Aktiv pėr herė tė fundit: Aktiv pėr herė tė fundit : Kurrė
Nuk keni hyrė [Hyrje - Regjistrohu]

Version i printueshėm | Dėrgo pėr njė shok
Nėnshkruaj | Shtoni tek preferencat
<<  1    2    3  >>
Autori: Subjekti: Kritike ndaj qeverise Berisha
Anton Ashta

Postuar mė 27-3-2008 nė 20:54 Edit Post Reply With Quote
The New York Times
Printer Friendly Format Sponsored By

March 27, 2008
Supplier Under Scrutiny on Arms for Afghans

This article was reported by C. J. Chivers, Eric Schmitt and Nicholas Wood and written by Mr. Chivers.

Since 2006, when the insurgency in Afghanistan sharply intensified, the Afghan government has been dependent on American logistics and military support in the war against Al Qaeda and the Taliban.

But to arm the Afghan forces that it hopes will lead this fight, the American military has relied since early last year on a fledgling company led by a 22-year-old man whose vice president was a licensed masseur.

With the award last January of a federal contract worth as much as nearly $300 million, the company, AEY Inc., which operates out of an unmarked office in Miami Beach, became the main supplier of munitions to Afghanistan’s army and police forces.

Since then, the company has provided ammunition that is more than 40 years old and in decomposing packaging, according to an examination of the munitions by The New York Times and interviews with American and Afghan officials. Much of the ammunition comes from the aging stockpiles of the old Communist bloc, including stockpiles that the State Department and NATO have determined to be unreliable and obsolete, and have spent millions of dollars to have destroyed.

In purchasing munitions, the contractor has also worked with middlemen and a shell company on a federal list of entities suspected of illegal arms trafficking.

Moreover, tens of millions of the rifle and machine-gun cartridges were manufactured in China, making their procurement a possible violation of American law. The company’s president, Efraim E. Diveroli, was also secretly recorded in a conversation that suggested corruption in his company’s purchase of more than 100 million aging rounds in Albania, according to audio files of the conversation.

This week, after repeated inquiries about AEY’s performance by The Times, the Army suspended the company from any future federal contracting, citing shipments of Chinese ammunition and claiming that Mr. Diveroli misled the Army by saying the munitions were Hungarian.

Mr. Diveroli, reached by telephone, said he was unaware of the action. The Army planned to notify his company by certified mail on Thursday, according to internal correspondence provided by a military official.

But problems with the ammunition were evident last fall in places like Nawa, Afghanistan, an outpost near the Pakistani border, where an Afghan lieutenant colonel surveyed the rifle cartridges on his police station’s dirty floor. Soon after arriving there, the cardboard boxes had split open and their contents spilled out, revealing ammunition manufactured in China in 1966.

“This is what they give us for the fighting,” said the colonel, Amanuddin, who like many Afghans has only one name. “It makes us worried, because too much of it is junk.” Ammunition as it ages over decades often becomes less powerful, reliable and accurate.

AEY is one of many previously unknown defense companies to have thrived since 2003, when the Pentagon began dispensing billions of dollars to train and equip indigenous forces in Afghanistan and Iraq. Its rise from obscurity once seemed to make it a successful example of the Bush administration’s promotion of private contractors as integral elements of war-fighting strategy.

But an examination of AEY’s background, through interviews in several countries, reviews of confidential government documents and the examination of some of the ammunition, suggests that Army contracting officials, under pressure to arm Afghan troops, allowed an immature company to enter the murky world of international arms dealing on the Pentagon’s behalf — and did so with minimal vetting and through a vaguely written contract with few restrictions.

In addition to this week’s suspension, AEY is under investigation by the Department of Defense’s inspector general and by Immigration and Customs Enforcement, prompted by complaints about the quality and origins of ammunition it provided, and allegations of corruption.

Mr. Diveroli, in a brief telephone interview late last year, denied any wrongdoing. “I know that my company does everything 100 percent on the up and up, and that’s all I’m concerned about,” he said.

He also suggested that his activities should be shielded from public view. “AEY is working on a moderately classified Department of Defense project,” he said. “I really don’t want to talk about the details.”

He referred questions to a lawyer, Hy Shapiro, who offered a single statement by e-mail. “While AEY continues to work very hard to fulfill its obligations under its contract with the U.S. Army, its representatives are not prepared at this time to sit and discuss the details,” he wrote.

As part of the suspension, neither Mr. Diveroli nor his company can bid on any further federal work until the Army’s allegations are resolved. But he will be allowed to provide ammunition already on order under the Afghan contract, according to internal military correspondence.

In January, American officers in Kabul, concerned about munitions from AEY, had contacted the Army’s Rock Island Arsenal, in Illinois, and raised the possibility of terminating the contract. And officials at the Army Sustainment Command, the contracting authority at the arsenal, after meeting with AEY in late February, said they were tightening the packaging standards for munitions shipped to the war.

And yet after that meeting, AEY sent another shipment of nearly one million cartridges to Afghanistan that the Combined Security Transition Command-Afghanistan regarded as substandard. Lt. Col. David G. Johnson, the command spokesman, said that while there were no reports of ammunition misfiring, some of it was in such poor condition that the military had decided not to issue it. “Our honest answer is that the ammunition is of a quality that is less than desirable; the munitions do not appear to meet the standards that many of us are used to,” Colonel Johnson said. “We are not pleased with the way it was delivered.”

Several officials said the problems would have been avoided if the Army had written contracts and examined bidders more carefully.

Public records show that AEY’s contracts since 2004 have potentially been worth more than a third of a billion dollars. Mr. Diveroli set the value higher: he claimed to do $200 million in business each year.

Several military officers and government officials, speaking on condition of anonymity because of the investigations, questioned how Mr. Diveroli, and a small group of men principally in their 20s and without extensive military or procurement experiences, landed so much vital government work.

“A lot of us are asking the question,” said a senior State Department official. “How did this guy get all this business?”

An Ambitious Company

The intensity of the Afghan insurgency alarmed the Pentagon in 2006, and the American unit that trains and equips Afghan forces placed a huge munitions order through an Army logistics command.

The order sought 52 types of ammunition: rifle, pistol and machine-gun cartridges, hand grenades, rockets, shotgun slugs, mortar rounds, tank ammunition and more. In all, it covered hundreds of millions of rounds. Afghan forces primarily use weapons developed in the Soviet Union. This meant that most munitions on the list could be bought only overseas.

AEY was one of 10 companies to bid by the September 2006 deadline.

Michael Diveroli, Efraim’s father, had incorporated the company in 1999, when Efraim was 13. For several years, a period when the company appeared to have limited activity, Michael Diveroli, who now operates a police supply company down the street from AEY’s office, was listed as the company’s sole executive.

In 2004, AEY listed Efraim Diveroli, then 18, as an officer with a 1 percent ownership stake.

The younger Diveroli’s munitions experience appeared to be limited to a short-lived job in Los Angeles for Botach Tactical, a military and police supply company owned by his uncle, Bar-Kochba Botach.

Mr. Diveroli cut off an interview when asked about Botach Tactical. Mr. Botach, reached by telephone, said that both Michael and Efraim Diveroli had briefly worked for him, but that after seeing the rush of federal contracts available after the wars began, they had struck out on their own.

“They just left me and took my customer base with them,” he said. “They basically said: ‘Why should we work for Botach? Let’s do it on our own.’ ”

As Efraim Diveroli arrived in Miami Beach, AEY was transforming itself by aggressively seeking security-related contracts.

It won a $126,000 award for ammunition for the Special Forces; AEY also provided ammunition or equipment in 2004 to the Department of Energy, the Environmental Protection Agency, the Transportation Security Administration and the State Department.

By 2005, when Mr. Diveroli became AEY’s president at age 19, the company was bidding across a spectrum of government agencies and providing paramilitary equipment — weapons, helmets, ballistic vests, bomb suits, batteries and chargers for X-ray machines — for American aid to Pakistan, Bolivia and elsewhere.

It was also providing supplies to the American military in Iraq, where its business included a $5.7 million contract for rifles for Iraqi forces.

Two federal officials involved in contracting in Baghdad said AEY quickly developed a bad reputation. “They weren’t reliable, or if they did come through, they did after many excuses,” said one of them, who asked that his name be withheld because he was not authorized to speak with reporters.

By this time, pressures were emerging in Efraim Diveroli’s life. In November 2005, a young woman sought an order of protection from him in the domestic violence division of Dade County Circuit Court.

The woman eventually did not appear in court, and her allegations were never ruled on. But in court papers, the woman said that after her relationship with Mr. Diveroli ended, he stalked her and left threatening messages.

Once, according to the file, his behavior included “shoving her to the ground and refusing to allow her to leave during a verbal dispute.” Other times, she reported, Mr. Diveroli arrived at her home unannounced and intoxicated “going about the exterior, banging on windows and doors.”

