Kuvend-eDSH
Aktiv pėr herė tė fundit: Aktiv pėr herė tė fundit : Kurrė
Nuk keni hyrė [Hyrje - Regjistrohu]


Version i printueshėm | Dėrgo pėr njė shok
Nėnshkruaj | Shtoni tek preferencat
Autori: Subjekti: Ligji i Luftes me Shqiperine
Eni_P

Postuar mė 22-10-2002 nė 08:41 Edit Post Reply With Quote
Ligji i Luftes me Shqiperine

ne Greqi eshte akoma ne fuqi.

Diku lexova nga A. Puto, se ky ligj sipas te drejtes nderkombetare eshte i pafuqishem, mqs Shqiperia ka qene e okupuar nga Italia ne ate kohe. Dhe se Traktati i Miqesise mes dy vendeve i nenshkruar me 1996, po ashtu e hedh disi poshte.

Kur kam qene ne fakultet ne vit te 4, kam pas si prof. per Ballkanin Paskal Milon, dhe nje dite nder te rrallat qe na vinte te na bente leksione, e pyes:

- si ka mundesi qe Ligji i Luftes mes Shqip. e Greqise eshte akoma ne fuqi dhe mqs ju jeni e Minister i Jashtem i vendit tone, a mudn te na thoni se cfare ka bere pala shqiptare ne kete drejtim ?

Pergjigja e tij ishte pak a shuem nje shpjegim i rrethaneve kur hyri ne fuqi, e sipas tij eshte kerkuar njehere ne parlamentin grek nga Pasoku, qe ky ligj te shfuqizohej, por propozimi i socialisteve nuk fitoi dhe kerkesa e tyre i hodh poshte nga shumica parlamentare ne ate kohe.
Por vazhdoi, me 1996 ne keminenshkruar nje Mareveshje te Miqesise midis dy popujve, e cila nenkupton se midis dy vendeve nuk ekziston situata e luftes.

Mua keto gjera m'u duken pak kontradiktore, dhe nuk jam specialiste ne fushen e jurisprudencen, por si ka mundesi qe akoma ne Greqi ekziston ne fuqi ky ligj ?

Nga ana juridike, traktati i miqesise mes dy popujve a ka fuqi ta shfuqizoje kete ligj ?

Pse qeveria jone nuk insiston ne heqjen e ketij ligji ?

Po nga ana e te drejtes nderkombetare, a bie poshte nje ligj i tille, sic thekson Puto, mqs Shqiperia nuk perbente nje shtet te pavarur kur ky ligj erdhi ne fuqi ?





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 6-12-2002 nė 15:06 Edit Post Reply With Quote
"indirekt" - c'thote Baleta mbi kete ēeshtje

Letër nga Shqipëria

I nderuari zotëri Teodor Pangallos,

Mbase nuk e dini fare se kush jam. Unë e di kush jeni dhe çfarë posti keni pasur në qeverinë e Greqisë. Tani mësova me shumë kënaqësi dhe me mjaft habi se keni deklaruar publikisht që jeni arvanitas. Edhe jemi takuar bashkë, pavarsisht se mund të mos mbani mend. Kam pasur rastin ( nuk po them “dhe kënaqësinë” që të mos mendoni se tani po filloj nga hipokrizitë) të takohem me ju kur ishit ministër i puënve të jashtëme të Greqisë dhe keni qenë në Tiranë në delegacionin e kryesuar nga Shkëlqesia e Tij, presidenti i Greqisë Kostis Stefanopullos, për vizitë shtetërore në Shqipëri në mars të vitit 1996.

Gjatë asaj vizite presidenti i Greqisë dhe ju patët mirësinë të prisnit me radhë, përfaqësuesit e 8 partive politike shqiptare.

Partia e tetë në këto takime ishte ajo e “Rimëkëmbjes Kombëtare Shqipëtare”, delegacionin e së cilës e kryesoja unë. Mbase ju nuk ju interesojnë më këto takime, por unë ruaj mbresa të çmuara nga biseda që u zhvillua me atë rast. Një gazetë shqiptare “Dita Informacion:” e datës 24 mars 1996 këtë veprimtari të takimeve të delegacionit grek me partiakët e Shqipërisë e raportonte nën titullin “Baleta përballë Stefanopullosit sulmom dhe mbron...”. Unë do të kisha parapëlqyer që për saktësi, seriozitet dhe gjuhë diplomatike gazeta të kishte përdorur një titull më të goditur “Baleta flet sinqerisht për marrëdhëniet shqiptaro-greke”. Por gazetaria e re e Shipërisë edhe atëherë ishte disi provokuese ndaj politikanëve nacionalistë shqiptarë.

Në atë takim me sinqeritetin më të madh kam shprehur admirimin tim për presidentin grek, për ju e qeveritarët e Greqisë, për të gjitha qeveritë që ka pasur Greqia, duke u nisur nga fakti i pamohueshëm se të gjithë janë kujdesur në maksimum për t’u shërbyer interesave kombëtare greke, gjë që duhet të bëhet shembull për qeveritarët e funksionarët e shtetit shqiptar. Natyrisht në atë takim pati njëfarë nervozimi nga ju dhe ambasadori juaj në Tiranë, kur nuk ishim në një mendje se si duhet kuptuar e zbatuar reciprociteti në marrëdhëniet shqiptaro-greke, që duhet të jetë e vetmja bazë e sigurtë për zhvillimin fatlum të këtyre marrëdhënieve. Sot këto marrëdhënie janë gjymtuar, sepse janë futur në kallëpet më paradoksale që ka njohur historia, quhen marrëdhënie të shkëlqyera “miqësie vëllazërore” por në kushtet e “gjendjes së luftës”, të cilën Greqia vazhdon ta mbajë me Shqipërinë për më se 6- dhjetëvjeçarë.

Kur u ula në tryezën e punës të shkruaj këtë letër as zyrtare, as private, por gjithsesi politike vura përpara një sërë librash për referim. Në librin që mua më ndihmon shumë “Historia botërore. Një këndvështrim i ri”, shkruar nga profesori i Universitetit të Uellsit, Clive Ponting dhe botuar në Britani në vitin 2000 u ndala tek pjesa ku ai përmend “Luftën 100-vjeçare”, para disa shekujsh, në Europë midis Francës e Anglisë dhe “Luftën fetare 30-vjeçare” që u zhvilluar po në Europë nga viti 1618 deri në vitin 1648 ( Paqa e Vestfalisë). Në këtë luftën e dytë shumë shtete e minishtete europiane u përplasën pa kurrfarë rregulli si veturat në rast aksidenti automobilistik në autostradat e sotme moderne. E pra “Gjendja e Luftës” së pashpallur, të pazhvilluar dhe “të papërfunduar” midis Greqisë e Shqipërisë, që zgjat prej 60 vitesh, e ka kaluar dyfishin e kohëzgjatjes së luftës fetare 30-vjeçare në Europën e shekullit të XVII dhe po konkuron për rekord në kohëzgjatje me “Luftën 100-vjeçare”.

Ju, i nderuar Pangallos, keni qenë ministër i jashtëm i Greqisë në një qeveri të kësaj partie që është në fuqi edhe sot. A mendoni vallë se Greqia, që pretendon rol të veçantë në Ballkan, si qahja i Bashkim-beut Europian, ka vendosur vërtetë që “Gjendjen e Luftës” me Shqipërinë ta çojë deri në një cak kohor sa të kapërcejë kohëzgjatjen e “Luftës 100-vjeçare”? Greqia nuk e ka të vështirë ta bëjë këtë dhe Shqipëria s’ka si e ndalon këtë sepse qeveritë e pushtetet e të dy vendve janë shumë të kënaqur që po i japin botës një shembull unik të zhvillimit të “miqësisë vëllazërore ” edhe në “gjendje lufte”. Mos vallë kështu, në mënyrë kaq spartane, konceptohet në Greqi “miqësia luftarake” midis dy popujve fqinj?!

Ne në Shqipëri nuk kemi asnjë perceptim të qart për këtë. Por kemi një kryeministër, që ju patjetër e njihni, Fatos Thanas Nanon, që na ngushëllon e na mashtron me fjalët se “gjendja e luftës” me Greqinë qenka vetëm një relike e rrallë, që u dashka pranuar e toleruar në qafën tonë të vrarë nga zgjedhat e huaja, edhe si talisman që të mos na e zërë syri i keq “miqësinë vëllazërore” shqiptrao-greke të ndërtuar më shumë kujdes gjatë 25 viteve të fundit, pra qysh nga koha kur me ndihmën vëllazërore greke u “ftoh në prapanicë” miqësia e madhe shqiptaro-kineze.

Atëherë drejtuesit e politikës e të diplomacisë shqiptare u kthyen nga “miqësia shqiptaro-greke në gjendje lufte”, jo sepse ishin të prirur të respektonin mençurinë popullore shqiptare se “kur nuk ke më pulën, ha sorrën”, por sepse Greqia, zotëri Pangallos, kur kryeministër u bë Andreas Papandreu dhe ministër i jashtëm, Karolos Papulias, shpërtheu me një “stil të ri” ofensivën për ta bërë Shqipërinë një vasale greke, siç është sot. Në atë kohë ( viti 1987) diplomacia greke nuk e pati aspak të vështirë të mashtronte se u hoq “ligji i gjendjes së luftës”, sepse qeveritarët dhe shefat e diplomacisë në Shqipëri ishin shumë të gatshëm ta gëlltisnin për vete dhe t’ua servirnin shqiptarëve si dhuratë të ëmbël greke këtë mashtrim.

Kështu bënë dhe pushtetarët dhe shefat e diplomacisë së Shqipërisë në kohën e “tranzicionit demokratik”. Në vitin 1994 unë, si deputet, kërkova interpelancë me ministrin e jashtëm, Alfred Serreqi, të sqaronte nëse ishte hequr apo jo në Greqi “Ligji i luftës” me Shqipërinë. Para se ministri shqiptar të vinte në parlamënt reagoi ambasada e Greqisë në Tiranë nëpërmjet këshilltarit Failadhis. Ato që deklaroi publikisht Failadhis na i përsëriti ministri ynë i jashtëm në parlament për të krijuar përshtypjen e rreme se Greqia e kishte abroguar “Ligjin e luftës”. Natyrisht unë e kundërshtova në bazë të fakteve dhe dokumenteve që kisha, se nuk ishte ashtu. Më pas ministri tjetër i jashtëm i Shqipërisë, Paskal Milo, na fshehu për gati një vit shkresat zyrtare greke se “Ligji i luftës” ishte në fuqi. U detyrova ta denoncoja këtë fakt në sshtyp dhe të theksoja se pas deklaratve greke të vitit 1987 se ky ligj kishte rënë nga fuqia këto shkresa greke ishin si n jë shpallje lufte për herë të dytë nga Greqia kundër Shqipërisë. Tani vonë, më në fund, dolën disa pushtetarë të lartë si Godo, Meidani dhe e pohuan se kishte qenë ashtu siç kisha thënë, se Greqia e ka bërë të qartë që nuk e ka hequr “gjendjen e luftës” me Shqipërinë.

Të gjitha këto kanë ndodhur sidomos gjatë 25 viteve të fundit. Kam qenë diplomat i ri në Ministrinë e Jashtëme të Shqipërisë kur Greqia kërcënoi me ndërhyrje ushtarake Shqipërinë në vitin 1967 dhe udhëheqësi shqiptar Enver Hoxha në një kongres të Frontit Demokratik kërcënoi me kundërgoditje të ashpër. Nuk mund ta dinja, as e di edhe sot, se ku e gjeti ai atë guxim; nëse ishte ky kërcënim që frenoi ofensivën ushtarake greke, apo ndonjë presion ndërkombëtar! Mbase ju në Greqi jeni në pozicion më të mirë për të ditur ose mësuar diçka për këtë. Më kujtohet se për diplomacinë shqiptare vendosja e diktaturës ushtarake të kolonelëve në Greqi solli shumë shqetësime. Por si për çudi ishte diplomacia ushtarake e kolonelëve që bëri atë që duhej bërë në marërdhëniet midis dy vendeve, pranoi vendosjen e marrëdhënieve diplomatike.

Diplomatët civilë grekë edhe këtë hap nuk e bënë pa bizantinizma. Në Nju Jork, ku zhvilloheshin bisedimet midis përfaqësuesit grek, Bicios ( më vonë kur u bë ministër i jashtëm kam pasur nderin ta takoj edhe unë në OKB dhe kur jepte pritje në “Hotel Pierre” në Avenynë e famshme të pestë në Manhatan) dhe përfaqësuesit shqiptar, Sami Baholli, pala greke ngulte këmbë që të kishte qoftë dhe një pusullë nga Shqipëria se do të respektoheshin të drejtat e minoritetit grek. Edhe pasi u paraqit një broshurë me fjalimin e kryeministrit të asaj kohe, Mehmet Shehut, ku trajtohej ky problem , përsëri pala greke donte që kjo broshurë t’i përcillej asaj me një shkresë zyrtare shoqëruese nga Misioni diplomatik i Shqipërisë. Dhe ashtu u bë. Ja një fakt konkret përse unë admiroj politikanët e diplomatët grekë që ia bëjnë hyzmetin punës së tyre deri me vogëlima të tilla që duken sherrake e qesharake. Politikanët e diplomatët shqiptarë janë shumë larg këtij arti e kësaj teknike diplomatike greke.

