetin e saj dhe një zone të gjerë me një prirje ngushtësisht ekonomike. A është e mundur që të shpresojmë për një qytetari europiane në një Europë të zhveshur nga kufijtë ?

Vështirësitë vijnë edhe ngase e përdorim fjalën Europë pa i dhënë asaj një kuptim të saktë; një kuptim që përvijon herë një entitet gjeografik dhe herë vendin e një civilizimi që është formuar gjatë mijëvjeçarëve të fundit.

Drejtimet (referimet) historike nuk japin përgjigje të kënaqshme. Perandoria romake ishte thelbësisht mesdhetare. Ajo përfshinte Afrikën e Veriut, por nuk shtrihej në drejtim të Lindjes së Europës dhe as të Skandinavisë. Përsa i përket Perandorisë së Napoleonit, ajo kufizohej, në të vërtetë në vendët që janë themeluar tani, duke u shtuar atyre Poloninë; por asaj perandorie i ishte kundërvënë ashpërsisht Anglia me aleatët e saj.

Gjenerali De Gol kishte parashtruar (propozuar) një përcaktim interesant dhe vizionar: “nga Atlantiku në Uralet”. Ai kishte ndërmend të siguronte frymëzimin europian të Rusisë. Por formula e tij ngecte në dy pengesa. Federata e Rusisë përfshinte Siberinë dhe Europa duhej të shtrihej, kështu, nga Atlantiku në Paqësorin? Dhe ajo nuk do të përmbante, në këtë mënyrë, pjesën e Rusisë që vendosej në veri të Kaukazit: Europa a do ta përmbante Çeçeninë?

Për ta qasur të vërtetën më pranë, duhet përfytyruar që kufijtë e “Europës europiane” t’i përgjigjeshin një kriteri të dyfishtë: atij gjeografik dhe atij kulturor. Kriterit gjeografik, për të pasur njëfarësí (një homogjenitet) të truallit, të “tokës” së Europës; dhe kriterit kulturor, që qytetarët europianë të munden, një ditë, që të njihen si anëtarë të së njëjtës bashkësi.

Në rrafshin gjeografik, hartat tregojnë prej kohësh kufijtë thelbësorë që përbëjnë Europën: Në veri, Detin e Veriut; në perëndim, Atlantikun; në jugë, Mesdheun. Vetëm për lindjen udha është më e paqartë. Duke pasur parasysh ngjitje-zbritjet e historisë dhe gjendjen e veçantë të Rusisë në vijë të drejtë mes dy kontinenteve, kufiri vendoset në afërsitë e një vije që mund të shënohet në zgjatjen e bregut perëndimor të Detit të Zi, për të dalë në kufirin ndërmjet Finlandës dhe Rusisë.Europa tokësore dallohet, atëherë, si një trekëndësh kulmet e të cilit vendosen në afërsi të ngushticës së Gibraltarit, të Kepit Verior dhe të Bosforit. Mund të shquhet lehtësisht në hartë. E kjo vendosje është fqinjësore me tre komshij të mëdhenj: me Rusinë, në lindje; me Turqinë në juglindje; dhe me brigjet mesdhetare të kontinentit afrikan, në jug.

Pa dyshim, elementi historik-kulturor është ai që i jep përcaktimin thelbësor identitetit europian dhe, si pasojë, vendos caqet e këtij kufiri. Projekti i Kushtetutës e përcakton si të prejardhur nga tri trashëgimí: kulturore, fetare, humaniste. Trashëgimia kulturore ka si pikënisje (origjinë), civilizimin greko-romak. Trashëgimia fetare mbështetet veçanërisht në rrënjët e krishtera, katolike, protestante dhe ortodokse. Por edhe në njoftimet çifute që vijnë nga Bibla. Përsa i përket trashëgimisë humaniste, ka një vërshim idesh filozofike dhe prurjesh të arsyeshme nga sh. XVIII deri në sh. XX. Këto trashëgimi nuk janë përjashtuese ndaj njëra-tjetrës për ndërlidhen së bashku në mënyrë që mundësojnë një mendim afërsisht homogjen të identitetit kulturor europian. Duhet të jesh ithtar i së paku dy prej këtyre ideve, që ta ndjesh veten në pjesëmarrjen e Europës!

Ja, të vendosur tashmë në kufijtë gjeografikë dhe kulturorë të “Europës europiane”. Vihet re se ato kanë vend në mënyrë të njëmendtë (efektivisht) në Europën e tanishme të njëzet e pesë Shteteve anëtare, si edhe të Bullgarisë dhe të Rumanisë. Kanë prirje për t’u futur edhe Shtetet e Ballkanit, duke u nisur nga çasti kur ato Shtete të kenë mundur të shmangin përballimet e brendshme. Norvegjia dhe Zvicra gjenden të vendosura brenda këtyre caqeve (limiteve).Përtej këtyre kufijve Europa Europiane ndalet. Dhe këtu fillojnë hapësirat e fqinjësisë europiane.

Në një shqyrtim afatgjatë historik, janë vënë re ndryshime kufijsh. Por në rastin e Europës, këto nuk kërkohen të zgjerohen, sepse Europa në mënyrë të prerë e ka dëbuar djallin imperialist! Dhe, nëse këta komshij të mëdhenj do kërkojnë ndonjëherë të futen në këtë bashkësi, ata do të duhet që vendosmërisht të parapëlqejnë vlerat e Europës, përkundrejt atyre që ata vetë kanë farkëtuar dhe që kanë mbrujtur kulturën e tyre dhe mënyrën e jetesës. Duket si e vështirë që të merret për të vërtetë një gjë e tillë.

Europianët po orvaten për të organizuar një kontinent. Ata po bëjnë, për të përdorur një shprehje të tanishme, një “continent building” (një ndërtesë kontinentale). Tani kanë Parlamentin e tyre dhe një monedhë të përbashkët dhe po përgatiten që të kenë edhe Kushtetutën e tyre. Ka ardhur koha që Europa të ketë edhe kufijtë e veta, ashtu siç e kanë shtruar udhën për këto, tani, gjeografia, historia dhe kultura.

Atëherë qytetarët mund ta ndjejnë veten se i përkasin Europës, në mënyrë të dobishme; dhe kanë të drejtë të jenë krenarë për këtë.
Përktheu: Kostaq XOXA

55





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member





Powered by XMB 1.8 Partagium Beta Build 20110207PM
Developed By Aventure Media & The XMB Group © 2002
Procesi i kryer nė 0.2039220 sekonda, 34 pyetje