The woman worried that she could not ignore him, court records said, because his behavior frightened her.

Mr. Diveroli sought court delays on national security grounds. “I am the President and only official employee of my business,” he wrote to the judge on Dec. 8, 2005. “My business is currently of great importance to the country as I am licensed Defense Contractor to the United States Government in the fight against terrorism in Iraq and I am doing my very best to provide our troops with all their equipment needs on pending critical contracts.”

As AEY’s bid for its largest government contract was being considered, Mr. Diveroli’s personal difficulties continued. On Nov. 26, 2006, the Miami Beach police were called to his condominium during an argument between him and another girlfriend. According to the police report, he had thrown her “clothes out in the hallway and told her to get out.”

A witness told the police Mr. Diveroli had dragged her back into the apartment. The police found the woman crying; she said she had not been dragged. Mr. Diveroli was not charged.

On Dec. 21, 2006, the police were called back to the condominium. Mr. Diveroli and AEY’s vice president, David M. Packouz, had just been in a fight with the valet parking attendant.

The fight began, the police said, after the attendant refused to give Mr. Diveroli his keys and Mr. Diveroli entered the garage to get them himself. A witness said Mr. Diveroli and Mr. Packouz both beat the man; police photographs showed bruises and scrapes on his face and back.

When the police searched Mr. Diveroli, they found he had a forged driver’s license that added four years to his age and made him appear old enough to buy alcohol as a minor. His birthday had been the day before.

“I don’t even need that any more,” he told the police, the report said. “I’m 21 years old.”

Mr. Diveroli was charged with simple battery, a misdemeanor, and felony possession of a stolen or forged document.

The second charge placed his business in jeopardy. Mr. Diveroli had a federal firearms license, which was required for his work. With a felony conviction, the license would be nullified.

(Mr. Packouz was charged with battery and the charge was later dropped; he declined to be interviewed. To avoid a conviction on his record, Mr. Diveroli entered a six-month diversion program for first offenders in May 2007 that spared him from standing trial.)

A relative paid Mr. Diveroli’s $1,000 bail as his bid for the Afghan contract was in its final review.

To be accepted, the company had to be, in Army parlance, “a responsible contractor,” which required an examination of its financial soundness, transport capabilities, past performance and compliance with the law and government contracting regulations.

The week after a relative paid his bail, the Banc of America Investment Services in Miami provided Mr. Diveroli a letter certifying that his company had cash on hand to begin buying munitions on a large scale. It said AEY had $5,469,668.95 in an account.

AEY was awarded the contract in January 2007. Asked why it chose AEY, the Army Sustainment Command answered in writing: “AEY’s proposal represented the best value to the government.”

Eastern Bloc Arsenals

Both the Army and AEY have treated the sources of the ammunition the company purchases as confidential matters, declining to say how and where the company obtained it, the prices paid or the quantities delivered.

But records provided by an official concerned about the company’s performance, a whistle-blower in the Balkans and an arms-trafficking researcher in Europe, as well as interviews with several people who work in state arsenals in Europe, show that AEY shopped from stocks in the old Eastern bloc, including Albania, Bulgaria, the Czech Republic, Hungary, Kazakhstan, Montenegro, Romania and Slovakia.

These stockpiles range from temperature-controlled bunkers to unheated warehouses packed with exposed, decaying ammunition. Some arsenals contain ammunition regarded in munitions circles as high quality. Others are scrap heaps of abandoned Soviet arms.

The Army’s contract did little to distinguish between the two.

When the United States or NATO buys munitions for themselves, the process is regulated by quality-assurance standards that cover manufacturing, packaging, storage, testing and transport.

The standards exist in part because munitions are perishable. As they age, propellants and explosives degrade, and casings are susceptible to weathering. Environmental conditions — humidity, vibration, temperature shifts — accelerate decay, making munitions less reliable.

NATO rules require ammunition to be tested methodically over its life; samples are fired through braced weapons, and muzzle velocities and accuracy are recorded.

For rifle cartridges, testing begins at age 10 years, according to Peter Courtney-Green, chief of the Ammunition Support Office of NATO’s Maintenance and Supply Agency.

The Soviet Union, which designed the ammunition that AEY bought, developed similar tests, which are still in use. But when the Army wrote its Afghan contract, it did not enforce either NATO or Russian standards. It told bidders only that the munitions must be “serviceable and issuable to all units without qualification.”

What this meant was not defined. An official at the Army Sustainment Command said that because the ammunition was for foreign weapons, and considered “nonstandard,” it only had to fit in weapons it was intended for.

“There is no specific testing request, and there is no age limit,” said Michael Hutchison, the command’s deputy director for acquisition. “As the ammunition is not standard to the U.S. inventory, the Army doesn’t possess packaging or quality standards for that ammo.”

When purchasing such munitions, Mr. Hutchison said, the Army Sustainment Command relies on standards from the “customer” — meaning the Army units in Afghanistan. And the customer, he said, did not set age or testing requirements.

With the vague standards in hand, AEY canvassed the field. One stop was Albania, a fortress state during Soviet times now trying to join NATO. Albania has huge stocks of armaments, much if it provided by China in the 1960s and 1970s.

The quality of these stockpiles vary widely, said William D. G. Hunt, a retired British ammunition technical officer who assessed the entire stock for Albania’s Ministry of Defense from 1998 to 2002. He said a military planning to use the munitions had reason to worry: at least 90 percent of the stockpile was more than 40 years old.

“If there was any procurement made for combat purposes from that stockpile, I would be very dubious about it,” he said. “I am not suggesting that all the ammunition would fail. But its performance would tail off rather dramatically. It is substandard, for sure.”

Problems with Albania’s decaying munitions were apparent earlier this month, when a depot outside Tirana, Albania’s capital, erupted in a chain of explosions, killing at least 22 people, injuring at least 300 others and destroying hundreds of homes.

Before the Army’s contractors began shopping from such depots, the West’s assessment of Albanian munitions was evident in programs it sponsored to destroy them. Through 2007, the United States had contributed $2 million to destroy excess small-caliber weapons and 2,000 tons of ammunition in Albania, according to the State Department.

A NATO program that ended last year involved 16 Western nations contributing about $10 million to destroy 8,700 tons of obsolete ammunition. The United States contributed $500,000. Among the items destroyed were 104 million 7.62 millimeter cartridges — exactly the ammunition AEY sought from the Albanian state arms export agency.

Albania offered to sell tens of millions of cartridges manufactured as long ago as 1950. For tests, a 25-year-old AEY representative was given 1,000 cartridges to fire, according to Ylli Pinari, the director of the arms export agency at the time of the sale.

No ballistic performance was recorded, he said. The rounds were fired by hand.

On that basis, AEY bought more than 100 million cartridges for the Pentagon’s order. The cartridges, according to packing lists, dated to the 1960s.

The company also hired a local businessman, Kosta Trebicka, to remove the ammunition from its wooden crates and hermetically sealed metal boxes — the standard military packaging that protects munitions from moisture and dirt, and helps ensure its reliability and ease of transport in the field.

Mr. Trebicka, in interviews, said Mr. Diveroli wanted to discard the crates and metal boxes to reduce the weight and cost of air shipments and maximize profits. Several American officials said they suspected that the packaging was removed because it bore Chinese markings and the ammunition’s age.

The Czech Connection

As the cartridges in Albania were being prepared for shipment to Afghanistan, Mr. Diveroli began seeking ammunition from the Czech Republic to fill an order for Iraq’s Interior Ministry.

In May 2007, according to two American officials, the Czech government contacted the American Embassy in Prague with a concern: AEY was buying nine million cartridges through Petr Bernatik, a Czech citizen who had been accused by Czech officials of illegal arms trafficking.

The accusations included shipments of rocket-propelled grenades in violation of an international embargo to Congo, and illegal shipments of firearms to Slovakia.

Mr. Bernatik had publicly denied both accusations. But they were deemed credible enough in Washington that he was listed on the Defense Trade Controls watch list, according to one of the American officials.

This list, maintained by the State Department, is used to prevent American dealers from engaging suspicious traders in their business, in part to prevent legal arms companies from enriching or legitimizing black-market networks.

AEY has never been implicated in black-market sales. But the Czech government, which had discretion over the sale, asked the American Embassy if it wanted Mr. Bernatik involved in AEY’s deals, according to the two American officials, who requested anonymity because they were not authorized to share the contents of diplomatic discussions.

The United States did not try to block the transaction, one of the American officials said, in part because equipping Iraq was in the United States’ interest, and also because Mr. Bernatik had been accused, not convicted.

On May 7, 2007, the Czech government issued an export license. Mr. Bernatik, in a telephone interview, said he arranged seven flights to Iraq for AEY last year. “We have a normal business collaboration,” he said.