Sipas rregullave të së drejtës ndërkombëtare me vendosjen e marrëdhënieve diplomatike merr fund “ipso facto” (vet vetiu) ajo që quhet “gjendje e luftës”, edhe nëse ajo kishte ekzistuar deri atëherë. Por nuk ka shkuar e nuk po shkon në këtë rrugë logjika e politikës së Greqisë. Politikanët civilë grekë më në zë, duke përfshirë edhe Konstantin Karamanlisin, e mallkuan vendosjen e marrëdhënieve diplomatike dhe akuzuan pushtetin ushtarak se “shiti interesat e Greqisë për disa lëkurë kecash”. Kjo ironi bëhej se sapo kishte filluar një tregti simbolike midis dy vendeve, Greqisë e Shqipërisë. Pas këssaj tregtie me “lëkurë kecash” në Shqipëri erdhi një gazetar grek me një mbiemër që shkaktonte buzagazje tek shqiptarët, Filipidis. Një miku im me origjinë nga Mati e shoqëroi këtë Filipidisin në vizitat e organizuar në mënyrë shumë rreptë nëpër Shqipëri, sepse ishte vizitë me shumë rëndësi e spec, ishte siç thuhet në të folmen zhargon “eveniment”.

Pastaj edhe mua, po me origjinë nga Mati, më erdhi radha të isha “protagonist” në zhvillimet e marrëdhënievet shqiptaro-greke. Si përfaqësues i Ministrisë së Jashtëme kam shoqëruar në udhëtimin e parë zyrtar dhe të organizuar në Shqipërinë e jugut ambasadorin e parë grek në Tiranë, zotëri Denis Karajanis, këshilltarin e tij Vikas, sekretarin e dytë, shqiptarin diplomat grek Ilia Papas, që e fliste gjuhën shqipe në nëndialektin e Shkodrës nga ishte nëna e tij. Sipas rregullit unë dhe një kolegu im (Th.N.) kemi bërë një relacion për këtë udhëtim. Këtë relacion e ka përmendur kalimthi edhe Enver Hoxha në njërën nga veprat e tij. Ndonjëherë do të shkruaj më gjërë mbresat nga ky udhëtim. Nuk ka dyshim se edhe ambasadori grek, një njeri shumë i kulturuar dhe i sjellshëm, ka bërë raportin e tij. Sikur të botoheshin këto dy raporte krah për krah në ndonjë gazetë! Do të ishte një kuriozitet diplomatik.

Kjo do të kishte dhe një vlerë të vogël praktike sepse tani në Shqipëri, i nderuari Pangallos, dalin dhe shegertë të propagandës së çakërdisur në favor të tezave shoviniste greke që më paraqesin mua person me ndjenja progreke meqenëse u zgjodha në fillim të viteve 1970 për të bërë atë shoqërim diplomatik në atë udhëtim të parë të diplomacisë greke në zonat e minoritetit. Këta janë “paradokset shqiptare” që të njëjtin njeri disa e shpallin si antigrekun më të tërbuar, disa të tjerë si progrekun e maskuar vetëm se bën punën që i duhet Shqipërisë, edhe për të kundërshtuar veprimet armiqësore të Greqisë edhe për të kërkuar marrëdhnëie normale midis dy vendeve e popujve. Në Greqi sikur nuk ju ndohdin gjëra të tilla dhe politikanët e diplomatët grekë kanë shumë më tepër fat se ne këtu në Shqipëri.

“Miqësia vëllazërore” në “gjendjen e luftës” përparoi me hapa të shpejta gjatë 10 viteve kur politikën e jashtëme shqiptare e dominonin Sofokli Lazri e Ramiz Alia. Në atë kohë e botuan në Shqipëri edhe ta ë librin “Dy popuj miq” me autor Enver Hoxhën, kur ky ishte shumë i drobitur nga shëndeti dhe ishin të tjerë që vepronin në emër të tij.

Në atë kohë më larguan edhe mua nga diplomacia shqiptare njerëzit të cilët e dinja si ishin filogrekë të shpallur dhe që përveç të tjerash hakmerreshin se në OKB për rezolutën për Qipron unë kisha mbajtur një qëndrim që nuk i pëleqente diplomacisë greke. Unë kam thënë disa herë poblikisht se ka qenë edhe presioni nga Athina mbi politikën e Tiranës që ka ndikuar për të më larguar mua nga diplomacia në fillim të vitit 1983. Mos vallë kamë bërë gabim që jam shprehur kështu, i dashur arvanitas Pangallos, se mund të mos jetë kështu ?! Mos vallë kam përgojuar padrejtësisht politikën e Athinës, sepse ndoshta ajo nuk bën punëra të tilla në Tiranë, pasi diplomacia greke e njeh mirë parimin e mosndërhyrjes në punët e brendshme të një vendi tjetër?!

Edhe gjatë 10 viteve të “tranzicionit demokratik” në Shqipëri kur skenën politike e kanë dominuar Fatos Nano, Sali Berisha, Aleksandër Meksi, “miqësia shqiptaro-greke” në kushtet e “gjendjes së luftës” ka lulëzuar më tej. Unë pranoj se këtu është edhe ndihmesa juaj shumë e madhe, i nderuar arvanitas Pangallos. Por ju them sinqerisht se nuk më bën zemra t’ju përgëzoj për këtë. Vetëm ia kam zili Greqisë të cilës edhe arvanitasit i bëjnë shërbime të çmuara në kurriz të Shqipërisë, kurse kësaj Shqipërisë sonë shërbime të tilla nuk ia bëjnë as ata që njihen për dyzim ndiesishë të përkatësisë etnike, dhe as ata “burra malsie” shqiptare që u hapet rruga për në majat e pushtetit. Besoj se shumë nga këta pushtetarë e politikanë shqiptarë i keni njohur edhe ju, i nderuari Pangallos, dhe ua keni blerë mendjen, ndjenjat e qëllimet me kohë. Unë nuk kam çfarë të them për politikanë si Fatos Nano ( i Pitulenjve), Gramoz Pashko, Genc Pollo, Paskal Milo, Aleksandër Meksi që në Greqi duhet t’i njihni në disa breza. Edhe Berishës iu pa hairi qysh kur u tha minoritarëve “ i gëzofshi tokat e shqiptarëve”. Po kështu edhe shumë të tjerëve.

Gjëja më paradoksale në marrëdhëniet shqiptaro-greke dhe në praktikën ndërkombëtare, i nderuari ish-ministër i jashtëm arvanitas i Greqisë, besoj se është nënshkrimi i një “Traktati miqësie dhe bashkëpunimi” edhe në kushtet kur njëra palë (Greqia) mban në fuqi “Ligjin mbi gjendjen e luftës” dhe pala tjetër Shqipëria bën sikur kjo nuk ka ndonjë ndikim.

Ky traktat turpi për diplomacitë e të dy vendeve dhe talljeje vetëm për Shqipërinë është nënshkruar kur kryeministër i Shqipërisë ishte Aleksandër Gabriel (Gavril) Meksi, ortodoks shqiptar, bizantinist, jo minoritar, jo arvanitas si ju, por gjithsesi bir i një oficeri grek. Gazeta “Athens Njuz”, që unë nuk e di sa autoritet ka në Greqi, në prill të vitit 1992 është mburrur se në Shqipëri u bë kryeministër bir i një oficeri grek që kishte luftuar për Greqinë në Azinë Vogël, Aleksandër Meksi, i biri i Gabrielit. A mund t’i shpifë gjëra të tilla shtypi i Athinës?! Unë nuk jam fare i mërzitur që gazeta greke është mburrur për këtë. Edhe ne këtu në Shqipëri mburremi, sikurse jeni mburrur ju kohët e fundit, që arvanitasit në Greqi janë bërë presidentë, qeveritarë, gjeneralë, kanë qenë heronj të revolucionit grek. Unë do të mburresha që ju si arvanitas të ishit përsëri ministër i jashtëm i Greqisë. Do të dëshiroja që sa më shumë arvanitas të ishin në vende me rëndësi në Greqi në çdo lëmi. Do të kërceja përpjetë nga gëzimi sikur ndonjë nga emigrantët e shumtë shqiptarë në Greqi të arrinte të bëhej kryeministër i Greqisë, e sidomos sikur dikush nga Çamëria të arrinte në të tilla ofiqe. Por nuk besoj se kjo do t’u pëlqente shumë grekëve!

Hyra në këto arsyetime sepse tani ky Aleksandër Meksi, që ka nëshkruar në emër të Shqipërisë traktatin e turpshëm të miqësisë me Greqinë pa përfunduar “gjendja e luftës”, më kërkon mua 100 000 dollarë amerikanë si dëmshpërblim për moralin e tij gjoja të cënuar pse e kam përmendur edhe unë shkrimin mburrës të gazetës greke. Nuk e di si veprohet në Greqi në raste të tilla, sepse sherri për e mua nga Greqia ka ardhur. Kur një grek në Amerikë, Spiro Agnju, i cili ishte nënpresident i SHBA, u demaskua në shtyp me fakte që ende nuk ishin provuar gjyqësisht me vendim të formës së prerë, asnjë gazetar nga ata që e denoncuan dhe e demaskuan në publik nuk u padit në gjykatë. Kurse Spiro Agnju dha dorëheqje. Kur kongresmenin amerikan Xhejms Trafikant, të cilin shqiptarët e njohin mirë, e demaskuan gazetat për vepra penale ende të pagjykuara, asnjë gazetar nuk u detyrua nga gjykata amerikane ta dëmshpërblente dhe Trafikanti u dënua e tani është në burg. Kur presidentin Bill Klinton e demaskuan sa nuk ka ku të vejë më gazetat për punë flirtesh seksuale asnjë gazetar nuk u gjykuar pse kishte përmendur gjëra të tilla pa u vërtetuar më vendim gjyqësor të formës së prerë.

Kurse kur unë në Shqipëri citoj atë që ka shkruar një gazetë e Athinës për babain e ish-kryeministrit tonë se ka qenë oficer grek, na ndëshkojë me vendime gjyqëssore sepse nuk duhet të shkruajmë asgjë që nuk është vërtetuar më parë me vendim të formës së prerë. Mos është ndonjë drejtësi e llojit biznatin që nuk e njohim ne dhe na vjen nga Greqia, ku po përgatiten tani juristë për Shqipërinë?! Sikur të ndihmonit, jo mua, për vëllezërit e një gjaku, shqiptarët, ta merrnin vesht përfundimisht të vërtetën për këtë punë : ka pasur apo jo Greqia një oficer të quajtur Gabriel Meksi nga Labova pranë Gjirokastrës. Besoj se nuk është ndonjë punë e zorshme për ministrinë greke të ushtrisë të hapë dokumentet, as për ndonjë zyrë vërtetimesh në Athinë të lëshojë dëshminë për të vërtetën. Meksi këtu në Shqipëri nuk më ndahet me gjyqe pse unë nuk po i vërtetoj me vendim gjyqësor se çfarë ka bërë babai i tij në Greqi. Po unë nuk mund të vë në lëvizje gjykatën greke për punë tëtilla, sepse si jurist, mendoj se asnjë gjykate greke me të drejtë nuk do të më quante të legjitimuar për të ngritur padi. Kurse ju në rrugë administrative mund të bëni diçka. Qetësojeni ju lutem ish-kryeministërin tonë, Aleksnadër Meksi.

Tani nuk mund të them me siguri cili ka qenë roli juaj në përgatitjen e nëshkrimin e atij traktatit të miqësisë në luftë. Por në verën e vitit 1993, në një drekë të shtruar nga presidenti i Turqisë, Sulejman Demirel, në kopshtin e pallatit “Dollma Bahçe” në Stamboll për delegacionet parlamentare e qeveritare të Konferencës së vendeve të Detit të zi ( unë kryesoja delegacionin parlamentar shqiptar) kam pasur një bashkëbisedim të acaruar me deputetin grek Efremollu. Prej tij mësova se vizita e Aleksandër Meksit në Athinë pak më parë ishte konsideruar e dështuar , madje nuk u nëshkrua as traktati i miqësisë. Për mua ishte i qartë shkaku. Aleksandër Meksi në valixhen e tij diplomatike nuk mundi të merrte në Athinë dhuratën që donin patjetër mikpritësit, një nen në ligjin kushtetues për të drejtat e njeriut që u lejone shtetasve të Shqipërisë të zgjidhnin vet sipas qejfit e tekave se cilës kombësie i përkasin.

Pranoj edhe para jush atë që e kam bërë me vetëdije para kombit tim dhe para Zotit se jam “mëkatari” kryesor që e pengoi Meksin t’jua sillte këtë dhuratë. Mos i vini asnjë faj atij! Në prill të vitit 1993 në kundërshtim të acaruar me pushetarët e Shqipërisë dhe me kryesinë e PD-së , unë me ndihmën e dy deputetëve të tjerë e bllokova këtë nen të shkatërrimit të kombit shqiptar dhe të poshtërsisë në “miqësinë vëllazërore në kushtet e gjendjes së luftës “ midis shqiptarëve e grekëve. Sikur të ishte miratuar ai nen dhe gjithë ata shqiptarë që ka rregjistruar si grekë Janullatrosi me organet e shtetit grek, gjithë ata që kanë ndërruar emrat në zyrat e Shqipërisë si të ishte ndërrimi i emrit njeë ndërrrim papuçesh do të ishin bërë “grekë”. Atëherë mbase ju do të ishit i kënaqur dhe pak i habitur se deklarata juaj se ka 600 000 grekë në Shqipëri do të kapërcehej të paktën deri në një milion. Mirëpo tani kjo do të bënte që pohimi juaj se jeni arvanitas të mos kishte vlerën që merr.

Tani unë e di se këto qëndrime që kanë mërzitur politikën në Athinë e grekofilinë në Shqipëri kanë qenë njëri ndër shkaqet kryesorë që Berisha me Meksin në vitin 1996 sajuan dispozitë ligjore të posaçme që të më pengonin të rikandidoja për në parlamentin shqiptar. Ndërsa tani Meksi, biri i oficerit grek, përpiqet që të më pengojnë nëpërmejt gjykatave të Shqipërisë të merrem me publicistikë nacionaliste shqiptare. Ju arvanitasve ndoshta nuk ju ndodh kjo nga bijt e oficerëve grekë në Greqi. Ne shqiptarëve na ndosh këtu brenda në Shqipëri kjo gjë. Çudi, apo jo?!