A Mysterious Middleman

The international arms business operates partly in the light and partly in shadows, and is littered with short-lived shell companies, middlemen and official corruption. Governments have tried to regulate it more closely for years, with limited success.

As Mr. Diveroli began to fill the Army’s huge orders, he was entering a shadowy world, and in his brief interview he suggested that he was aware that corruption could intrude on his dealings in Albania. “What goes on in the Albanian Ministry of Defense?” he said. “Who’s clean? Who’s dirty? Don’t want to know about it.”

The way AEY’s business was structured, Mr. Diveroli, at least officially, did not deal directly with Albanian officials. Instead, a middleman company registered in Cyprus, Evdin Ltd., bought the ammunition and sold it to his company.

The local packager involved in the deal, Mr. Trebicka, said that he suspected that Evdin’s purpose was to divert money to Albanian officials.

The purchases, Mr. Trebicka said, were a flip: Albania sold ammunition to Evdin for $22 per 1,000 rounds, he said, and Evdin sold it to AEY for much more. The difference, he said he suspected, was shared with Albanian officials, including Mr. Pinari, then the head of the arms export agency, and the defense minister at the time, Fatmir Mediu.

(Mr. Mediu resigned last week after the ammunition depot explosions; Mr. Pinari was arrested.) The Albanian government has been infuriated by Mr. Trebicka’s allegations. Sali Berisha, the prime minister, Mr. Mediu and Mr. Pinari all denied involvement in kickbacks. But Mr. Trebicka said that after he raised his concerns about Evdin with the Defense Ministry, his company was forced from the repackaging contract.

On June 11, 2007, Mr. Trebicka and Mr. Diveroli commiserated by phone about problems with doing business in Albania. Mr. Trebicka surreptitiously recorded the conversation, and later gave the audio files to American investigators.

The conversation, he said, showed that the American company was aware of corruption in its dealings in Albania and that Heinrich Thomet, a Swiss arms dealer, was behind Evdin.

In the recordings, which Mr. Trebicka shared with The Times, Mr. Diveroli suggests that Mr. Thomet, called “Henri,” was acting as the middleman.

“Pinari needs a guy like Henri in the middle to take care of him and his buddies, which is none of my business,” Mr. Diveroli said. “I don’t want to know about that business. I want to know about legitimate businesses.”

Mr. Diveroli recommended that Mr. Trebicka try to reclaim his contract by sending “one of his girls” to have sex with Mr. Pinari. He suggested that money might help, too.

“Let’s get him happy; maybe he gives you one more chance,” he said. “If he gets $20,000 from you ... ”

At the end, Mr. Diveroli appeared to lament his business with Albania. “It went up higher to the prime minister and his son,” he said. “I can’t fight this mafia. It got too big. The animals just got too out of control.”

In e-mail exchanges, Mr. Thomet denied an official role in Evdin. His involvement in the Albania deal, he said, had been in introducing Mr. Diveroli to potential partners and officials. Bogdan Choopryna, Evdin’s general manager, also said Mr. Diveroli’s allegations were not true. “We listen to the words of Mr. Diveroli, and then I am responsible for what he is saying?” he said. In addition to being an official with Evdin, Mr. Choopryna, 27, markets products for a Swiss company run by Mr. Thomet.

The dispute about Evdin’s role and who owns it remains publicly unresolved. Evdin had incorporated on Sept. 26, 2006 — the week after Mr. Diveroli bid on the Afghan contract, according to Cyprus’s registrar. The company listed its office in Larnaca, Cyprus, and its general director as Pambos Fellas.

A visit by a reporter to the address found an accounting business above a nightclub. Evdin had no office or staff there. And Mr. Fellas, who was inside, said that he was not Evdin’s general director, but “a nominee director” whose sole role was to register the company.

He had registered hundreds of such companies for a fee, he said, and knew nothing of Evdin’s business.

Some signs point back to Switzerland. Mr. Pinari initially told two reporters that he worked with Evdin via Mr. Thomet. (After a reporter told Mr. Thomet this, Mr. Pinari changed his story, referring the reporter to Mr. Fellas and Evdin’s office in Cyprus.) Mr. Diveroli also said the Cyprus company was run by a “Swiss individual.”

Mr. Thomet has been accused in the past by private groups, including Amnesty International, of arranging illegal arms transfers under a shifting portfolio of corporate names. His activities have also caused concern in Washington, where, like Mr. Bernatik, he and Evdin are on the Defense Trade Controls watch list, an American official said.

Mr. Thomet said past claims that he had engaged in illegal arms trading were caused by “false statements by former competitors.”

Hugh Griffiths, operations manager of the Arms Transfer Profile Initiative, a private organization that researches illicit arms transfers, described Mr. Thomet as a broker with contacts in former Eastern bloc countries with stockpiles and arms factories. His proximity to AEY’s purchases, Mr. Griffiths said, raised questions about whether the Pentagon was adequately vetting the business done in its name.

“Put very simply, many of the people involved in smuggling arms to Africa are also exactly the same as those involved in Pentagon-supported deals, like AEY’s shipments to Afghanistan and Iraq,” he said.

Under the suspension ordered Wednesday, the Army planned to continue accepting ammunition it had already ordered from AEY. As of March 21, it had ordered $155 million of munitions, according to the Army Sustainment Command.

In Afghanistan, American munitions officers are examining all of the small-arms ammunition AEY has shipped. The final shipment, which arrived in wooden crates, included loose and corroded cartridges, according to three officers. At Rock Island Arsenal, the contracting authority said it was cooperating with investigators, who have also visited Albania and Afghanistan.

And in Miami Beach, even before the suspension, AEY had lost staff members. Michael Diveroli, the company’s founder, told a reporter that he no longer had any relationship with the company. Mr. Packouz, who was AEY’s vice president, and Levi Meyer, 25, who was briefly listed as general manager, had left the company, too.

Mr. Meyer offered a statement: “I’m not involved in that mess anymore.”

C. J Chivers reported from Nawa, Afghanistan, Russia and Ukraine; Eric Schmitt from Washington and Miami Beach; and Nicholas Wood from Tirana, Albania. Reporting was contributed by Alain Delaquérière and Margot Williams from New York, James Glanz from Baghdad, and Stefanos Evripidou from Cyprus.


Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 27-3-2008 nė 21:35 Edit Post Reply With Quote

Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 8-5-2008 nė 09:54 Edit Post Reply With Quote
Fjala e Ambasadorit të Sh.B.A. Xhon L. Uidhers, II ne Publikimin e Sondazhit Perceptime dhe Përvoja me Korrupsionin në 2008 Kryer nga IDRA dhe Financuar nga USAID (7 maj 2008)
Rektori Kule, Dekan i Fakultetit, Stringa, miq të shquar,
Në Shqipëri unë kam folur mbi një numër çështjesh. Shumica e tyre kanë qenë tema të gëzueshme për mua: ftesa e Shqipërisë për anëtarësim në NATO, pavarësia e Kosovës, dhe pak për kuturën dhe historinë shqiptare. Tema e sotme fatkeqësisht nuk është një nga ato temat e gëzueshme; tema e sotme është korrupsioni.
Sot ne po publikojmë rezultatet e një sondazhi mbi korrupsionin, kryer nga Instituti i Drejtor Pashës. Sondazhi mat si perceptimin ashtu edhe përvojat e qytetarëve me korrupsionin. Të rejat fatkeqësisht nuk janë të mira. Sipas sondazhit, 92% e shqiptarëve thonë se korrupsioni është i përhapur në zyrtarët publikë dhe ka një rënie prej tetë pikësh krahasuar me vitin e kaluar. Raporti tregon se nuk ka përparim në treguesit e ryshfetit. Afërsisht 70% e njerëzve të intervistuar thanë se kanë paguar një ryshfet për trajtim mjekësor. Rreth 60% kanë shumë pak besim te sistemi gjyqësor. Në një raport 3 me 1, shqiptarët nuk mendojnë se gjyqtarët janë të paanshëm kur kryejnë gjykime.
Drejtori Pasha do t’ju japë më shumë hollësi dhe një analizë të plotë të raportit pak më vonë kështu që nuk do të vazhdoj më në këtë linjë, por, këto shifra tregojnë se Shqipëria ka një problem serioz me korrupsionin. Korrupsioni prek të gjitha pjesët e shoqërisë shqiptare – ekonominë, mundësitë e investimit, imazhin e Shqipërisë jashtë.
Por, nuk dua të vazhdoj të rendis shifra; dua të flas pak mbi atë se si korrupsioni prek njerëzit e zakonshëm. Në shumë biseda me qytetarë shqiptarë, jo vetëm në Tiranë por në të gjithë vendin, kam parë se pothuajse çdo person ka patur histori që flisnin për korrupsionin. Më lejoni t’ju përmend vetëm pak prej tyre.
Njëri më tregoi për fëmijë të vegjël që janë duke mësuar abetaren dhe u thuhet nga mësuesja e tyre ditën para Ditës së Mësueve, “Thuaju prindërve që nuk dua lule nesër!” Çfarë lloj mësimi është ky për një shtatë vjeçar? Çfarë i mëson kjo një shtatë vjeçari? Çfarë modeli i jepet për të ardhmen?
Persona të ndryshëm më kanë treguar për doktorë që nuk shohin kartelën e pacientit apo nuk e regjistrojnë fare vizitën, por bëjnë pyetje mbi të ardhurat dhe gjendjen financiare. Nëse përgjigjet tregojnë se pacienti është i varfër, ai nuk merr trajtim mjekësor. Nëse pacienti është i pasur, doktori bën llogari sa të lartë mund t’ia vërë tarifën.
Shumë njerëz më kanë treguar për vështirësitë e tyre për t’u pajisur me dokumente bazë si patenta, certifikata lindjeje apo tituj pronësie. Ata më tregojnë se si iu duhet të presin me orë të tëra, ndonjëherë edhe me ditë apo javë të tëra, për të marrë dokumente bazë për veten e tyre, kjo në rast se nuk janë të gatshëm të japin 200, 500 apo 1,000 lekë që të kalojnë pa radhë.
Njerëzit shprehin zemërim të madh për faktin se policia u bie daulleve me krenari për një rast korrupsioni të zyrtarëve të lartë, por pastaj javët kalojnë, muajt kalojnë dhe sesi ndodh që akuzat lehtësohen, që disa çështje pushohen, që asnjë nuk ndëshkohet. Tani, më lejoni të jem më i qartë: korrupsioni nuk është një problem vetëm shqiptar; korrupsioni ekziston kudo. Ka shumë korrupsion edhe në vendin tim, në Sh.B.A. – nëse merr në dorë çfarëdo gazete do të shohësh reportazhe mbi raste korrupsioni. Por, përbërësi kryesor nuk është nëse korrupsioni ekziston, por si mund t’i përgjigjemi.
Një nga gjërat që më duken shqetësuese është se shumë herë kur flas me miqtë e mi shqiptarë dhe i pyes, “Më treguat gjithë këto histori për korrupsionin. Po çfarë mund të bëhet për të?” Dhe ata përgjigjen duke ngritur shpatullat dhe përgjigjen, “Të lutem, Ambasador, këtu nuk jemi në Sh.B.A. por në Shqipëri.”
Unë nuk e pranoj këtë përgjigje.
Shqiptarët e vlerësojnë ndershmërinë po aq shumë sa popujt e tjerë në botë dhe popujt që unë njoh. Shqiptarët e urrejnë korrupsionin. Ata e urrejnë faktin që një pakicë njerëzish të korruptuar prishin sistemin në tërësi.
Dhe në veçanti nuk më pëqen nënkuptimi në atë përgjigje se korrupsioni është një simptomë e kulturës shqiptare; nuk është kështu. Çdokush që e njeh popullin shqiptar e di se ai është një shkelje e kodit etik dhe moral të shqiptarëve.
Kultura shqiptare e vendos ndershmërinë dhe integritetin mbi çdo gjë tjetër. Për shqiptarët një fjalë e dhënë është një fjalë e mbajtur. Dhe parimi i Besës, virtyti klasik i shqiptarëve, është një lidhje që nuk mund të thyhet. Pra, e përsëris, gjithkush që mendon se korrupsioni është i natyrshëm për shqiptarët, e ka gabim; korrupsioni është dhunim i asaj çka do të thotë të jesh shqiptar.
Atëherë, çfarë mund të bëhet?
Më lejoni të flas mbi dy tema të veçanta. E para, trajtimi i korrupsionit është një përgjegjësi e nivelit të lartë. Elita politike e këtij vendi duhet të marrë përgjegjësinë në luftën kundër korrupsionit në mënyrë domethënëse, jo thjesht nëpërmjet fjalimeve dhe fjalëve. Dhe, kur them elita politike, më lejoni të jem i qartë: Nuk po e drejtoj gishtin kah qeveria, apo opozita, apo ndonjë grup i caktuar politik, apo individ; e gjithë elita politike duhet të marrë përgjegjësinë. Dhe kjo do të thotë që udhëheqësit politikë duhet të denoncojnë aktet e korrupsionit edhe kur këto kryhen prej kolegëve të tyre.
Nuk duhet të përdorin ndikimin për të mbrojtur miqtë apo të afërmit dhe nuk duhet të përdorin pushtetin politik për të ndryshuar rrjedhën e drejtësisë. Elita politike e Shqipërisë duhet të udhëheqë përmes shembullit të vet. Një hap i rëndësishëm i drejtpërdrejtë që mund të ndërmerret është ndryshimi i ligjit për imunitetin, i cili mbron zyrtarët e lartë në gjykata, në parlament, dhe në poste të tjera nga procedimi. Ata duhet të jenë po aq përgjegjës ligjërisht sa çdo qytetar shqiptar. Me fjalë të tjera, askush nuk duhet të ketë imunitet nga procedimi për akte të jashtëligjshme.
Dhe, udhëheqja politike e Shqipërisë duhet të fuqizojë institucionet që kërkojnë të bëjnë drejtësi; të fuqizojë prokurorët që vihen pas kriminelëve dhe të bëjnë të qartë që kushdo qoftë i dyshuar, pavarësisht nga pasuria, pavarësisht nga lidhjet familjare, pavarësisht nga lidhjet politike, do t’i nënshtrohet procedimit.
Më lejoni të përmend një shembull të asaj që dua të them: ishte kënaqësi që në raportin më të fundit për të drejtat e njeriut, për vitin 2007, nuk pati raportime për dhunë kundër gazetarëve. Megjithatë, ditën përpara se raporti të bëhej publik, një anëtar i parlamentit, Tom Doshi, rrahu një gazetar sepse ky bëri pyetje të vështira. Raporti për të drejtat e njeriut vitin tjetër nuk do t’i japë Shqipërisë notë kaluese në këtë kategori. Është premtuar një hetim i rastit, por nuk është dëgjuar më tepër. Nuk mund të gjykoj nëse Z. Doshi ishte fajtor apo i pafajshëm në atë që bëri, por pyetja ime është: A do të ketë dëgjim të barabartë të të dyja palëve? Gjithashtu, ngre pyetjen: Çfarë po bën media? Media ka rol të rëndësishëm, sidomos në mbrojtjen e një anëtari të vet. Me sa kam dijeni, asnjë gazetë nuk e raportoi këtë incident deri disa ditë pasi kish ndodhur; pyetja ime është: a po e ndjek media rastin tani? Dhe, a nuk është detyra e tyre ta ndjekin këtë çështje?
Tema e dytë që dua të diskutoj është përgjegjësia publike. Me këtë, dua të them qytetarët që shohin korrupsion apo janë viktima të korrupsionit, duke protestuar, duke e kritikuar, duke denoncuar raste të korrupsionit, duke kërkuar më shumë nga udhëheqja e vendit për të bërë diçka për korrupsionin. Profesionet mund të vendosin rregull brenda vetes; profesionet mund të ndihmojnë në eliminimin e korrupsionit brenda radhëve të veta.
Për shembull, nëse asgjë nuk i ndodh mjekut që merr rryshfet, njollosen emrat e qindra mjekëve që shpëtojnë jetë.
Nëse asgjë nuk i ndodh gjyqtarit që përdor një tuareg që kushton 30,000 euro, njollosen emrat e të gjithë gjyqtarëve që japin vendime të ndershme dhe të drejta çdo ditë.
Nëse asgjë nuk i ndodh policit që njofton kriminelin përpara operacioneve të policisë, e gjithë trupa policore prej 15,000 oficerësh njolloset dhe dobësohet.
Nëse asgjë nuk i ndodh zyrtarit që një ditë gdhihet i pasur, e gjithë administrata publike njolloset dhe dobësohet.
Unë nuk e pranoj përgjigjen që korrupsionit nuk i bën dot gjë.
Askush nuk mund të më bindë që të ashtu-quajturit “të fortë” në këtë vend të jenë më të fuqishëm se sa mijëra prindërit që duan shkollim të denjë për fëmijët e tyre, apo se sa të rinjtë si ju që duan të jetojnë këtu në një shoqëri të lirë, të hapur dhe të ndershme.
Dëgjova historinë e një drejtoreshe spitali në një qytet verior, e cila mësoi që infermieret kërkonin ryshfet për t’u treguar pacientëve ku ishin zyrat e mjekëve. Ajo thjesht vendosi shenja treguese që tregonin si shkohej në zyrat e mjekëve dhe kjo arriti të pakësonte ryshfetet.
Dëgjova për një agjenci që lëshon dokumenta të caktuara që i dha fund problemit të njerëzve që nuk mbanin radhë duke paguar ryshfet, duke vendosur një sistem takimesh me orar: çdo person arrinte në një kohë të caktuar, takonte zyrtarin përkatës dhe nuk paguante ryshfet.
Cila është rëndësia e marrjes së përgjegjësisë nga qytetarët? Më lejoni të lexoj citimin e një shqiptari shumë të respektuar, At Anton Harapi, i cili, përpara se të ekzekutohej në vitin 1947, tha, “A e dini se çdo ndërtese i vihen themelet n’dhe? Edhe n’vorr në hyjshim, duhet t’jemi gurt e themelit t’asaj binaje t’cilën sot e quejm Shqipni.”
Zonja dhe zotërinj, korrupsioni nuk është lojë; është luftë.
Ka një dhe vetëm një arsye për fjalët e mia sot këtu: dhe ajo është sepse unë e di që mund ta fitoni këtë luftë, sepse qeveria ime do që ju ta fitoni këtë luftë, dhe sepse çdo shqiptar do që të fitojë.
Ju faleminderit shumë.