Për shkak se nuk desha të pengoj rrjedhjen spontane të ndjenjave e të mendimeve u vonova pak në parashhtrimin e sebepit që mora penën për të shkruar këtë letër, domethënë që u ula para kompjuterit, megjithëse një grekofil i tërbuar këtu në Shqipëri më ka qortuar që përdor kompjuter, meqenëse kjo vegël pune qenka vetëm shpikje e prodhim i të krishterëve perëndimorë dhe unë si mysliman ( ai thotë si fondamentalist islamik) nuk paskam të drejtë ta përdor. Sebep, pra, u bë një shkrim nga Athina i botuar para disa ditësh në të përditshmen tiranase “TemA” me titullin shumë të gëzueshëm dhe intrigues për mua : “‘Teodor Pangallos: ne shqiptarët e vjetër” dhe me një nëntitull : “ Deklarata befasuese e ish-ministrit të jashtëm grek ( duhej të ishte më saktë të Greqisë AB) dhe një prej personaliteteve më të spikatura europaine”.

Ishte dhe një sebep i dytë. Më 4 nëntor në një të përditshme tjetër të Tiranës, “Shekulli”, që unë herë pas here e kam quajtur gazetë grekofile është ribotuar shkrimi “Grekët, shqiptarët dhe amerikanizmi” marrë nga “National Revië” , me autor Jay Nordlinger. Sipas tekstit në gjuhën angleze të marrë nga “Internet” ky shkrim paska titullin “Bashkësitë Europiane, reportazh nga Greqia e Shqipëria”, madje dhe një titull dytësor që i referohet posaçërisht Shqipërisë si “Izraeli i Ballkanit”. Pra gazeta e Tiranës “Shekulli” ka bërë një manipulim të vogël, por shumë të dëmshëm në titull. Për më tepër titulli i gazetës shqiptare nuk pasqyron sakt thelbin e shkrimit dhe të mesazhit të autorit Jay Nordlinger. Ky u flet hapur lexuesvet se grekët jan thellësisht antiamerikanë edhe pse kanë përfituar shumë nga Amerika, ndërsa shqiptarët janë tmerrsisht pro-amerikanë, sa ë Europa me qesëndi po i quan “ Izraeli i Ballkanit”, edhe pse për gjysmë shekulli nuk ia panë hajrin Amerikës, por mbetën në komunizmin më të ashpër në botë.

Janë shumë të çuditshme këto punë. Grekët kanë përfituar në maksimum nga Perëndimi , sidomos nga SHBA dhe përsëri tani shfaqin “antiamerikanizëm”, si në rastin e bombardimeve kundër Serbisë dhe në rastin e luftës kundër terrorizmit. Kurse shqiptarët, që mbetën më të varfërit e më të përbuzurit e Europës, autorët e huaj po i barazojnë tani për pro-amerikanizmin e tyre me sionizmin dhe Izraelin. Sjelljen e shqiptarëve që i kanë drejtuar sytë tek Amerika unë nuk e konsideroj aspak si paradoksale apo të tepruar, sepse qysh herët shqiptarët i varnin shpresat tek Amerika. Këtë e ka shpjeguar shumë mirë në librine tij Xhorxh Fred Uilliams, ish-përfaqësues diplomatik amerikan në Athinë në fillim të shekullit XX. Edhe autorë të tjerë përmendin se në fillim të viteve 1920 një gazetë amerikane u detyrua të shkruante “Një republikë amerikane në Europë” duke pasur parasysh që shqiptarët kërkonin me këmbëngulje një protektorat amerikan në vend të atij italian, ose në vënd të coptimit të Shqipërisë së mbetur londineze midis Greqisë e Serbisë. Pra, nuk është ndonëj kapërcim i madh nga emërtimi “Republikë amerikane në Europë”, i përdorur në fillim të viteve 1920, tek emërtimi “Izraeli i Ballkanit” në vitin 2002. Tjetër punë nëse është apo jo kështu që Shqiptarët duan të bëhet dhe amerikanët duan ta bëjnë Shqipërinë ( cilën Shqipëri nuk është qartësuar ende) një “Izrael të Ballkanit”, përsa i përket përkujdesjes amerikane për të. Kam frikë se është më shumë një xhelozi europiane që sajon të tilla terminologji për të na prishur përsëri punën ne shqiptarëve.

Për t’u sqaruar më mirë vet dhe për të sqaruar më tepër ndonjë lexues që nuk është i njohur me shumë materiale iu referova librit të gazetarit amerikan Robert D. Kaplan “ Fantazmat e Ballkanit”, botim në gjuhën angleze në vitin 1994. Roberti ka jetuar shumë vite në Athinë. Libri i tij siç kanë shkruar disa gazetarë shqiptarë që kanë marrë leksione gazetarie në Athinë qenka shumë i urryer në Greqi. Kapitujt e fundit të këtij libri, që tërbuakan bashkëqytetarët tuaj, tashmë janë përkëthyer edhe në gjuhën shqipe. Mua libri i Kaplanit më ka pëlqyer dhe më ka shërbyer shumë, sidomos pjesa që bën fjalë për Greqinë. Kam lexuar diku se ky libër i ka shërbyer edhe ish-presidentit amerikan Bill Klinton për të kuptuar se çfarë po ndodhte në Ballkan para se të merrte vendime serioze për ndërhyrjen amerikane në rajon. Por mbi të gjitha më ka lënë mbresë arsyetimi i fuqishëm që bën Kaplan për mendësitë dhe poltikën greke dhe përfundimi që nxjerr ai se grekët nuk mund të bëhen kurrë perëndimorë, se ata stomakun duan ta kenë në Perëndim, por zemrën nëLindje, në Moskën e ortodoksisë. Këtë ndoshta nuk e ka pasur mirë parasysh Jay Nordlinger kur ka përshkruar me mllef antiamerikanizmin e grekëve dhe ka përshkruar me qejf e zell të madh pro-amerikanizmin e shqiptarëve.

Kjo mënyrë të shkruari, veç kënaqësisë që në Perëndim po fillojnë të kuptojnë e vlerësojnë se shqiptarët janë shumë të dashuruar pas Amerikës e amerikanëve, me ka lënë edhe njëfarë shije të pakëndshme. Jo vetëm pse me grekët jemi fiqnjë e “vëllezër në gjendje lufte”, dhe pse ju, i nderuar Pangallos, tani jeni vetdeklaruar grek me origjinë shqiptare, por edhe për hir të të vërtetës. Më duket se Nordlinger e ka tepruar si me akuzat ndaj grekëve për antiamerikanizëm, edh në interpretimin me ngjyrime sioniste të pro-amerikanizmit të shqiptaëve. Ai madje na ka cënuar pak në sedër e në ndjenjat fetare ne, myslimanët shqiptarë, se na quan myslimanë të kotë . Sipas tij qenkan vetëm ca marifete që bëjnë Arabia Saudite dhe vendet e Gjirit që ende krijohet ideja se paska mbetur ende ca myslimanë dhe paska ende Islam në Shqipëri.

Nuk më vjen mirë që pro-amerikanizmi i shqiptarëve të reklamohet në mënyrë spekuluese për të nxjerrë më në pah anti-amerikanizmin e grekëve. Jemi apo nuk jemi demokratë, intelektualë të kohës moderne, pastaj fqinjë, madje disa na thonë se paskemi dhe prejardhje të njëjtë, nga pellazgët e lashtë, për të cilët flitet si për fantazmat, dhe për të cilët si dëshmi më konkrete kemi muret me gurë ciklopikë dhe njëfarë trashëgimie terminologjike që ruhet në gjuhën shqipe, kuptohet dhe në të folmen më arkaike të arvanitasve në Greqi.

Për të kuptuar pse pro-amerikanizmi tradicional i shqiptarëve nuk u shpërblye me kohë si anti-amerikanizmi ose pro-amerikanizmi i dyshimtë i grekëve më ndihmoi libri i trashë në gjuhën angleze i Stefen Dorill me titull “M16. Pesëdhjetë vite opercaionesh speciale”, një histori e veprimeve agjenturore të Perëndimit në shumë vende. Kapitulli XVII i këtij libri është titulluar “Greqia dhe krijimi i para-shtetit”.Në faqen 305 është shkruar : “Qysh nga Lufta e Dytë Botërore britanikët kanë qenë kundërshtari më i mrekullueshëm i Partisë Komuniste të Greqisë (KKE) dhe ishin të vendosur që Greqia e pasluftës të ishte jo-komuniste, me qëllim që të ruante interesat jetike të Britanisë në vijat e komunikacionit nëpër Mesdheun Lindor deri në Suez dhe për naftën në Lindjen e Mesme”. Pas këtij citimi nuk ka nevojë për shumë koment pse Anglia dhe SHBA e shpëtuan Greqinë nga rënia nën sundimin e komunizmit sllavo-bolshevik, i cili kishte baza shumë më forta në Greqi dhe lanë Shqipërinë e shqiptarët, që ëndërronin për “republikë amerikane në Europë” nën sundimin e komunizmit jugosllav e sovjetik. Kështu që qenkan disa interesa konkrete e konjuktura politike ndërkombëtare që edhe anti-amerikanizmin e grekëve e marrin për pro-amerikanizëm, dhe pro-amerikanizmin e shqiptarëve e trajtojnë në atë mënyrë që të zëvëndsohet me anti-amerikanizëm, sikurse u zëvendësua gjatë regjimit komunist në Shqipëri.

Tani duket se ndjenjat pro-amerikane të shiqptarëve po sjellin dy lloj reagimesh ndaj nesh. Njëri është reagimi xheloz europian për interesimin që mund të kenë SHBA për faktorin shqiptar në Ballkan. Tjetri është reagimi ende konfuz amerikan për të vlerësuar si duhet këtë simpati tradicionale të shqiptarëve për Amerikën dhe për ta trajtuar më ndryshe faktorin shqiptar, si mbështetjen më të natyrshme për gjeopolitikën amerikane në Ballkan. Diçka duket po ndryshon në të mirë të shqiptarëve, në zbatim të asaj strategjie politike që senatori Helms propozonte në vitin 1983 në Kongresin amerikan, që SHBA të përpiqëeshin për një shtet të bashkuar shqiptar si digë pritëse e vërshimit sovjetik, sot pansllavisto-ortodoks.

Kur mësoj se një angleze, antare e Partisë Komuniste Greke, Miranda Vikers, që ka bredhur shumë në trojet shqiptare dhe ka shkruar shumë për të larguar idenë e bashkimit të shqiptarëve, tani ka bërë libër për të trajtuar problemin e Çamërisë filloj e besoj se diçka shumë serioze po lëviz për çështjen shqiptare në tërësi. Kjo po ndodh pasi senati amerikan shtroi për disktim “çështjen e Çamërisë”, madje e bëri këtë para se ta bënte ai që i takonte në radhë të parë, parlamenti i Shqipërisë, i cili ka ende frikë të madhe nga Athina të ecë në gjurmët e komisionit të senatit amerikan. Por, besimin që diçka po lëviz ma shton edhe prania juaj, i nderuar Pangallos, në atë veprimtarinë për “prezantimin e Antologjisë së Këngëve të Arvanitasve të Greqisë”, ku ju i paskeni thënë ato mendimet vyera e fjalët e bukura për domosdoshmërinë e njohjes e të ruajtjes të vlerave kulturore e të të folmes së lashtë arvanitase në Greqi.

Të them të drejëtn nga aq sa dija unë për veprimtarinë tuaj kam qenë shumë skeptik se mund të vinte kjo ditë që të lexoja në gazetë fjalë kaq me vend të thëna nga ju në sallën e Arkivit Folkloriko-Muzikor në Athinë, kur u paraqit libri kërkimor e studimor i këngëtarit dhe muzikologut arvanitas Thansis Moraitis. Unë deri tani kam qenë nën mbresat dëshpëruese që më kishte lënë nervozizmi juaj në sallën e “Pallatit të Brigadave” në Tiranë, gjatë takimit me presidnetin Stefanopullos kur përmenda se marrëdhëniet shqiptaro-greke do të përfitonin shumë nëse edhe për shqiptarët çamë në Greqi do të respektoheshin po ato të drejta si për popllsinë grekofon në Shqipëri në bazë të të drejtës ndërkombëtare për minoritetet. Të paktën reagimi nervoz të kishte mgbetur vetëm detyrë e ambasadorit tuaj në Tiranë që ishte i pranishëm në atë takim dhe kërceu nga vendi e shkoi të thithte më shumë ajër pranë dritares. Atëherë ende nuk kishta dëgjuar se dhe vet presidenti grek mund të ketë origjinë shqiptare. Por ai më bëri ta admiroj dhe më shumë me qëndrimin e kthjellët që mbajti dhe nuk kërkoi si përgjegjësat e diplomacisë që çështja e reciprocitetit në marrëdhëniet shqiptaro-greke të katandisej në gjetje e dhënie ndërtesash për konsullatat.

Më kishte mbetur një pezm i madh qysh ku ju, i nderuar Pangallos, gjatë një vizite në Shkup e rritët numrin e grekëv në Shqipëri dhjetëfish, nga 60 000, në 600 000, duke ua kaluar edhe shovinstëve më të njohur të politiës e propagandës greke, si Nikolas Geixh, që qysh kur isha unë amsador në OKB,ë vitet 1970 shkruante në “Nju Jork Tajms” se në Shqipërti kishte 400 000 grekë të persekutuar, që brenda një nate i kishin shpallur shqiptarë, kur “Vorip-Epiri” u la në shtetin turko-shjqiptar. Nuk shuhet as shija e hidhur që sa ishit ministër i jashtëm nuk bëtë ndonjë veprim për të ndryshuar qoftë në përmasa simbolike qëndrimin ndaj çështjes çame, por vazhduat të njëjtat spekullime me çështjen e minoritetot grekofon në Shqipëri. Un ëpërdor më shumë termin “grekofon” sepse në fakt minoritarët në Shqipëri nuk janë grekë por vllehë e shqiptarë të greqizuar në gjuhë e vetdije. Kanë pësuar atë proces si shqiptarët e vjetër në Greqi nga kisha greke e mësuesit grekë. Madje grekofonët në Shqipëri janë të vendosur mjaft vonë si argatë.