Nuk e thote zotni Ambasadori, por deshtimi me i madh i qeverise Berisha eshte mos ulja e korrupsionit ne RSH.

Sigurisht qe nuk eshte aspak e lehte, se eshte nje fenomen ( ne dallim nga zotni Ambasador qe shprehet me diplomaci) dhe historik i rrenjosur qe nga pushtimi turk.

Nuk eshte e lehte, ama duhet patjeter ta kishim ulur.

Tre jane fushat e jetes qe korrupsioni eshte krejt i neveritshem dhe jashtezakonisht i demshem per shoqerine:


Te jete per mua i denoj me vdekje mjeket qe marrin rryshfet, qofte dhe 1 qindarke!

Eshte nder krimet me te ndyra.

Flitet shume pak per te sepse mjekun njerezit e kane me frige se gjykatesin.
Nuk di, po une vi nga familje mjekesh dhe po te mos me kishin detyruar komunistet te mbaroja matematike do te isha vete sot mjek dhe kam nje neveri te jashtezakonshme per gjendjen e mjeruar morale te mjeksise ne Shqypni.

E kam treguar rastin e prof. dr Koco Poros qe pati qene dhe kryetari i urdherit te mjekut, mik i familjes.

Me sinqeritet,

ne rast se duhet denim me vdekje duhet per mjeket qe i marrin lek prindit per tia shpetuar femijen.Ose femijes per tia mjekuar nenen e moshuar.

Mjeksia, profesioni nder me humanet eshte perdhosur ne ate Shqypnine tone sa vertet te vjen turp para njeriut.


gjykata, prokurori

Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member

Postuar mė 8-5-2008 nė 23:43 Edit Post Reply With Quote
Anton,mos u "merzit" sepse Berisha nuk gabon....Keshtu trimeroheshe,kur beje thirrje per Doktorin qe mbolli antihumanizmin.Nejse sepse ti me shoke,je mesuar qe te hash sorrat sepse pulat nuk kane shije.Do presesh ti per te djathte te paster,reale apo te pastruar nga komunistet....Per ty dhe te tjere si ty:"Rrofte Berisha....Le te vdesin njerez,le te geloje korrupsioni,le te shuhemi te gjithe.Vetem Saliu te qeverise sepse perndryshe behet qameti.Gezoje qeverine tende,Anton.Gezoju per gjemat qe po sjell ne vazhdimesi.Rrofshin heronjte e punes socialiste dhe komunistet e konvertuar.....Keshte mendojne Antonet e co.
View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 9-5-2008 nė 06:08 Edit Post Reply With Quote
Degjo more anonim i bezdisshem si mizat e kalit:

Sali Berisha mund te jete gjithcka, por anonim, frigacak, i trashe nuk eshte.

Se ku jane keta te djathtet e kulluar e keta me te djathtet se une ka nja 18 vjet qe as po shifen as po degjohen.

Nuk je i djathte more anonim mize kali se shan Sali Berishen.

Kaq e thjeshte eshte.

Ne dallim nga ty o anonim mize kali,

une Sali Berishen e perkrah kur ka te drejte dhe e kritikoj pa asnje kompleks nuk e ka te drejte.

Kaq e thjeshte eshte.

Kush ka guxim, le te dale e te beje parti te re dhe te fitoje me shume vota se PD me Sali Berishen kryetar.

Kush ju ka ndaluar?

Po me rrini vrimave dhe nuk keni asnje pune tjeter vec te shani

Sali Berishen

Ta kam thene nje here, por ti o anonim mize kali e do te ta thuash cdo dite.

Idhujt e mi jane

Anton Ashta ka atashuar kėtė imazh:

Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 9-5-2008 nė 06:08 Edit Post Reply With Quote

Anton Ashta ka atashuar kėtė imazh:

Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member

Postuar mė 11-5-2008 nė 01:41 Edit Post Reply With Quote
Hajde,Ashta hajde.Po shtoke njohurite dhe rreth mizave te kalit.....Shume larg po shkon me idete e tua,patjeter qe "kali" qe ke po te ofron mundesi per te shtuar dijen,qe nuk ta dha Gjermania....Akoma me anonime dhe miza,thuaj dicka te re,Anton djali sepse jemi ngopur me inatin tend kenetor.S'ka gje sepse koha ka treguar se kush ka te drejte.Ndersa ti vec flet kur duhet te heshtesh.Zakon i vjeter ky allakomunist sepse nuk ndahesh nga e kaluara kollaj.
View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 11-5-2008 nė 06:08 Edit Post Reply With Quote
Mos me jep mend se nuk kam nevoje.
Se cfare bej ose nuk bej une, as te marr leje ty as ndonje zog shqiptari.

Ca rri i humb kohen te djathteve shqiptare duke me dhene mend mu?

Te duket vertet inteligjente dhe kuptimplote qe rri me provokon?

Ta kam thene as me lodh, as me emocionon.

Kam aq pervoje lufte me sigurimin e shtetit sa duhen mjeshtra te me emoconojne.

E jo ti.

Ke gje per te thene per temen?


Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Valter bejkova

Postuar mė 20-5-2008 nė 01:41 Edit Post Reply With Quote
Anton,sipas kesaj llogjike,heronjte qofshin keta te "popullit" apo te "punes" se bashku me familjet e tyre paskan qene kundershtare te diktatures dhe sigurimit te saj........Bukur po te perndjekurit dhe te denuarit politike,cfare mbeten te jene!?Shume me mencuri shkruan dhe shprehesh o pinjoll "heronjsh."....Te lumte se ke nje kurajo qe te kujton komunistet e perbetuar.

Shqiptare beni kujdes!Sepse barku qe polli diktaturen nuk eshte shterpezuar.

View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 28-5-2008 nė 09:12 Edit Post Reply With Quote
Prape me mua.

Akoma nuk e kuptove se nuk me lodh?!

E nuk pertoj te ta perseris.

Përse jam unë i djathtë?

Nga Anton Ashta

1. Qëndrimi ndaj Çështjes Kombëtare

Ne shqiptarët për faj tonin dhe për faj të të tjerëve jemi akoma të ndarë dhe të poshtëruar. Ne jetojmë në Republikën e Shqipërisë, në Serbi dhe Mali i Zi, në Republikën e Maqedonisë, në Greqi. Tokat tona janë ndarë gjatë një proçesi të gjatë pushtimesh dhe me vendime të konferencave të ndryshme ndërkombëtare, pa u marrë parasysh vullneti i jonë. Ka ardhur koha që kjo gjëndje të ndryshojë. Kjo do të ishte në të mirën tonë dhe në të mirën e të gjithë rajonit të Europës Juglindore.

Zgjidhja do të ishte krijimi i një shteti shqiptar që përfshin territoret e Republikës së Shqipërise, territoret e Serbisë dhe të Malit të Zi të banuara në shumicë nga shqiptarët, territoret e Republikës se Maqedonisë të banuara në shumicë nga shqiptarët. Krijimi i këtij shteti shqiptar nuk mendoj që të bëhet me luftë me fqinjët, por të jetë një zgjidhje me marrëveshje me të gjithë kombet e tjera te rajonit dhe të fuqive të mëdha sipas parimit të vetvendosjes e drejtë kjo e përcaktuar si parim i pakontestueshëm në të drejtën ndërkombëtare, në kartën e Kombeve të Bashkuara, në paktet përmbi të drejtat e njeriut të 16.12.1966 dhe në Declaration on Principles of International Law Concerning Friendly Relations and Cooperation të mbledhjes së përgjithshme të OKB-së të mbajtur më 24.10.1970. Kjo marrëveshje të arrihet në një konferencë ndërkombëtare analoge me konferencat e tjera siç patën qenë, kongresi i Berlinit, konferenca e Londres apo e Daytonit.
Ndërsa permbi çështjen Çame mendoj se ajo zgjidhet me pranimin nga ana e Greqisë se mbas Luftës së Dytë Botërore pati bërë spastrim etnik ndaj shqiptarëve dhe të dëmshpërblejë ata.