Kur mendoje shkruaj kështu kam përpara librin e mrekullueshëm të arvanitasit Aristidh P. Kola ( Kolia) të titulluar “Arvanitasit dhe preardhja e grekëve” që sapo është vënë në qarkullim në gjuhën shqipe në Tiranë. Indiferenca, pazotësia, por edhe diknakëria sabotuese në fushën e përkëthimeve e botimeve në Shqipëri e kanë pas privuar lexuesin shqiptar nga ky libër. Veçse ju në Greqi e keni pasur prej shumë vitesh në dorë këtë thesar dhe këtë armë të mrekullueshme për të kuptuar, afirmuar , kërkuar ato që ju i shtroni tani kaq drejt dhe kaq me vend në fjalët që keni thënë për kulturën, gjuhën e historinë e arvanitasve në Greqi.

Duke lexuar librin e të ndjerit Aristidh, vdekja e të cilit ka lënë mbrapa edhe njëfarë misteri, ndjej edhe më shumë se më parë keqardhje që nuk kam patur rastin e mundësinë të mësoja greqisht, të paktën sa për të lexuar. Sado që shërbehem me librat në gjuhët shqipe, frenge, angleze, ruse e italiane shoh se për diplomatin e politikanin shqiptar janë shumë të dobishme njohuritë e përdorimit, të paktën pasiv, dhe të gjuhëve greke, turke, arabe. Këtu në Shqipëri deri tani na janë servirur në gjuhën shqipe mjaft libra greke të shkruar në frymë shoviniste ndaj shqiptarëve. Kanë qarkulluar libra të Sebastianosit e të Janullatosit, të Spiromilos eVasilis Kondis (me origjinë shqiptare).

Për fat të mirë tani kanë filluar të botohen nga autorë shqiptarë edhe libra me peshë për çështjen çame, për marrëdhëniet greko-shqiptare, për subjekte që kur kemi filluar të shkruajmë në shtyp në fillim të viteve 1990 shiheshim si njerëz që po bënim herezi, aq shumë ishte rrënjosur në opinionin e përgjithëshëm ideja se çësshtja çame ishte tabu. Tani një miku im, Albert Kotini, ka bërë e botuar libra voluminozë të rëndësishëm e me shumë vlera për çështjen çame. Folkloristi Fatos Mero Rrapaj me një punë vemohuese ka dhënë thesaret e folklorit çam. Janë botuar edhe përmbledhje dokumentesh arkivale për çështjen çame. Sapo është vënë në qarkullim monografia voluminoze dhe me peshë të madhe shkencore “Tensioni greko-shqiptar 1939-1949” e përgatitur nga Prof.Assoc.Dr i Shkencave historike, Beqir Meta. Ka edhe botime të tjera. Është një gjë shumë e mirë që këto çështje nuk po mbeten më t’i trajtojnë të parët të huajt, që nuk mbetet puna për të na e shtjelluar çështjen çame vetëm një angleze, antare e Partisë Komuniste të Greqisë.

Pritëm shumë gjatë për të marrë në dorë librin “Arvanitasit” të Aristidh Kolës. Shpresojmë të kemi shpejt edhe atë librin në paraqitjen e të cilit ju mbajët fjalët e dëshiruara të dëgjojmë prej jush. Por mbi tëgjitha na gëzon e na përmallon fakti që ju tani deklaroni në Athinë se gjyshja juaj fliste shqip. Sinqerisht kemi kujtuar se e kishit zët po t’jua përmendnin të tjerët këtë fakt dhe na merrnit inat kur ndonjëherë në shkrimet tona i referoheshim të ndjerit e të nderuarit gjyshit tuaj, ish gjeneral e kryeminisstër i Greqisë në vitet 1920, i cili bëri shumë për të krijuar atmosferë të shëndeshtme në marërdhëniet midis dy vendeve e dy popujve dhe mbi të gjitha pranoi ekzistencën e minoritetit shqiptar në Greqi (gjë që sot mohohet) dhe i bëri zap ato sillogjet vori-epirote që kanë qenë ghjithnjë pararojë e shovinizmit grek kundër Shqipërisë dhe tani janë më agresive se kurrë. Për fat të keq ajo punë e gjyshit tuaj nuk është vazhduar. Për fat të keq nuk pamë as tek ju, kur ishit ministër, shenja dëshire që të ripërtërihej ajo punë. Mund të mos kemi arritur t’ju kuptojmë. Mund të keni pasur asyet tuaja që ne nuk i kemi vënë re mirë. Mund të keni dhe tani arsyet tuaja, ndoshta dhe të karakterit politik, që merrni pozicionin që ne e përshëndesim, mbase me entuziazëm të parakohshëm.

Megjithatë është një gjë emrekullueshme kur njihesh me fjalët tuaja : “ Për ne humbja e gjuhës arvanitase është si të kemi humbur atdheun, sepse përmban një kulturë që jo në kushtet e një shtypjeje, sepse arvanitasit nuk mund t’i shtypte kush arvanitasit në Greqi sepsse ishin gjeneralë, kryeminisrra presidentë etj...por vetë ata e “gëlltitën” të shkuarën e tyre, sepse në mënyrë fanatike qenë të bindur se ishin grekë dhe me ndihmën edhe të mësuesve arritën ta zhdukin gjuhën arvanitase, të cilën askush nuk e flet sot të paktën nga mosha ime e poshtë. Tani lavdi zotit na kanë mbetur ende ca gjyshe e gjyshër që flasin. Mirëpo është gjynah që kjo gjuhë të humbasë...”.

Vetëm një herë më është dhënë rasti të qëndroj në Greqi për një javë në një seminar ndërkombëtar në Rodos. Nuk e harroj gazetaren greke që m’u afrua ndryshe nga pjesëmarrësve të tjerë dhe gjithsesi arritëm të komunikonim në gjuhën shqipe të renë e të vjetërn. U habitën disa kolegë të seminarit gjermanë, anglezë , ruse kur gjatë drektës u thamë se po komunikonim në gjuhën shqipe e arvanitase dhe se praradhësit e gazetares kishin emrigruar drejt Greqisë para 700 vitesh. Ajo ishte e re, jo gjyshe. Tani janë kushte që ruajtja e shqipes së moçme dhe modernizimi i saj për t’u afruar sa më shumë me të sotmen të mos mbeten punë gjyshesh e gjyshërish, as punë e mësuesve që duan të zhdukin shqipen tek arvanitasit që të mos mbeten as sgjurmët e fundit të përkatësisë së tyre etnike shqiptare e të lidhjes së tyre të natyrshme me shqiptarët. Unë kështu e kuptoj nëntekstin e fjalëve tuja, zotëri Pangallos. Lumturohem që këto mesazhe të hapura e të nënkuptuara po i përcjell një person me rol e ndikim në politikën e diplomacinë e Greqisë, të cilit duhet t’i bëhet mbështetje në këtë rrugë ai potencial që tashmë zotërojnë arvanitasit dhe ai rol që kanë zënë e luajnë në jetën greke edhe të emigruarit nga Shqipëria.

Libri i Aristidh Kolës përmend edhe dukuri negative se si grekët kanë abuzuar dhe pastaj keqtrajtuar rolin e arvanitasve në historinë e Greqisë, si kanë shtrembëruar të vërtetta historike, faktet jetësore për të thelluar procesin asimilues nda arvanitasve. Ky rrezik sot po kërcënon edhe shqiptarët e tanishëm në Greqi, emigrantët. Por ky rrezik kërcënon edhe shqiptarët në Shqipëri.Një propagandë e madhe bëhet për të përçuar idenë se shqiptarët e Shqipërisë s jugut qenkan grekë. Është ai rrezik që kaq mirë e zbuloni tani ju, zotëri Pangallos, se nuk ishte zotësia greke për dhunë e shtypje që i bëri arvanistasit të harrojnë gjuhën ( pra të humbasin atdheun), por ideja e gabuar që përqafuan se ishin grekë.

Besoj se me fjalët që keni thënë tani së fundi, zotëri Pangallos, na keni përcjellë mesazhin se duhet ta konsiderojmë si një incident fatkeq që duhet nxjerrë nga përdorimi ynë publicistik ( nga kujtesa është vështirë të dëbohet) deklarata juaj se ka 600 000 grekë në Shqipëri. Në Shqipëri ka vetëm shqiptarë dhe pak grekofonë. Shqiptarët nuk duhet të pësojnë fatin e keq të arvanitasve në Greqi në pikpëpamje gjuhësore e kulturore, të mos tjetërsohen nën presionin e helenizmit. Shqiptarët duhet të zënë mend mirë nga fjala juaj, zotëri Pangallos, të kuptojnë se “ gjaku ujë nuk bëhet”, se dhe pas shumë shekujsh kujtesa historike e përkatësisë mund të ringjallet në mënyrë të dhimbshme. Prandaj shqiptarët nuk duhet t’u vënë veshin këngëve të sirenave të helenizimit, sepse vetëm humbasin e nuk fitojnë.

Edhe grekët do të bënin mirë të mos vazhdonin në rrugën e sjellen asimiluese ndaj shqiptarëve. Fjalët e ish ministrit të tyre të jashtëm duhet t’u shërbejnë të kuptojnë se ëshët ndërmarrje e dështuar dhe nuk sjell gjë të mirë për miqësinë e vërtetë, jo “ vëllazërim në gjendje lufte”. Edhe shqiptarët, edhe grekët janë kombe dhe shtete të vegjël dhe në një botë të trazuar ku të përpijnë dallgë të mëdha të politikës së integrimeve e globalizmit kanë nevojë të kultivojnë nacionalizmi e tyre jetik. Por larg shovinizmit. Kur nacionaizmi grek kalon në shovinizëm ndaj shqiptarëve grekët humbasin shumë edhe për vete. Kur shqiptarët mohojnë nacionalizmin e tyre duke kujtuar se kështu marrin me të mirë nacionalizmin grek vetëm inkurajojnë shovinizmin grek.Grekët nuk duhet të gëzohen sepse një ditë gjërat kthehen në shtratin e natyrshëm dhe atëherë ka më shumë dhimbje për të dy palët.

Kur shkruaj këto rreshta, i nderuari Pangallos, kam në dorë librtin “Nacionalizmi. Konceptete kyçe” të studiuesit tëmirëfilltë të problemit të nacionlaimzit, Anthony D. Smith, botuar në Britani në vitin 2001. Ai argumenton dobëinë dhe vlerat e nacionalizmit për gjithë popujt e vendet dhe për marrëdhëniet ndërkombëtare. Në kundërshtim me ata që e shpallin nacionalizmin relike të të shkuarës ai thotë qysh në fjalinë e parë “Nëse ka një pikë për të cilën kemi rënë në një mendje është se termi “nacionalizëm” është shumë i kohës”.

Marrëdhëniet shqiptaro-greke duhet të jenë të mbështetura mbi respektimin e të drejtave e të interesave kombëtare të të dy palëve. Kam pasur rast t’u lutem gazetarëve grekë dhe britanikë që në Athinë ta përcillnin mesazhin tim se Greqia nuk do të gjejë mik më të mirë se nacionalistët shqiptarë që i vështrojnë marrëdhëniet me këtë sy dhe nuk duhet të besojnë shumë në gatishmërinë e njerëzve që vihen në shërbim të saj për ekspansionizëm e asilim helen në kurriz të shqiptarëve. Shepsh kam mbajtur qëndrime shumë kritike ndaj politikiës greke që vetëm prish e nuk ndreq punë në marrëdhëniet shqiptaro-greke. Kam pasur mundësinë të njihem me diplomatë grekë, duke filluar qysh nga ambasadori dhe personeli i parë i ambasadës së Greqisë që u hap në fillim të viteve 1970 në Tiranë, pas një mungese të gjatë marrëdhëniesh diplomatike midis dy vendve.

Fola për atë udhëtimin e parë në Shqipërinë e jugut me diplomatët grekë. Atëherë mendoja se ky udhëtim do të shërbente shumë që në Athinë të njihnin realitetin dhe të ndiqnin arsyen për të bërë gjëra të mira jashtë ambicieve shoviniste.Por tani pas 30 vitesh me keqardhje shoh se si është spekuluar nga shteti grek për ta kthyer zonën e Shqipërisë së jugut në një shtojcë të Greqisë dhe për ta përdorur si tramplin që të shtrijë edhe më në veri pa pushim ato praktika që e bëjën një arevanitas, ju zotëri Pangallos, të mjerohet për humbjen që ka pësuar gjuha e kultura arvanitase në Greqi. Ndaj këtyre praktikave ne në Shqipëri nuk duhet të heshtim. As ju në Greqi nuk bën të heshtni, sepse të tilla praktika krijojnë probleme që për t’u ndrequr mund të shkaktojnë fërkime të mëdha.

Kur kam qenë ambasador në OKB kisha kontakte të rregullta e të mira me përfaqëssues të Greqisë. Në Nju Jork nuk mungojnë restorantet e shkëlëqyera greke ku kolegët e mi më nderonin duke më ftuar në darka e dreka. As unë nuk mbetesha borxhli, sepse restoranti “Moby Dick” në “Park Avenu” ishte nga më të mirët për përgatitjen e prodhimeve të detit. Pronari ishte i ndjeri Kosta Trika, grekofon nga Delvina, që fliste mjaft mirë mirë gjuhën shqipe, ndonëse kishte emigruar prej 50 vitesh, së pari në Egjipt pastaj në SHBA. Ai e ndjente veten shqiptar, siç e ndjente dhe e motra që, ndonëse nuk fliste shqip, na priste në shtëpi si vëllezër.

Jay Nordlinger ka pasur arsyet e tij që shkrimin e vet e ka ndërtuar me teknikën e krijimit të kontrastit të theksuar midis anti-amerikanizmit mosmirënjohës të grekëve dhe prop-amerikanizmit gati izrealit të shqiptarëve. Për konjukturë e cic-mice politike mund ta ndjeja veten të kënaqur që amerikanët të moderohen në përkëdhelitë e tepruara që i kanë bër Greqisë për një kohë të gjatë, nganjëherë duke rrezikuar edhe interesat e Shqipërisë. Por as kam besuar , as besoj se anti-amerikanizmi i grekëve është në atë shkallë, në ato përmasa dhe aq pasionant sa e përshkruan Nordlinger nga inati që Greqia nuk ka mbajtur në çështjen e luftës kundër terrorizmit atë qëndrim të radhitjes pa kushte në anën e Amerikës si qeveria shqiptare.

Tani, i nderuar zotëri Pangallos, po marr në dorë librin “Të fundmit terroristë të kuq në Europë”, shkruar nga Geoge Kassimeris, dhe botuar në gjuhën angleze në Britani në vitin 2001. Në këtë libër përshkruhet se si terrorizmi në Greqi për gati 3-dhjetëvjeçarë ka bërë kërdinë, sidmos në diplomatët e funksionarët e huaj. Kassimeris ankohet se asnjë terrorist nuk është zbuluar e jo më të jetë kapur. Libri përshkruan luftën midis dy partive kryesore greke për punën e terrorizmi dhe tolerancën e partisë tuaj ndaj kësaj dukurie. Por, edhe më shumë të bën përshtypje se në libër del që vendet perëndimore, duke përfshirë SHBA, janë treguar për shumë kohë tejet të buta ndaj Greqisë që nuk merrte masat e duhura kundër terrorizmit. Bie shumë në sy që vetëm tani , pasi SHBA mori një qëndrim krejt të ri në luftën kundër terorizmit ndërkombëtar, më shumë për arsye gjeopolitike, se nën tronditjet nga aktet e 11 shtatorit 2001, edhe mbi Greqinë u rrit presioni. Dhe në Greqi u bë fushatë kundër grupeve terrorste, çka do të thotë, sipas mendimit tim, se paska qenë një terrorizëm zyrtarisht i toleruar, në mos i lejuar apo i inkurajuar, sikurse kanë akuzuar njëri trjetërin politiknaët grekë.

Lufta kundër terrorizmit në shkallë vendi e ndërkombëtare duhet bërë patjetër. Por nuk duhet keqpërdorur që të krijohen situata të rënda e tensionuese, sikurse u krijua në rastin e Irakut. Prandaj anti-amerikanzmin e politikës shtetërore apo të opinionit publik në Greqi nuk jam i prirur ta shoh në mënyrë spekuluese sikurse na sugjeron gazetari amerikan. Më duket se Kasimeris e ka paraqitur më mirë problemin e terrorizmit në Greqi. Qëndrimet e Greqisë e të grekëve kundër ndërhyrjes së NATO-s kundër Serbisë nuk i shoh si anti-amerikanizëm, por si proserbizëm fanatik e arrogant dhe si anti-shqiptarizëm i hapur. Nëse grekët do të niseshin nga parimet e drejtësisë, interesate Ballkanit kurrë nuk duhej të mbanin qëndrime të tilla. Ky qëndrim ka qenë edhe një armiqësi ndaj arvanitasve.

Qëndrimin e Greqisë e të grekëve ndaj radhitjes pa kushte në krah të Amerikës për luftën globale kundër terrorizmit, e sidomos në çështjen e Irakut përsëri nuk e shoh si rrjedhojë e anti-amerikanizmit, por si një politikë drejtpeshimi të vështirë midis parimores dhe pragmatikes, midis interesave të tashme e të perspektivës. Në këtë rast kam përshtypjen se janë politikanët grekë dhe opinioni grek ata që manovrojnë më me shkathtësi midis rrymave e shkëmbenjëve të nënujshëm në detin e trazuar të politikës e të diplomacisë.

Kur shkruaj në këtë mënyrë për paralelizmat që ka bërë gazetari amerikan midis anti-amerikanizmit grek dhe pro-amerikanizmit shqiptar nuk më pëlqen aspak të jap rast që ndonjë gazetë e Tiranës të përsërisë atë që bënte gazeta e partisë në pushtet “ZP”, e cila më 12 dhjetor 2000 botonte shkrimin “Baleta, i pari dhe i fundit antiamerikan në Shqipëri”. Mund të jeni i sigurtë, zotëri Pangallos, se me këtë letër juve nuk ju drejtohem as nga pozitat e antigrekut, sikurse jam cilësuar shpesh, as të anti-amerikanit siç shkruan kjo gazetë. As kam qenë, as kam arsye personale të jem antigrek, apo anti-amerikan. Antigrekë mund të bëhen ata që hiqen si shumë grekofilë. Anti-amerikanë ka dhe në Shqipëri, jo vetëm në Greqi. Anti-amerikanizmi në përgjithësi është koncept i diskutueshëm.

I nderuar, zotëri Pangallos, ju jam shumë mirënjohës që me fjalët tuaja të fundit për vendin dhe rolin që duhet të kenë arvanitasit në jetën kulturore e shoqërore të Greqisë dhe në ruajtjen e pasurimin e vlerave shumëshekullore të thesarit të përbashkët kulturor e historik shqiptar na jepni shkas për entuziazëm të ri në mbrojtjen e këtyre vlerave nga rreziqet që arvanitasve u kanë kushtuar më së shumti.

Por është edhe kënaqësi kur bie një rreze e re ndriçuese për të mënduar e për t’u shprehur për marrëdhëniet shqiptaro-greke.

Përshëndetje vëllazërore

Abdi Baleta





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 7-1-2003 nė 14:58 Edit Post Reply With Quote
Shqiperia, Greqisë: HIQNI LIGJIN E LUFTËS

Parlamenti debaton rreth ligjit te luftes me Greqine dhe problemit te pronave te cameve. Ministri i Jashtem, Ilir Meta: "Nuk duam te spekulojme me problemin cam, por ai eshte nje problem i te drejtave te njeriut, nje problem civil dhe i pronave"

Shkruan: Alketa MYFTIU

Per here te pare, Parlamenti shqiptar ben objekt diskutimi ekzistencen e ligjit te luftes qe Greqia vazhdon ta mbaje prej gati 60 vjetesh me Shqiperine. Ministri i Jashtem Ilir Meta, me nje gjuhe diplomatike, i beri thirrje Athines te shfuqizoje ligjin e luftes me Shqiperine. I thirrur ne interpelance per kete ceshtje, Meta theksoi se qeveria shqiptare e "ka ne vemendjen e saj problemin e abrogimit te ligjit te luftes dhe te ceshtjes came, qe rrjedh prej tij. Ne nuk duam te spekulojme me problemin cam, por ai eshte nje problem i te drejtave te njeriut, nje problem civil dhe i pronave". Vetem disa dite para se Greqia te marre Presidencen e radhes se BE-se, Tirana shfaq synimin e saj per te hapur dy nga ceshtjet me te mprehta qe rendojne ne marredheniet mes dy vendeve. Duke e vleresuar bashkepunimin mes dy vendeve, te hershem dhe mbi baza te thella historike, kryediplomati shqiptar, pa asnje ekuivok, u shpreh se nje nder problemet me serioze qe rendon ne marredheniet mes Tiranes dhe Athines eshte padyshim ligji i luftes.

"Historia jone eshte histori luftrash e paqesh, varferi e progres, mbi te gjitha dy popuj qe jetojne ne miqesi dhe qe ndertojne sebashku politiken e fqinjesise se mire. Por midis nesh ka edhe probleme te historise, te cilat kerkojne zgjidhje, per te kontribuar me shume ne forcimin e miqesise dhe stabilitetit ne rajon dhe me seriozi eshte ligji i luftes". Nje ligj qe daton ne 1940, kur territori i pushtuar i Shqiperise u perdor nga Italia fashiste per te sulmuar Greqine sovrane. Me vone, nga ky ligj derivuan edhe nje sere aktesh nenligjore dhe dekretesh, te cilat ligjeruan edhe sekuestrimin e pronave te popullsise came ne veri te Greqise. Per Tiranen keto konsiderohen probleme dypaleshe, qe kerkojne gjetjen e nje zgjidhjeje mes dy vendeve. Sipas Metes, ekziston nje e drejte nderkombetare dhe private, ku Shqiperia dhe Greqia jane shtete pale, te cilat do te sherbejne si instrumenta ligjore per zgjidhjen e drejte te kesaj ceshtje. "Ceshtja e pronave came, - nenvizoi ai, - nuk eshte nje problem i pazgjidhshem, pasi ka raste analoge ne historine boterore, te cilat me ane te negociatave dhe perpjekjeve diplomatike kane gjetur zgjidhje". Ne kete menyre, Meta duket se paralajmeroi nje nga pikat e nxehta ne axhenden e diplomacise shqiptare per vitin e ardhshem, hedhja ne tryezen e bisedimeve te ketyre dy ceshtjeve, qe sipas tij, kane krijuar jo pak probleme mes dy qeverive ne te kaluaren. Por terhoqi vemendjen ai, qeveria shqiptare kerkon, qe problemi i pronave came te mos shnderrohet ne nje "boomerang" ne marredheniet e Shqiperise me Greqine, pasi zgjidhja e tij do t'i sherbeje marredhenieve te miqesise e te bashkepunimit dypalesh. Se pari, per kete, sipas Metes, duhet qe Greqia te abrogoje ligjin e luftes me Shqiperine, "nje ligj, sa ireal aq edhe absurd, shfuqizmi i te cilit duhet te ishte bere me kohe. Kjo do te sherbeje me pas si hapi i pare per fillimin e zgjidhjes se problemit cam".

Shqiperia dhe Greqia jane anetare te Kombeve te Bashkuara dhe nenshkruese te Kartes mbi ndalimin e kercenimit kundrejt integritetit territorial te shteteve. Ndersa ne vitin 1996 Parlamentet e dy vendeve kane ratifikuar Traktatin e Miqesise Shqiperi-Greqi. Keshtu, edhe nga pikepamja morale, edhe juridike, ekzistenca e ligjit te luftes behet i kote dhe absurd njeheresh, tha numri dy i ekzekutivit shqiptar. Duke perfunduar se Ballkani eshte i mbingarkuar nga konflikte, te trasheguara dhe te reja, qe kane gjeneruar kriza te renda gjate viteve te fundit, por Shqiperia gjithmone ka qene pjese e zgjidhjes se tyre. Mbi keto baza, qeveria e Tiranes deshiron te gjeje nje zgjidhje per problemet e mesiperme. Ndersa deputeti Neritan Alibali, iniciuesi i kesaj analize ne Parlament, propozoi ngritjen e nje grupi negociuesh mes dy Parlamenteve per t'i ardhur ne ndihme diplomacise, ne menyre qe te gjendet nje zgjidhje efikase dhe e shpejte per abrogimin e ligjit te luftes. I mbeshtetur edhe nga ministri Meta.

Ligji i luftes, si u vendos

Duke perdorur territorin e pushtuar te Shqiperise, Italia ndermori me 1940 nje sulm kunder Greqise sovrane. Nje muaj me vone, me 28 tetor 1940, Greqia vendosi ligjin e luftes me Shqiperine dhe Italine. Me 10 nentor me dekret mbreteror nr. 2636 u vendos sekuestroja ndaj pasurive armike dhe veprimet juridike mbi to. Pas largimit te Italise, qeveria greke e hoqi kete ligj, per ta rivendosur ate ne vitin 1944. Por kete radhe vetem me Shqiperine. Ligji eshte pasuruar edhe me dekrete e akte nenligjore, qe kane te bejne me trajtimin civil e juridik te popullise came, te cilet u larguan me force nga trojet e tyre. Ne vitin 1971 Tirana lidh marredheniet diplomatike me Athinen. Por deri ne vitin 1987 nuk u arrit asnje veprim konkret per te mundesuar shfuqizimin e ketij ligji dhe dekreteve qe rridhnin prej tij. Ne kete vit, qeveria e Papandreut miratoi vendimin per heqjen e ligjit te luftes. Por ky vendim nuk u ratifikua asnjehere nga Parlamenti. Ne qershor te 1999, Ministria shqiptare e Puneve te Jashtme, nepermjet ambasades se saj ne Athine, kerkoi nje prononcim zyrtar nga Ministria e Jashtme greke per gjendjen e ketij ligji. Ne informacionin e mberritur nga MPJ e Greqise thuhej se ligji vazhdonte te ishte ne fuqi dhe te gjithe aktet nenligjore dhe dekretet qe rridhnin prej tij.

Marrë nga "Koha jonë"





“non solum sibi vivere, sed et aliis proficire”

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
kastriot

Postuar mė 9-1-2003 nė 18:03 Edit Post Reply With Quote
Ligji i Luftes me Shqiperine

KAPITULLIM I SHQIPËRISË NË LUFTËN KUNDËR "LIGJIT TË LUFTËS"



Për "Ligjin e luftës" kundër Shqipërisë që Greqia e mban në fuqi për më shumë se 60 vjet kemi shkruar disa herë. Për këtë absurditet e cinizëm të pashoq të politikës greke ndaj Shqipërisë e shqiptarëve kohët e fundit kanë shkruar edhe disa gazeta të tjera. Kanë folur edhe politikanë shqiptarë që për shumë kohë mashtronin popullin e tyre se ky ligj ishte hequr. Megjithatë krijohen gjithmonë raste dhe episode të reja poshtërsie e agresiviteti nga ana e Greqisë dhe kapitullimesh të reja qesharake nga politika e diplomacia e Shqipërisë sa bëhet e domosdoshme që të rikthehemi në këtë temë.