Arritja e këtyre qëllimeve strategjike duhet të bëhet me mjete paqesore, as me
terrorizem, as me lufte.

Përpara se ti kërkojmë Botës ndryshimet e kufinjve në Europën Juglindore ne shqiptarët duhet te arrijme patjeter dy qëllime të ndërmjetme:

a) Nje Republikë të Shqiperisë, shtet shembull në Europën Juglindore
Pra një shtet me stabilitet politik, me një zhvillim ekonomik më të larte se të gjithë shtetet
e tjera , me nje shtet ku kriminaliteti i organizuar është me i ulti se te gjitha shtetet e
tjera ( e kam fjalen per keto shtete: Serbi- Mal i zi, Maqedonia, Greqia, Bullgaria, Bosnje-
Herzegovina, Kroacia) dhe padiskutim një shtet pa vetgjygjësi.
b) Nje shtet i pavarur kosovar , Republika e Kosovës,gjithashtu shtet shembull në Europën Juglindore, ne kuptimin e mësipërm.

Këto dy qëllime unë i konsideroj si kushte te domosdoshme për të arritur qëllimin strategjik.

2. Qëndrimi i im ndaj komunizmit dhe komunistëve

Unë jam për atë qe e quaj Dekomunistifikimi i shoqërisë shqiptare.

Për mua, që kam lindur dhe kam përjetuar fundin e diktaturës së djallit shqiptar, është e qartë që krimet e kryera gjatë saj janë aq të shumtë dhe aq shkatërrues sa kërkojnë një pëpjekje të madhe kombëtare për ringjallje. Proçes, që për mendimin tim, është i domosdoshëm për nje shoqëri që vjen nga 50 vjet diktaturë të proletariatit dhe që deshiron të zhvillohet normalisht, që ëndërron të jetojë në paqe dhe begati, që e merion të jetojë në paqe dhe begati.

Nuk mund të arrihet një zhvillim normal i shoqërisë shqiptare pa saktësuar se kush janë shkaktarët e krimeve dhe të shkaterrimit, pa dënuar kriminelët, pa mbajtur përgjegjësinë përgjegjësit dhe pa dëmshpërblyer të dënuarit.

Kjo arrihet me atë që une e quaj:

Dekomunistifikimi i shoqërisë shqiptare

Me këte unë nuk kuptoj në asnjë menyrë hakmarrjen në modelin:
të gjithë komunistet të çohen në kampe përqëndrimi apo vrasje pa gjygj e barbarizma të
tjera si këto. Keto i kane bërë komunistet dhe une e urrej barbarinë.

Dekomunistifikimi i shoqerise shqiptare fillon me diferencimin themelor, me analizën e komunizmit dhe krimeve te tij:

Kriminelët komuniste dhe jo kriminelët komuniste

Kriminelet komuniste janë :

të gjithë ata që dhanë urdhër për të vrarë dhe torturuar

të gjithë ata që hartuan dhe miratuan ligje antinjerëzore siç ishin ligji i agjitacionit dhe propogandës apo ligji permbi tufëzimet apo për mbrojtjen e monumenteve, ligje qe u perdorën për burgosjen, torturen dhe vrasjen e deri mijëra shqiptarëve

të gjithë ata që vrane shoket e tyre mbas shpine

të gjithë ata që vrane pa gjygj

të gjithë ata që torturuan

Të gjitha krimet komuniste duhet të hetohen, të gjykohen, krimineli të denohet viktima të
rehabilitohet e të dëmshperblehet.

Diferencimi i dyte themelor që duhet të bëhet është:

Elita komuniste dhe jo elita komuniste

Nuk ka pergjegjesi njësoj komunisti i thjeshtë kooperativist me operativin sigurimit.

Në eliten komuniste unë fus:

Të gjithë anetaret e byrose
Të gjithë anetaret e komiteti qendror
Të gjithë sekretaret e pare te rretheve
Të gjithë kryetaret dhe nenkryetaret e degeve te brendeshme
Të gjithë sigurimsat
Të gjithë komisaret politike te ushtrise
Të gjithë ministrat e brendshëm
Të gjithë komandantet e komisaret e kampeve te perqendrimit komunist
Të gjithë hetuesit
Të gjithë gjykatesit
Nga 1945 dhe deri me 1991

Këta persona jane per mua pergjegjesit e komunizmit në Shqiperi dhe këta persona duhet që në të mirë të Shqiperisë:

1. Të mos perfshihen ne procesin e privatizimit, si komuniste te devotshem ti mohohet e drejta e prones private. E gjithe prona e tyre ti kaloje shtetit dhe te perdoret per demshperblimin e te denuarve pa faj.Vertet nuk eshte demokratike dhe e pranueshme qe ti privosh nga nje e drejte elementare e njeriut, por duke qene se ata privuan 50 vjet nje popull te tere dhe per 50 vjet nuk bene gje tjeter, pervec se shkaterruan ekonomine kombetare dhe ndergjegjen kombetare me parimin, se prona private eshte e keqja themelore e shoqerise kapitalise dhe duhet zhdukur, e meritojne kete privim.
Plus duke qene se ishin dhe mbeten komuniste ( asnje nuk ka kerkuar falje apo ka hequr dore publikisht nga komunizmi) le ti permbahen parimit komunist, cdo gje shtetit.
Sigurisht qe me kete argumentim e ke shume te veshtire qe te bindish nje te paanshëm, që nuk ka jetuar realitetin e RSH, ama mua personalisht më duket krejt i argumentuar.
Sigurisht qe eshte e padrejte ndaj femijeve te tyre. Nuk kane pse ata te mbeten pa prone.
Ky eshte argument i forte.
Ama, kur kujtoj se cfarë dëmi të pallogaritshem i kane sjelle ata Kombit Shqiptar me zhdukjen e prones private ne Shqypni, më duket shumë pak ky dënim jo demokratik i tyre.
Vetëm po të kujtojme se, me siguri absolute ka pasur deri te vdekur nga torturat ( tregtare që ju mor ari dhe pasuria e tundshme, fshtarë të ashtuquajtur kulake), të denuar me burg ( te ashtuquajtur kulake) sa e sa te internuar dhe me siguri sa deri femije te vdekur nga uria ne kohen e tufëzimit.
Vetëm po të kujtojmë se këta 50 vjet kane luftuar me çdo mënyre pronen private më duket shume pak tia heqësh të drejten të marrin pronen private që ja lanë trashigim gjysherit apo baballarët.

2. Të gjithë e dimë se kupola komuniste ka pasur llogari bankare jashte shtetit e me siguri dhe pasuri, e gjitha kjo pasuri duhet te konfiksohet e ti kaloje ne prone shtetit dhe te perdoret per demshperblimin e te denuarve pa faj.
3. Të mos lejohen te punojne ne administraten shtetërore shqiptare ( për gjykatesit e hetuesit pat qene pak vështire por sot kjo është e mundur)
4. Pensionet e tyre të jenë jo sipas titullit apo profesionit por të jenë pensionet minimale të parashikuara me ligj, diferenca të perdoret per demshperblimin e te denuarve pa faj Unë nuk e kam idenë se cfarë pensionesh marrin, por që psh muho asllani apo lenka cuko më shumë se pensioni minimal nuk duhet te marri besoj, se nuk ka nevoje per argumentim apo ata sigurimsat qe tani ndoshta marrin pension ushtaraku.

Pjesë themelore e dekomunistifikimit të shoqerisë është dëmshpërblimi i të dënuarve politikë Shqiptare:

1. Duhet patjeter të analizohet sakte çdo dënim politik dhe të rehabilitohet çdo i dënuar
2. Duhet patjeter që shteti të dëmshperblejë të denuarit të pakten ashtu siç shperblehet një
i dënuar pa faj sot.

Gjithashtu duhet të ndalohet me ligj partia komuniste.

Një pjesë themelore e Dekomunistifikimit të shoqërisë shqiptare është reformimi tërësor i sistemit edukativ, arsimor shqiptar sidomos i lëndeve edukative dhe shoqërore.

3. Qëndrimi ndaj Çështjes së pronës

Një nga shkatërrimet themelore që i ka bërë komunizmi shoqerisë shqiptare është shkaterrimi
i ndjenjës së respektit ndaj prones private deri në barbarinë e tufëzimit.
Nuk mundet shoqeria shqiptare të ringjallet pa ringjallur respektin ndaj prones private dhe zgjidhjen e problemit të kthimit të pronës.
„Problemi i kthimit të pronës zgjidhet vetëm me dy nene.