Kanë qenë pushtetarët dhe diplomacia greke që para tre vitesh këmbëngulën që shqiptarët të merrnin vesh se Ligji i luftës me Shqipërinë ishte në fuqi dhe zbatohej për çdo kërkesë shqiptare lidhur me pasuritë e shtetasve shqiptarë në Greqi. Kurse nga mezi i vitit 2002 diplomacia greke i dha një përmasë të re, të natyrës thellësisht politike, mbajtjes në fuqi të Ligjit të luftës. Gjatë një debati mbi "Çështjen e Çamërisë" në Komisionin e Senatit amerikan për të drejtat e njeriut grekët shpallën se e mbanin në fuqi këtë ligj për të penguar çdo tentativë të mundshme të Shqipërisë për të shtruar në rrugë diplomatike për diskutin këtë çështje. Me këtë veprim diplomacia greke e shtriu edhe më shumë veprimin e Ligjit të luftës ( në fakt është Dekret i vitit 1940), që ishte miratuar për të trajtuar shtetasit shqiptarë si shtetas të një shteti armik dhe nuk kishte të bënte fare me çamët që në atë kohë ishin në Greqi, si shtetas grekë dhe që u dëbuan në fund të vitit 1944. Normalisht këta edhe sot duhen trajtuar si shtetas grekë të dëbuar me dhunë e në mënyrë të kundërligjëshme.

Pra diplomacia greke nuk ka asnjë të drejtë që të lidhë Ligjin e luftës me "Çështjen çame". Por diplomacia greke këmbëngul për një gjë të tillë dhe arriti ta detyrojë edhe politikën e diplomacinë e Shqipërisë ta pranojë një gjë të tillë. Këtë e bëri zëvendës-kryeministri dhe ministri i jashtëm Ilir Meta gjatë një interpelance parlamentare në fund të muajit dhjetor 2002. Në pamje të parë krijohej përshtypja se duke organizuar një interpelancë të tillë po bëhej një veprim për të mbrojtur interesate e Shqipërisë. Ishte një mashtrim. Ilir Meta në këtë interpelancë bëri një ankese shumë të vakët për absurditetin e këtij ligji dhe përsëriti edhe një herë një qaravitje të njohur të pushtetarëve të Tiranës që Greqia ta heqë këtë pengesë se po i shëmton marrëdhëniet e shkëlqyera shqiptaro-greke. Por, nga ana tjetër, gjatë kësaj interpelance Ilir Meta pranoi se mbajtja ose heqia e ligjit ka të bëjë me "Çështjen çame". Pra, pranoi atë që i interesonte Greqisë. Tani sa herë që t'i duhet Greqisë t'i mbyllë gojën kujdo që prek "Çështjen çame" do t'i referoihet Ligjit të luftës.

Në prag të Vitit të ri 2003 në Shqipëri bëri një vizitë zyrtare një zëvendës ministër i mbrojtjes i Greqisë. Ai nënshkroi bashkë me zëvendës-ministrin e mbrojtjes të Shqipërisë, minoritarin grekofon Pavli Zëri, një marrëveshje për ta vënë në dispozicion të Greqisë bazën ushtarako-detare në Bisht-Pallë, në veri të Durrësit. Një grek e një greqishtfolës nënshkruan një marrëveshje midis Greqisë e Shqipërisë që Greqia të ngulet ushtarakisht në territorin shqiptar edhe më në veri se lumi Shkumbin, ku gjoja grekët kishn caktuar kufirin maksimal të pretendimeve të tyre aneksioniste në kurriz të Shqipërisë. Për këtë nuk ka nevojë për më shumë koment që të kuptohet përse u bë.

Por, ai zëvendës ministri grek i mbrojtjes në konferencën e shtypit që dha bashkë me kolegun grekofon që përfaqësonte Shqipërinë me shumë fodullëk deklaroi se "Ligji i luftës" do të mbetet kështu siç është dhe shqiptarët nuk duhet ta ngrenë më çështjen e heqjes së tij. Me mënyrën si foli greku konfirmoi se vendimi i qeverisë greke i vitit 1987, që është paraqitur për shumë kohë në Shqipëri si heqie e Ligjit të luftës, nuk e ka hequr këtë ligj. Me një përçmin inatçor për shqetësimet shqiptare zëvendës-ministri grek i mbrojtjes u shpreh se ky ligj, pavarësisht se mbahet në fuqi nga grekët, qenka tashmë i kapërcyer nga zhvillimet midis dy vendve, sepse qeveritarët e të dy palëve kanë gjetur mënyra për të mos penguar për shkak të tij zhvillimin e marrëdhënieve. Kjo është njësoj si të thuash se pala shqiptare ka pranuar pa bërë llafe ato që ka dashur Greqia, pavarësisht se kjo mban në fuqi këtë ligj. Dhe kështu ka ndodhur në fakt. Kurse ato që duan shqiptarët e nuk i do Greqia janë penguar e do të pengohen në bazë të këtij ligji.

Arroganca greke në këtë rast u ngjit në një nivel të ri. Zëvendës-ministri grek praktikisht u tha shqiptarëve : ju mos e zini më në gojë këtë ligj se e di vet Greqia kur duhet zbatuar e kur duhet lënë në heshtje, kur duhet përmendur e kur jo.Greku po i thoshte paraprakisht Ilir Metës që gjatë viztës që do të bënte në Athinë me 6 janar 2003 dhe vizitës që do t'i kthejë homologu grek Papandreu pas një jave nuk duhej ta zinte me gojë Ligjin e luftës.

Më 9 dhjetor 2002 në gazetën "Panorama" në Tiranë është botuar një pjesë nga ditari i Enver Hoxhës i datës 23 qershor 1983 lidhur me marrëdhëniet me Greqinë. Enver Hoxha bisedon me ministrin e jashtëm pas një provokacioni të bërë kundër ambasadës shqiptare në Athinë. Enver Hoxha udhëzon ministrin e jashtëm që në notën e protestës për provokacionin " të përmendet çështja embajtjes në fuqi të ligjit absurd të luftës, që prej 40 vitesh, ligj i cili nxit pasionet e shovinizmit grek të veprojë me fjalë , me bomba, me kërcënime lufte kundër Shqipërisë. Pas " ngrohjes së madhe" të marëdhëieve greko -shqiptare në vitet 1984 e në vazhdim grekët sajuan mashtrimin se e kishin hequr ligjin e luftës në vitin 1987. Pushtetarët shqiptarë u lumturuan nga kjo dhe mashtruan për shumë kohë shqiptarët që të zbukuronion politikën greke.

Kjo lojë vazhdoi edhe në vitet kur Shqipëria u qeveris nga PD, nga presidenti Berisha e kryeministri Aleksandër Meksi, një bir oficeri të ushtrisë greke. Për të qartësuar zyrtarisht këtë gjendje, në maj të vitit 1994 shfrytëzova cilësinë time si deputet dhe kërkova interpelancë parlamentare me ministrin e jashtëm Alfred Serreqi. Para se të paraqitej ministri në seancë parlamentare ndërhyri publikisht ambasada e Greqisë në Tiranë nëpëmjet një "sqarimi" nga këshilltari Failadhis, i cili me disa formulime të mjegulluara e linte të paqartë punën, por i rekomandonte ministrit të jashtëm të Shqipërisë të deklartonte se ligji i luftës ishte hequr. Alfred Serreqi bëri pikërisht kështu, deklaroi në parlament se ishte hequr Ligji i luftës. Pas përgjigjes së Serreqit kam theksuar se nuk ishte ashtu dhe se diplomati gek duhej shpallur non-grta se kishte ndëhyrë në një inmtepelamcë parlamentarre të Shqipërisëe. Natyrisht qeveria e kryesuar nga Aleksandër Meksi, biri i një ish-ofeiceri grek, nuk mund ta mbronte dinjitetin e shtetit shqiptar.

Pas gati 10 vitesh në parlamentin shqiptar për të njëjtën çështje të Ligjit të luftës u paraqit zëvendës-kryeministri dhe ministri i jahstëm , Ilir Meta, i cili ndryshe nga Serreqi pohoi se Ligji i luftës ishte në fuqi. Ja çfarë marifetesh të pështira kanë ndodhur në diplomacinë shqiptare. Kur donin grekët të mohohej ekzistenca e Ligjit të luftës ministri i jashtëm Serreqi në emër të "qeverisë demokratike" shqiptare e bënte këtë. Kur deshën grekët të pohohet ekzistenca e Ligjit të luftës, madje të lidhej ky ligj me "Çështjen çame" ministri i jashtëm Ilir Meta në emër të qeverisë socialiste e bëri këtë. Si t'i quajmë këta pushtetarë e diplomatë?! Atdhetarë e politikanë të përgjegjshëm kurrsesi nuk bën t'i quajmë. Si t'i quajmë qeveritë shqiptare që njëra pas tjetrës puniste, demokratike, socialiste kanë gëlltitur rrenat greke, i kanë ripërtypur për vet si lopë pa dhëmbë këto rrena dhe pastaj i kanë lëshuar si bajga politike e diplomatike në publik për të mashtruar opinionin shqiptyar?! Meritojnë të quhen qeveri antikombëtare dhe sharlatane.

Për 25 vjet me radhë Greqia, deri në vitin 1970, Greqia u soll me një arrogancë të skajshme ndaj shtetit shqiptar dhe në kuadër të Ligjit për gjendjen e luftës nuk vendosi as marrëdhënie diplomatike dhe bëri gjithë poshtërsitë e mundshme ndaj Shqipërisë. Kur isha ende diplomat i ri bashkë me një koleg më me përvojë udhëtonim nga Kajro në Romë, në vitin 1969 dhe na takoi të futeshim për një orë në sallën e tranzitit të aeroportit të Athinës. Ishim të kujdesshëm të mos flisnim shqip me njëri tjetrin , sepse dhe në sallën e tranzitit rrezikonim të ishim objekt provokimesh greke. Ishim në territorin e një shteti armik me të cilin vendi ynë ishte zyrtarisht në gjendje lufte. Kurse tani vendi ynë është shesh i gjithfarë veprimtarishë greke, duke përfshirë edhe praninë pushtuese ushtarake. Dhe përsëri Shqipëria është në gjendje lufte me Greqinë, ndonëse grekët na thonë se kjo është miqësia më e mirë që mund të kemi. Ka 30 vite që grekët e përdorin heqien e Ligjit të luftës si karrem për të zënë në grep peshqit që drejtojnë pushtetin në Tiranë.

Për këtë marrëzi e fëlliqësi diplomatike hesht dhe Europa e kulturuar dhe e qytetëruar. Nuk turpërohet Bashkimi Europian që një anëtar i tij krijopn të tilla paradokse politike e diplomatike. Nuk shqetësohet Havier Solana që është shefi diplomatik i Bashkimit Europain dhe lëshon gjithandej receta për gjellë të shishme diplomatike. Por turpi më i madh është i atyre që quhen pushtetraë e diplomatë shqiptarë që nuk bëjnë asgjë për të vënë para turpit publik edhe këtë Europë cinike.

Në ditët e para të vitit 2003 shefat e diplomacive të Shqipërisë e të Greqisë do të shkëmbejnë vizita shumë miqësore në Tiranë e në Athinë. Do të ngrejnë dolli për mrekullitë që ka sjellë Ligji i luftës në marrëdhëniet midis dy vendeve. Grekët do të festojnë edhe një herë arrogancën e tyre, ndërsa shqiptarët kapitullimin dhe debelimin para pushtuesit. Dhe nuk ka si të ndodhë ndryshe kur ka qenë dhe është ashtu siç i deklaronte Azem Hajdari revistës turke "Tempo" më 5 gusht 1998 "Qeverinë shqiptare e drejtojnë oficerët e Greqisë". Njerëzit e Greqisë, civilë e ushtarakë, drejtojnë edhe politikën shqiptare në përgjithësi, edhe ekonominë shqiptare të kolonizuar, edhe kulturën shqiptare të sakatuar, edhe kishën shqiptare ordodokse të uzurpuar, edhe të gjitha sferat më vitale për një jetë kombëtare shtetërore të pavarur.



Abdi Baleta


Marre nga Rimekembja.


Kastriot






View User's Profile View All Posts By User U2U Member
Eni_P

Postuar mė 9-4-2003 nė 10:09 Edit Post Reply With Quote
Kadare: Ligji i luftes qe mban greqia eshte se pari fyes

Katër pyetje për Ismail Kadarenë

Intervistë eskluzive e shkrimtarit të shquar Ismail Kadare gazetës "55"

55 Ngjarja që vazhdon sot të dominoje realitetin botëror është lufta në Irak. Ju jeni shprehur disa herë për të. Me zhvillimin e ngjarjeve vazhdoni të keni të njëjtin qëndrim?

Kadare: Kjo lufte ka nxitur ne bote shume trazime e keqkuptime. Një pjese e tyre kane qene te pashmangshme, siç ndodh zakonisht me ngjarjet ku vihet ne balance paqja perballe luftes. Në nje rast te tille, eshte shume e lehte te behen spekulime. Eshte e lehte qe masat njerezore te vihen ne kampin e paqes dhe teper e veshtire te vihen ne ate te luftes. Nje tradite e tere, qe s'mund te mos quhet fisnike, nje kulture dhe nje etike e njohur e shtyn opinionin drejt zgjedhjes paqesore. Per fat te keq, jane me te pakte njerezit qe e shtrojne problemin pak me ndryshe. Po te behet pyetja: "eshte vertet lufte kunder paqes kjo qe zhvillohet sot, apo eshte tjeter gje?" do te shohim se krejt optika ndryshon.

Në te vertete, kjo nuk eshte lufte kunder paqes, por eshte lufte kunder nje lufte tjeter, nje lufte barbare nga me te egrat e me te pabesat qe ka njohur historia njerezore, dhe qe po pergatitet m'u ne syte tone. Bota s'mund te jete e verber perpara kesaj katastrofe te ardhshme. Himnet per paqen ne kete rast, nuk jane himne te paqes, por te fatkeqesise.

55 Keni shprehur mendimin se per ne shqiptaret, eshte me lehte te orientohemi ne kete zgjedhje. Eshte çeshtja e Kosoves, apo ka edhe te tjera?

Kadare: Natyrisht, ne radhe te pare eshte ajo qe perjetuam lidhur me Kosoven. Me qarte se kushdo e kemi perjetuar tmerrin e qendrimit duarkryq te botes perballe masakrimit te Kosoves. Ne e dime se sa kriminal do te ishte qendrimi duarkryq, ne emer te paqes, ashtu siç e dime se sa fisnike ka qene nderhyrja, ne emer te shpetimit te nje populli.

Mendoj se ka edhe nje arsye tjeter. Si ne pasqyre, ne po shohim nje pjese te se kaluares sone, sidomos kohen kur diktatura shqiptare, duke ndjere fundin e saj, egersohej. Kercenimet se ne rast turbullimesh kishte lista me emrat e atyre qe do te pushkatoheshin menjehere, ngjajne aq shume me kercenimet e diktatures irakiane kunder popullit te vet. Ngjajne shume fryrjet prej gjeli: "Jemi te pamposhtur edhe sikur te na sulmojne bashke NATO me Traktatin e Varshaves"! Ngjajne mashtrimet e radios, parullat anti-amerikane, rrezimi i shtatores se Sadamit.

55 Qëndrimi qe ka mbajtur vendi yne ne kete konflikt, mendoni se mund te mbuloje mungesat e medha te qeverisjes, si dhe kritikat teper te rrepta qe perseri iu bene kohet e fundit Shqiperise nga organizmat nderkombetare ,lidhur me korrupsionin, trafiqet, etj.?

Kadare: Kurrsesi nuk mendoj se keto dy gjera mund te perzihen. Dhe duhet te themi, lavdi Zotit, qe ndodh keshtu. Perndryshe, ca qendrime te drejta, nje here ose dy here ne vit, do te ktheheshin ne pengese serioze per te gjitha punet ne Shqiperi. Asnje qendrim, qofte edhe i shkelqyer politik nuk mund te perligje problemet e pazgjidhura te nje vendi. Për fat te keq, ne kemi ende shume te tilla, turp i qeverive te njepasnjeshme, qe vijne e shkojne pa i zgjidhur.

Te mesuar shpesh me fjale te medha, thene ndryshe me profka, ka shume politikane qe harrojne se ato s'hyjne ne pune pa ca gjera madhore, por qe jane bazike per jeten. Nuk e kam fjalen vetem per korrupsionin, trafiqet, por po rikthehem te ca gjera, te cilat jane te padurueshme, por qe ne po mesohemi t'i durojme: varferia, shkaterrimi i sistemit arsimor e gjer te mungesa e dritave dhe e ujit. Para se te sulmonin Bagdadin, anglo-amerikanet prene dritat dhe ujin e kryeqytetit ku ishte strehuar tirani i Irakut. Dritat dhe ujet priten per ta çoroditur, per ta thyer moralisht, per ta rrezuar nje vend. Natyrisht qe s'kemi arritur ne ate shkalle çmendurie sa te mendojme se kur administrata shqiptare, me lehtesine me te madhe mbyll çelësin e dritave apo te ujit, ajo e konsideron si pale kundershtare popullin shqiptar, pale qe duhet hutuar me erresire perpara sulmit . Megjithate, edhe kjo qe po ndodh, edhe ky mesim me te keqen, nuk deshmon per ndonje mendje normale.

55 "Ligji i Luftes "me Greqine, per te cilin disa here eshte deklaruar se nuk eshte hequr, kurse ky ka qene mashtrim, eshte ngritur perseri kohet e fundit me force nga shtypi dhe opinioni shqiptar. Ç'mendoni per kete mungese transparence te qeverise se sotme, aq me teper qe ky ligj lidhet me pronat e çameve?

Kadare: Pyetja juaj lidhet me nje çeshtje themelore te klases politike shqiptare, nje karakteristike te keqe te saj, prej se ciles burojne ndoshta gjithe te keqijat e tjera. Kjo eshte mungesa e seriozitetit ndaj puneve te vendit. Per gjysme shekulli sundimi komunist, Shqiperia ka vuajtur nga mungesa e normalitetit. Me politiken e saj vetevrasese, me aleancat qesharake, me gjithçka tjeter, vendi yne u be shpesh here gazi i botes. Pas renies se komunizmit, po te perpiqeshim te kthenim ne dy fjale te zakonshme aspiratat, thirrjet per lirine, demokracine, Evropen e të tjera, ato dy fjale do te ishin: normalitet dhe seriozitet. Jane dy faktore qe s'mund te ndahen, madje secili e perfshin tjetrin.

Per te mos u zgjatur ne gjera te njohura, "Ligji i Luftes" me Greqine ben pjese ne koleksionin e gjerave anormale, me te vetmin ndryshim se ketu eshte perzier edhe nje shtet tjeter. Mosheqja e ketij ligji nga parlamenti grek ka dy ane: e para tregon shperfillje per nje vend fqinje, e dyta, fsheh nje dredhi meskine: çeshtjen e pronave te çameve. Pranimi heshturazi i kesaj shperfilljeje fyese prej Shqiperise zyrtare, s'tregon asgje te mire.

Une jam per marredhenie sa me te mira, mundesisht te shkelqyera, me fqinjet tane ballkanike, ne radhe te pare me Greqine. Por vete fjale "marredhenie", e jep thelbin e asaj qe shpreh. Marredheniet s'mund te jene veç te ndersjellta.

Greqia duhet te heqe dore nga racizmi politik, qe ne forma te ndryshme e ne rrethe te ndryshme shfaqet kunder Shqiperise. Shqiperia s'duhet te rrije gojembyllur perpara ketij racizmi. Fakti qe Greqia ben pjese ne Evrope dhe ne NATO, e Shqiperia jo, nuk eshte ndonje hatu per Greqine, e nje pengese per Shqiperinë. Perkundrazi, nepermjet organizmave nderkombetare, Shqiperia e ka me lehte te kerkoje te drejten e saj.

"Ligji i Luftes", qe Greqia nuk e heq, nuk eshte vetem grotesk, siç duan ta paraqesin disa. Ai eshte ne radhe te pare, fyes. Ai mund te merret si nje test, per te pare se gjer ku vazhdon ta duroje poshterimin ky vend. A do te guxonte Greqia te mbante nje ligj te tille me ndonje vend tjeter? Kaq e papeshë qenka Shqiperia per parlamentin grek, saqe ky nuk gjeti 10 minuta kohe per te hequr nje ligj te turpshem?

55

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 13-5-2003 nė 08:57 Edit Post Reply With Quote
A EKZISTON LIGJI I LUFTES ME GREQINE?

Nga Marko Bello

Eshte ne nderin e te gjitheve qe sot te diskutojme seriozisht nje ceshtje teper te rendesishme per marredheniet shqiptaro-greke, sic eshte i ashtuquajturi "ligj i luftes me Greqine", i cili per shume vjet eshte bere pengese per zhvillimin normal te marrdhenieve midis Shqiperise dhe Greqise, ne dem te interesit te dy popujve tane miq, te klimes se mirebesimit, bashkepunimit dhe sigurise ne rajonin tone. Vlen te theksohet fakti se pas Luftes se Dyte Boterore, marrdheniet midis vendit tone dhe fqinjit jugor kaluan momente te veshtira, te cilat kulmuan me debimin e popullsise came ne vitet '44-'45 dhe provokacionet ushtarake te gushtit 1949. Megjithate, interesi i perbashket i te dy popujve per te jetuar dhe bashkepunuar ne paqe dhe miqesi detyroi qeverite e te dy vendeve te binin dakord per te vendosur marrdhenie diplomatike ne '71. U krijuan keshtu premisa reale per zhvillimin gradual te marrdhenieve ne disa fusha, kryesisht tregtare dhe kulturore. Pavaresisht ketyre zhvillimeve, ngarkesat negative te se kaluares dhe vecanerisht ekzistenca e gjendjes se luftes me Shqiperine, vazhdonin te percillnin hije dhe mungese sinqeriteti reciprok.

Si rezultat i presionit pozitiv te krahut progresist grek, i cili kerkonte nje hapje me te madhe ndaj Shqiperise fqinje, me 23 prill te '86, Papandreu ndermori iniciativen per te hequr ate qe ai e quajti "gjendje anormale te luftes me Shqiperine". Ndersa me 28 gusht '87, sekretari i pergjithshem i shtypit dhe informacionit te qeverise greke, Sotiris Kostopullos njoftoi komunikaten e mbledhjes se Keshillit te Ministrave, sipas se ciles "qeveria deklaron se karakterizimi i Shqiperise si shtet armik ka pushuar se ekzistuari".

Pyetja qe lindi ne ate kohe dhe qe vazhdon, ne menyre absurde, te shtrohet edhe sot eshte: A u hoq ligji i luftes me Shqiperine? Madje, edhe MPJ e Shqiperise, me shkresen e saj, nr. 131, date 18 qershor 1999, i kerkonte MPJ greke te konfirmonte nese ligji i luftes ishte abroguar. MPJ greke, me shkresen nr.237/269, date 28 korrik 1999, shprehej se "Ligji 2636 i 1940 dhe Ligji 4506 i 1965 jane ende ne fuqi". Sigurisht, MPJ e Greqise kishte plotesisht te drejte, ndersa diplmacia dhe shteti shqiptar edhe kesaj radhe nuk arriten te kuptonin qarte ndryshimin midis ligjit dhe dekretit mbreteror. Per te kuptuar me qarte kete problem duhet te ve ne dukje:

Se pari, nuk ekziston dhe as nuk ka ekzistuar ndonjehere ndonje ligj lufte me Shqiperine, sepse Ligji 2636/40 i 10 nentorit 1940 ben fjale "Mbi veprimet juridike te armiqve dhe konfiskimin konservativ te pasurive armike", pa percaktuar shtetet armike. Ky ligj, vazhdon te mbetet ne fuqi edhe sot, ndaj them se pala greke ka qene e sinqerte. Se dyti, ai qe e afekton direkt Shqiperine eshte Dekreti Mbreteror, dale ne te njejten dite me ligjin e siperpermendur, dekret i titulluar "Mbi caktimin shtete armike, sipas kuptimit te ligjit 2636/40, te Italise dhe Shqiperise". Nese ky dekret nuk do ta percaktonte Shqiperine shtet armik, ligji i luftes nuk do te kishte pasoja juridike. Eshte per kete arsye qe qeverite shqiptare para dhe pas renies se regjimit komunist duhet te kishin kerkuar pikerisht shfuqizimin e ketij dekreti dhe jo te ligjit.

Se treti, eshte e pashpjegueshme se si nga ana jone nuk eshte kuptuar ky dallim esencial, aq me teper qe edhe pala greke ne vitin '87 i eshte referuar dekretit mbreteror, pavaresisht se i mungoi vullneti politik per ta realizuar ate pa ekuivok. Me te drejte konstitucionalisti grek Kasimatis e interpretoi sakte hapesiren juridike qe kishte ne dispozicion Qeveria Greke per te shfuqizuar dekretin mbreteror, ne perputhje me nenin 36 te Kushtetutes greke. Ne ate kohe, Athina pretendoi se kishte marre nje vendim per shfuqizimin e dekretit mbreteror, por as sot nuk dime me siguri nese ka nje vendim te tille qe te jete botuar ne gazeten zyrtare. Ne fushen juridike, nuk jane deklaratat ato qe prodhojne efekte juridike, por vendimi i Qeverise. Edhe kur nga ana jone iu kerkua pales greke te provonte me shkrim heqjen e gjendjes se luftes, kerkesa ishte e gabuar qe ne start, sepse ishte pikerisht ky dekret qe e implikonte Shqiperine dhe jo ligji ne vetvete. Ligji ka efekte negative per pasurite e shqiptareve vetem sepse dekreti e parashikon Shqiperine si pale armike. Ne rast se e marrim te mireqene anullimin e dekretit mbreteror nga ana e Qeverise Papandreu, bie automatikisht parashikimi ne ligj mbi sekuestrimin konservativ te pasurive te shtetasve shqiptare ne Greqi.

Se katerti, rezulton se heqja formale e Shqiperise nga gjendja e luftes me Greqine, nuk eshte ceshtje e parlamentit, por e qeverise greke. Me neshkrimin e Traktatit te Miqesise midis te dy vendeve, pala greke pranoi "ipso facto" shfuqizimin e dekretit. Vetem keshtu mund te shpjegohet nxitimi i saj per te adoptuar ne Parlament ligjin 2664 "Mbi kadastren kombetare dhe rregullat e tjera", i cili u krijon veshtiresi shqiptareve qe kerkojne kthimin e pronave te tyre ne Greqi, per shkak te afateve kohore (1999-2004). Perfitoj nga rasti te pershendes inisiativen e Kryeministrit Fatos Nano, i cili se bashku me homolugun e tij grek Kostas Simitis kane marre persiper te zgjidhin problemin e pasurive te shtetasve shqiptare.