Neni i parë thotë :

" Prona u kthehet atyre që e kanë pasur para 1945. Nuk kthehen por kompensohen ato prona që kanë qenë objekt i investimeve me interes publik dhe trojet e tjetërsuara para vitit 1991 për godina banimi".

Neni i dytë thotë :

"Ky vendim hyn në fuqi menjëherë.".“( Prof. As. Gëzim N. Boçari, gazeta 55)


Ky jam une ne mendime.

Ne veprimtari:

Lashe gjithe punet e mija e shkova te punoj ne Shqypni.
Kush nga ju, pisa, e la familjen vetem dhe erdhi te punoje ne Shqypni?

Ke ndonje gje per te thene per temen?

Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member

Postuar mė 28-5-2008 nė 15:34 Edit Post Reply With Quote
Prona nuk kthehet nga pushtuesit e paligjshem .As Berisha dhe as ndonje politikan aktual(i te dyja kraheve) nuk ka deshiren per te rivendosur ne vend padrejtesite komuniste ndaj prones se ligjshme.
View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 10-1-2009 nė 11:36 Edit Post Reply With Quote
Operacion blic në Kakome, policia i hap rrugë ndërtimit të fshatit turistik

Dështon kryengritja e niviciotëve. Firma ndërtuese ngre kantierin nën masa të rrepta sigurie

Një operacion blic, koordinuar mes policisë së Sarandës, Vlorës dhe forcave speciale ardhur nga Tirana kanë ndërhyrë në orët e para të mëngjesit të djeshëm për të liruar rrugën nga banorët niviciotë në kryqëzimin e Kakomesë. Me dhjetëra furgonë policie deri tek autoblinda e ambulanca kanë ndërhyrë me shpejtësi për të zhvendosur banorët e “ngujuar”, të cilët prej më shumë se një muaji kanë ngritur postbllok për të mos lejuar firmën “Riviera” që me makineritë e saj të niste punimet për ndërtimin e fshatit turistik, në Gjirin e Kakomese.

Fshatarët e Nivicës pretendojnë se toka në të cilën është projektuar për t’u ndërtuar Fashati turistik u përket atyre, ndaj kanë refuzuar marrëveshjet me firmën ndërtuese. Edhe pse kanë çelur padi në gjykatë për kundërshtimin e fillimit të punimeve, edhe pse me letra e peticione u janë drejtuar të gjithë autoriteteve dhe institucioneve më të larta të vendit, ndërhyrja e forcave policore i ka shuar shpresat për të penguar firmën ndërtuese, të paktën deri në dhënien e një vendimi të formës së prerë nga gjykata.
Burimet policore në vendngjarje kanë bërë të ditur se operacioni është zhvilluar nën masa të rrepta dhe në të merrnin pjesë rreth 30 punonjës policie. Por fshatarët e çojnë në 500 numrin e policëve të angazhuar në këtë operacion. Gjatë këtij operacioni, 15 prej bllokuesve të rrugës u “sistemuan” në dhomat e paraburgimit. Në përbërje të veprimit operativ policor binte në sy prezenca e autoblindave dhe ambulancave me targa policie, gjë që flet për vendosmërinë e përmbushjes së objektivit nga policia, ku do të ndërhyhej edhe me mjete të forcës në rast kundërshtimi. Megjithëse në plan ishin parashikuar të gjitha, në terren nuk lindi nevoja, pasi operacioni u zhvillua pa kundërshtim nga të ngujuarit, të cilët iu bindën diktatit të policisë për t’u shpërngulur deri në kufijtë e fshatit. Forcat policore e boshatisën rrugën e bllokuar, duke lejuar mjetet e firmës për të kaluar drejt Gjirit të Kakomesë dhe duke organizuar bllokimin e banorëve kundërshtues në dalje të fshatit Nivicë. Mjetet dhe forcat njerëzore të firmës “Riviera” shkuan në Gjirin e Kakomesë të shoqëruara nga forcat e policisë, ku filluan menjëherë ngritjen e kantierit nën masa të rrepta sigurie të firmës private. Ndërkaq, ka përballëndërhyrjes së policisë ka reaguar edhe kryetari i komunës së Nivicës, Ladi Kumiu, i cilika deklaruar se “kemi të bëjmë me një flagrancë të segmenteve të korruptuara të shtetit”.
Ngujimi i banorëve
Të “ngujuarit” në disa ndërtesa të braktisura, ku sistemoheshin gjatë netëve të acarta më të moshuarit dhe në disa çadra të improvizuara me mjete rrethanore e plasmasë më të rinjtë, kaluan ditë të vështira në roje të kryqëzimit. Nën shoqërinë e disa makinave të ngarkuara me materiale ndërtimi të firmës, që shpesh u vunë në shënjestër të gurëve dhe të “dizenjove” me slogane të ndryshme paralajmëruese, protestuesit përballuan shirat e vjeshtës dhe dimrit. Zjarret dhe fryma e protestës i mbajtën ata jo vetëm të bashkuar, por edhe të gatshëm për të përballuar çdo vështirësi. Aty, ata kaluan festat e çlirimit, pavarësisë, Krishtlindjet dhe Vitin e Ri 2009. Por ishte policia, ajo që nuk i la të vazhdonin më protestën e tyre ndërhyrja e policisë ditën e djeshme i detyroi niviciotët të merrnin në krahë shtroja e mbuloja dhe t’u drejtoheshin banesave të “braktisura” prej kohësh në fshatin Nivicë, duke u “shtyrë” në këtë ikje nga policia, e gjitha e veshur me mburoja, skafandra e shkop gome.



Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 29-1-2011 nė 18:36 Edit Post Reply With Quote

Eugjen Merlika

Duke shfletuar gazetat në internet më datën 17 dhjetor të këtij fund viti në “Metropol” më tërhoqi vëmëndjen një intervistë e Kryetarit të Institutit të ish të Përndjekurve Politikë në lidhje me ligjin e dëmshpërblimeve, propozimet për ndryshime, interpretimet dhe zbatimin e tij në praktikë.Tema më intereson drejt për drejt, por nuk do të përbënte objektin e një shkrimi po të mos hasja në një pohim që më tronditi, konceptin e të cilit nuk do t’a kisha besuar po të mos mbante autorësinë e një institucioni zyrtar : “.... kemi rastin e revoltës së Qafë Barit, ku u vranë katër veta- Tom Ndoi, Sokol Sokoli, Sandër Sokoli- dhe familjet e tyre nuk përfitojnë nga ligji i dëmshpërblimit, pasi veprimi i tyre është konsideruar “akt terrorist”.

Mendimi më ktheu menjëherë tridhjetë vjet mbrapa, në vjeshtën e vitit 1980, në kampin famëkeq të Spaçit, ku isha dërguar të vuaja dënimin prej tetë vitesh, që gjykata e rrethit Lushnjë më kishte dhënë për “agjitacion e propagandë”, simbas nenit 55 të Kodit Penal t’asaj kohe. Kampi i Spaçit i asaj periudhe ishte kthyer në një vënd përqëndrimi i të dënuarve me punë të detyruar, ku makina e burgjeve sillte çdo dy – tri ditë “klientë” të rinj.Vinin nga të gjitha anët e Shqipërisë, për të shtuar e përforcuar armatën “zulmëmadhe” të nxjerrësve të bakrit e piritit, që shërbente për të “thyer bllokadën imperialisto – revizioniste”. Ata luftonin çdo ditë me rrezikun e jetës në galeritë e nëndheshme, ku teknologjia e përdorur besoj se i afrohej parametrave të një prapambetje proverbiale.

Çdo muaj bëhej organizimi i grupeve të punës, që përbëheshin nga një minator e dy puntorë. Nuk mbaj mënd mirë muajin e saktë, tetor apo nëndor, që më bashkuan me Sokol Sokolin, një djalë tropojas, trupmadh e i bëshëm. Ishte dënuar 15 apo 20 vjet për tentativë arratisje. Ishte një djalë i urtë, shpirtbardhë, që i pëlqente shoqëria, që ishte i gatshëm të sakrifikohej për të. Vrulli i moshës bënte t’i merrte me lehtësi shumë gjëra. Ndonjë fjalë e papeshuar mirë e bënte të shkëmbente ndonjë fjalë të tepërt me rojet e burgut. Ishte i gatshëm të ballafaqohej me ta kur bëhej fjalë për t’i ardhur në ndihmë ndonjë shoku që futej në birucë sepse nuk kishte realizuar normën, ishte një shembull solidariteti me ata që kishin nevojë. Ishte një i ri i thjeshtë, pa ndonjë horizont kulturor të gjërë, pak i ngathët në lëvizje, të kujtonte “malsorin” e Migjenit, atë copë shkëmbi mbi dy këmbë të drejta.

U zgjata pak në përshkrimin e figurës së këtij djali që, më vonë, mbas katër vitesh, u dënua me vdekje si “terrorist” në Qafë Bari. Kam punuar tre muaj me të dhe mund të ve dorën në zjarr se ai djalosh nuk ishte në gjëndje t’i bënte keq as edhe një mize. Nuk e di me saktësi se si përfundoi në dënimin me vdekje, por e marr me mënd se me natyrën e tij prej babaxhani ndoshta u ekspozua më shumë në revoltën e të burgosurve të Qafë Barit dhe komanda e kampit e bëtri fli duke i a dorëzuar xhelatëve të Sigurimit të Shtetit, për t’i vënë etiketën e “terroristit” e për t’a çuar n’atë jetë si trofe e “vitorjes” mbi “ kundërevollucjonin” e skllevërve të diktaturës komuniste.

Deri këtu historia tragjike e djaloshit tropojas është një nga episodet e shumta e mizore të krimit komunist në Shqipëri e do t’ishte arkivuar thjesht si mijra të tjerë që nxinë jetën e shqiptarëve në gjysëm shekullin më të zi të historisë së tyre. Por mbas pothuaj njëzet vitesh të shëmbjes së diktaturës e të vendosjes së një sistemi që vetëquhet demokratik e që me fjalë synon të imitojë modelet e demokracisë liberale perëndimore, nga institucionet e këtij sistemi, çuditërisht, Sokol Sokoli nxiret nga varri e pushkatohet përsëri si “terrorist”, mbasi në tefterët e Ministrisë së Drejtësisë e në mendësinë e zyrtarëve të saj përligjet plotësisht një vendim i marrë nga një gjykatë kukull në duart e krimit të organizuar parti – sigurim. Po t’i shtojmë kësaj konsiderate faktin që Kuvendi i Shqipërisë, me një vendim historik të vitit 1992, i ka shfuqizuar të gjitha proçeset politike të periudhës së diktaturës komuniste, absurditeti i qëndrimit t’asaj Ministrie është i dukshëm e pa asnjë bazë logjike, por mund të gjejë spjegim vetëm në tezën se revoltat, në burgjet e diktaturës, ishin të paligjëshme, ishin shprehje e dhunës, e si të tilla të dënueshme. Këtu argumenti juridik, ndoshta i huazuar nga ligjet e Evropës, bie ndesh me argumentin moral e shoqëror, që i trajton ato ngjarje dhe protagonistët e tyre si heroj që nuk kursejnë asgjë për të shprehur kundërshtimin e hapur ndaj një regjimi lirivrasës.

Përgjigja që Ministia e Drejtësisë i jep familjarëve të njerëzve të dënuar me vdekje në burgjet e diktaturës për revoltë që nuk ka shkaktuar asnjë viktimë, meriton një bateri epitetesh që shkojnë nga absurditeti në vetvete tek bashkëpunimi në krim. Vetvetiu secilit prej nesh, sidomos të mbijetuarve të Spaçit, Burrelit, Qafë Barit e plot “Aushvicëve” të tjerë shqiptarë na lind pyetja: a jemi në ëndërr apo zhgjëndërr? A mos njëzet vite kalese “demokratike” nuk kanë qënë gjë tjetër veçse mbjellje iluzionesh gënjeshtare, mbi ndërtimin e një shoqërie të shkëputur nga diktatura e dogmat e saj dhe sot një vendim i Ministrisë së Drejtësisë na zgjon nga letargjia e na bën të shohim në sy ringjalljen e një të shkuare, të cilën shumkush e dënon vetëm për formë?

T’i mohohet familjes së Sokol Sokolit, apo të tjerëve në kushtet e tij, e drejta e dëmshpërblimit, e atij dëmshpërblimi qesharak e hipotetik që jep Shteti për punën e papaguar të të dënuarve të diktaturës, duke u justifikuar ky veprim me motivin e termit “terrorist”, që ka ekzistuar në vendimet e gjykatave komuniste, nuk është vetëm një përdhunim zyrtar i kujtimit të herojve të vërtetë të këtij Vendi, por edhe një poshtërim cinik e djallëzor i të gjitha viktimave të komunizmit. Në Shqipëri terroristët e vërtetë, ata që terrorin e kishin profesjon, duke e ushtruar në të gjitha nivelet e duke shkaktuar me bindje e vetëdije të plotë dhjetra mijra tragjedi shqiptarësh të pafajshëm, jo vetëm që nuk janë përgjigjur para asnjë gjyqi për krimet e tyre, por zenë poste edhe të larta në administratën e shtetit, marrin pensione të majme e bëjnë biznese të frytshme, madje jo rrallë edhe shpërblehen e dekorohen.

Duke shfletuar një fjalor të njohur të italishtes gjeta këtë përkufizim të fjalës terrorizëm : “ Metodë e luftës politike e bazuar në dhunën frikësuese ( vrasje, sabotime, atentate me dinamit etj ) të përdorura nga organizata të fshehta revolucionare.” Akt-akuzat e gjyqeve të diktaturës janë plot me shprehje të tilla të trilluara me mjeshtëri nga arkitektët e dhunës e të mashtrimit, por një i burgosur në pranga, i futur në burg vetëm e vetëm se ka dashur të largohet nga mizoria e një shteti tiran, nëse shpreh protestën në forma të ndryshme, deri në revoltë që mbetet në kuadrin e një veprimi simbolik, si pasojë e së cilës torturohet e pushkatohet me ato akuza, edhe në logjikën më të thjeshtë të një demokracie nuk mund të klasifikohet si terrorist. Ai term moralisht e ligjërisht duhet t’i vishet xhelatëve të tij, por nëse Shqipëria zyrtare ende sot, mbas njëzet vjet purgatori demokratik, vazhdon të mos e pranojë këtë vizion, provon pa mëdyshje se, në thelbin e saj, mbetet komuniste, madje enveriste, se nuk ka forca të dalë nga errësira e dogmave të së shkuarës, se pavarësisht nga demagogjia e termave “demokratike” dhe “evropiane” nuk është as njëra dhe as tjetra.

Nëse ligjet e botës demokratike sot dënojnë me forcë terrorizmin që mbjell qindra e mijra viktima në të katër anët e planetit, pa dënuar me vdekje asnjë idhtar të tij, legjislacioni ynë që mundohet të përshtasë e të huazojë atë të Evropës, në rastin tonë e njëjtëson atë me vendimet e mendësinë e ligjeve të komunizmit shqiptar. Fakti përbën një absurditet në vetvete që mund të spjegohet ose me paaftësinë për të kuptuar ndryshimet e kuadrove politikë e shoqërorë që prodhojnë ligjet në fjalë ose, në rastin më të keq, me prirjen për të ruajtur në forma të kamufluara ligjet e mendësinë e diktaturës. Ai komision Kuvendi dhe ajo Asamble, që kanë miratuar një ligj që i mohon familjarëve të të pushkatuarve të Qafë Barit të drejtën e dëmshpërblimit, mund të jenë shprehje e një forme të sofistikuar neokomunizmi, por, sigurisht, nuk kanë asgjë të përbashkët me parimet e me moralin e një demokracie.

Dua të ushqej iluzionin, se ajo përgjigje kobzezë e ndonjë funksionari apo komisioni të Ministrisë së Drejtësisë të jetë vetëm një “lajthitje” burokratike, ose fryt i ndonjë keqinterpretimi juridik të ligjit apo dispozitave. Nëse nuk është kështu, i bëj thirrje njerëzve të politikës e të institucioneve, që nëse kanë për zemër sado pak imazhin e këtij Vëndi dhe idealin e demokracisë, të veprojnë menjëherë, pa asnjë ngurim për të shfuqizuar një ligj të tillë të llahtarshëm, që është një turp për Shtetin dhe shoqërinë shqiptare.

Nëse nuk do të jetë kështu, nëse kjo thirrje nuk do të gjejë jehonë në tryezat e vendim marrjes, nëse familjet e të pushkatuarve nuk do të marrin atë që u takon, duhet të pranoj me keqardhje se njëzet vite iluzionesh e shpresash u shkrinë si vesa në diell e se ne, fatkeqësisht, qënkemi të dënuar të mos shohim kurrë dritën e demokracisë së vërtetë.

Dhjetor 2010

Nuk ka turp me te madh!

Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
<<  1    2    3  >>

Powered by XMB 1.8 Partagium Beta Build 20110207PM
Developed By Aventure Media & The XMB Group © 2002
Procesi i kryer nė 0.3213739 sekonda, 38 pyetje