Shqiperia dhe shqiptaret kane qene dhe jane te interesuar per zhvillimin e gjithanshem te marrdhenieve me Greqine, te cilen, ashtu si dhe Italine, me te drejte e konsiderojme partner strategjik, dritare per te hyre ne BE dhe NATO. Per kete qellim mazhoranca socialiste ka kontribuar se tepermi ne drejtim te forcimit te marrdhenieve me Greqine. Personalisht, shpresoj dhe uroj qe miqesia e sinqerte dhe mirenjohja qe burojne natyrshem per deren e hapur nga greket er qindra mijera shqiptare ne nevoje, nuk duhet te vene ne diskutim nje nga parimet universale te te drejtave te njeriut, sipas te cilit e drejta e pronesise eshte e paparashkrueshme.

kj





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 13-5-2003 nė 09:03 Edit Post Reply With Quote
SKANDAL, NUK KA LIGJ LUFTE MES SHQIPERISE E GREQISE

Per here te pare dje ne parlamentin shqiptar u be nje zberthim juridik i ceshtjes, nga ana e deputetit socialist Marko Bello. Ky i fundit, pas dokumentave te shfletuara, ka vene re se ekziston nje dekret i qeverise greke, i cili ka shpallur Shqiperine dhe Italine si shtete armike. Ne baze te dekretit, eshte hartuar nga parlamenti grek Ligji i Luftes, i cili ishte ne fuqi per te gjitha "shtetet armike". Sipas fjales se deputetit Bello ne Parlament, historikisht, kerkesa e bere nga qeveria shqiptare, eshte formuluar gabim. Sepse gjithmone eshte kerkuar nese eshte shfuqiziat Ligji i Luftes, por Parlamenti grek asnjehere nuk e ka shfuqizuar ate. Pala shqiptare, sipas arsyetimit te deputetit te komisionit te Politikes se Jashtme, duhet te kerkoje sqarime per dekretin e firmosur atehere. Nese shfuqizohet ky dekret, atehere nuk ka me armiqesi mes Shqiperise dhe Greqise, ndaj nuk ka dhe ligj lufte mes dy vendeve. Sipas arsyetimit, nese shfuqizohet dekreti, kjo do te thote se te gjitha tokat e aneksuara nga greket si "placke lufte", duhet te kthehen tek pronaret e tyre te vertete, dhe ne rastin konkret, behet fjale per tokat e cameve. Ne baze te dokumentave te kerkuara ne Ministrine e Jashtme, ne vitin 1999, ka nje kerkese nga ish-Ministri i Jashtem Milo, i cili i kerkon zyrtarisht Greqise, nese ekziston Ligji i Luftes, dhe ata jane pergjigjur ne menyre positive, kur ne fakt, duhej te kerkohej sqarim nese ekziston dekreti. Eshte e para here qe nga Parlamenti shqiptar behet nje arsyetim i tille per ceshtjen, e paverejtur kjo edhe nga juristet.


kj

NANO- BERISHA, NE SINKRON PER LIGJIN

Kryeministri Fatos Nano dhe kundershtari i tij, Sali Berisha, dolen me nje qendrim te perbashket duke e konsideruar te mbyllur ceshtjen e ligjit te luftes mes Greqise dhe Shqiperise. Kryetari i opozites Berisha pohoi se nuk kishte situate lufte mes dy vendeve dhe se ky problem ishte zgjidhur pas miratimit te traktatit te miqesise mes dy vendeve i nenshkruar ne vitin 1996. Sipas tij, qeverite socialiste kishin injoruar procedurat qe duheshin ndjekur per te zhbllokuar problemet qe mbante peng ekzistenca e ketij ligji. "Zgjidhja e ceshtjes se pronave te cameve te debuar ne vitin _45, duhet te kishte marre tashme nje zgjidhje. Por ketu u instalua PASOK-u, i cili shtetezoi te drejtat e minoriteteve. Tashme nuk ka situate lufte mes dy vendeve. Nano u kujtua vetem per pronat e veta", tha Berisha. Ai pohoi se ne vitin 1991 ekzistonte nje situate aspak e favorshme mes Shqiperise dhe Greqise, pasi nga pala greke nuk ekzistonte nje mareveshje ku te njiheshin kufijte e vendit tone, por qe u kaluan me shpeshtimin e kontakteve bilaterale mes dy vendeve. Nano, i thirrur ne mocionin me debat nga disa deputete te opozites per te sqaruar takimin e tij te fundit me Kryeministrin grek Kosta Simitis ne Athine, pohoi se ceshtje e ligjit te luftes ishte e mbyllur dhe nuk duhet te binim ne gracken e provokimeve te perditshme per kete ceshtje. Marredheniet midis Greqise dhe Shqiperise sipas Nanos, kishin marre dimensione te reja gjate viteve te fundit, ku politika e jashtme shqiptare priret drejt modernitetit dhe jo mbeturinave arkaike te historise. "Pas vendosjes se marredhenieve diplomatike mes dy vendve fqinje ne maj te vitit 1971, jane nenshkruar mbi 90 marreveshje dypaleshe, gjysma gjate 10 viteve te fundit, te cilat kane si synim thellimin e bashkpunimit ne te gjitha fushat me interes te perbashket. Me z.Simitis, si kyrminister i vendit qe kryeson BE-ne, ndame shqetesimin e perbashket per thellmin e kontakteve mes dy vendeve, me qellim qe te pershpejtoihet procesi i integrimit te Ballkanit ne strukturat europiane, diskutuam per Samitin e Selanikut. Ai rikonfirmoli se ceshtja e ligjit te luftes mes dy vendeve, ishte mbyllur me nenshkrimin e Traktatit te miqesise mes dy vendeve", tha Nano. Nderkaq ai pohoi se pala greke do te filloje pas qershorit punen per t'i dhene nje zgjidhje te mundshme ceshtjes se pronave te cameve ne Greqi. Sipas tij edhe qveria shqiptare kishte ngrituar per kete problem nje grup pune, i cili po merrej me shqyrtimin e dokumentacionit dhe perpilimin e akteve ligjore, te cilat me pas do te kordinoheshh me nje grup pune te perbashket me palen greke. Vendosja e pasurive te cameve nen sekuestro-konservative ne vitin 1945, dhe mosnjohja e kufijve, ishin dy problemet kryesore qe kishin dale nga Ligji i Luftes te vendosur nga shteti grek pas fillimit te luftes italo-greke. Nano dhe Berisdha shkembyen edhe dje replika me njeri-tjetrin, pasi shefi i opzotes pohoi se Nano perdorte emer te dyte ne Athine. Nano iu kunderpergjigj duke thene se "Berisha po sillej si karagjoz politik".

kj

Nuk dua te besoj keto qe shkruan kj , por ne rast se jane te verteta po shkruaj:



Deputete shqiptare jeni idiote!

Qeveritare shqiptare jeni idiote!

Duhet te kalojne 60 vjet dhe asnje njeri nuk eshte i zoti te paraqese dokumentet zyrtare e te konsultoje juriste te te drejtes nderkombetare per nje ceshtje jashtezakonisht te rendesishme per interesat KOMBETARE! ( sic jane pronat tona ne greqi)





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 13-5-2003 nė 09:20 Edit Post Reply With Quote
Parlamenti debaton mbi ligjin e luftës Shqipëri- Greqi

Berisha: Nano shiti "interesat" e çamëve

Parlamenti shqiptar ka zhvilluar dje një debat disa orësh në lidhje me ekzistencën e Ligjit të Luftës mes Shqipërisë dhe Greqisë, që mbahet në fuqi nga pala greke. Një grup deputetësh të opozitës kishin kërkuar mocionin për debat me kryeministrin Nano në lidhje me këtë çështje, duke e akuzuar qeverinë e drejtuar prej tij si të paaftë në zgjidhjen e problemeve që ekzistojnë mes Shqipërisë dhe Greqisë. Deputetët e opozitës janë shprehur se problemet e akumuluara nga njëri vit në tjetrin janë anashkalur nga qeveritë socialiste, të cilat nuk kanë bërë asgjë për të zgjidhur problemin e tokave të popullsisë çame apo për t’i dhënë një zgjidhje problemit të arsimimit të shqiptarëve që jetojnë në Greqi. Opozita është shprehur se nëse nga qeveria shqiptare gjatë viteve të fundit do të kishte më shumë seriozitet, atëherë problemet do të hynin në rrugën e zgjidhjes. Nga ana e tij, kryeministri Nano i gjendur përballë akuzave të shumta, të vetmin argument që ka përdorur ka qenë një marrëveshje e fqinjësisë së mirë, ose një marrëveshje bashkëpunimi e nënshkruar nga ish-presidenti Berisha dhe ish presidenti grek në vitin 1996. Nano duke cituar pjesë nga kjo marrëveshje është shprehur se ajo zhvlerëson totalisht Ligjin e Luftës mes dy vendeve, duke shtuar se tashmë Shqipëria dhe Greqia kanë një bashkëpunim shumë të mirë dhe efikas në të gjitha fushat. Nano është shprehur se, përmes marrëveshjes së vitit 1996, por edhe gjatë viteve të fundit, shumë nga çështjet kanë hyrë në rrugën e zgjidhjes, por ai nuk ka përmendur asnjë rast konkret. "Tashmë janë ngritur dy komisione të përbashkëta me anë të së cilave synohet zgjidhja e problemeve mes dy vendeve. Ligji i Luftës nuk ekziston pasi bashkëpunimi mes dy vendeve dhe hapja e negociatave mes Shqipërisë dhe BE-së, në një kohë kur kryesia e presidencës së BE-së udhëhiqet nga grekët, tregon shumë mirë se Ligji i Luftës është një dokument i pavlerë", ka deklaruar Nano. Gjithsesi, ky i fundit nuk ka mundur t’i japë përgjigje pyetjeve që i janë drejtuar nga deputetët e opozitës, të cilët i kanë kërkuar kryeministrit të sqarojë opinionin publik, se pse parlamenti grek nuk voton kundër Ligjit të Luftës. Gjithashtu, kreu i Ekzekutivit nuk ka mundur të japë një përgjigje, sepse Greqia dhe institucionet e vendit fqinj nuk fusin në rrugën e normalizimit dhe zgjidhjes problemin e tokave për popullsisë çame, apo edhe për arsimimin.

Nga ana tjetër opozita ka pranuar se ligji nuk ekziston në realitet, duke pohuar se mes dy vendeve nuk ka një situatë lufte, por ka akuzuar qeverinë Nano dhe vetë kryeministrin për fshehtësinë e tij, në lidhje me moszgjidhjen e problemeve dhe mossensibilizimin e opinionit ndërkombëtar për situatat e krijuara. Kreu i opozitës Berisha është shprehur se debati për një çështje të tillë po zhvillohet sot për faktin se Nano kur erdhi në pushtet kishte një platformë fondamentale, me anë të së cilës ai kërkonte të mohonte çdo arritje që ishte bërë përpara se ai të merrte pushtetin. Berisha është shprehur se dy nga problemet më thelbësore që ekzistojnë mes Shqipërisë dhe Greqisë janë çështja e pronave, si dhe arsimimi. "Problemi i pronave u krijua pas Luftës së Dytë Botërore, ku Greqia filloi një politikë krejtësisht antishqiptare ndaj popullsisë shqiptare, duke i konsideruar heronjtë e lirisë si bashkëpunëtorë me pushtuesin", u shpreh Berisha. Më tej duke analizuar problemin, Berisha tha se në 1998, gjatë një takimi që kishte pasur me kryeministrin Simitis, i kishte kërkuar atij zgjidhjen sa më shpejt të problemeve, të cilat ishin mohuar totalisht nga kryeministri grek. "I thashë zotit Simitis se problemet ekzistojnë, se ato janë reale dhe duhet të zgjidhen konform marrëveshjes së nënshkruar mes dy presidentëve në vitin 1996.", u shpreh Berisha. Sipas tij, moszgjidhja e problemeve dhe fakti që qeveria shqiptare ka heshtur, ndodhën për shkak se në Tiranë është instaluar PASOK-u shqiptar. "Nano, kur shkon në Greqi, thotë se quhet Fotiadh, por grekët i thonë se Fotiadh i quhet i gjyshi dhe se kryeministri e ka emrin Fatos", i është drejtuar kreu i opozitës kryeministrit, duke i kujtuar atij sesa pak i angazhuar ka qenë ai në zgjidhjen e problemeve. Berisha tha se qeveritarët shqiptarë në asnjë moment nuk u kujtuan për pronat e çamëve, dhe as për arsimimin e tyre, ndërkohë që nuk janë harruar pronat e tyre, nuk harruan të bënin investime në vende të ndrsyhme, apo të hapnin llogari bankare. "Qeveritarët duhet të tregohen të denjë për t’i dhënë një zgjidhje problemeve. Dy kombet, si ai shqiptar dhe ai grek, kanë qëllime të njëjta. Askush nuk pengon shqiptarët të gëzojnë të drejtat e tyre, sikundër askush nuk pengon grekët të gëzojnë të drejtat që kanë. Secili vend ka nga një Gjykatë të Lartë, por unë mund t’ju them se ka një gjykatë ndërkombëtare, e cila qëndron më lart se gjykata e lartë greke dhe se ajo shqiptare", u shpreh Berisha. Nga ana tjetër deputetët e mazhorancës duke dalë në mbrojtje të qeverisë e kanë cilësuar debatin thjesht si informues, ndërsa kanë rrëzuar poshtë të gjitha deklarimet e opozitës. Sipas mazhorancës ligji i luftës nuk ekziston për faktin se mes dy vendeve ekzistojnë marrëdhënie shumë pozitive në çdo fushë.

tema





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
Anton Ashta

Postuar mė 13-5-2003 nė 09:27 Edit Post Reply With Quote
Ministria e Jashtme greke konfirmon ekzistencën e ligjit të luftës mes dy vendeve

Ministria e Jashtme shqiptare mban të fshehtë përgjigjen ‘sekrete’ të grekëve

Pala greke nuk ka qenë aspak e "mëshirshme" me kryeministrin Nano dhe qeverinë shqiptare në lidhje me ekzistencën e ligjit të luftës mes dy vendeve në prag të diskutimeve në Kuvend për këtë problem.Dje pak orë para fillimit të seancës plenare ku qeveria duhet të mbronte idenë e mos ekzistencës së ligjit të luftës mes dy vendeve, Shqipëri-Greqi, zbulohet një dokument I cilësuar ‘sekret’ në arkivën e ministrisë sonë të Jashtme.Ky dokument është përgjigja zyrtare e Ministrisë së Jashtme greke e cila konfirmon zyrtarisht se ligji I luftës ekziston pavarësisht deklaratave politike të kryeministrit grek Simitis dhe atij shqiptar fatos nano, deklarata të cilave iu shtua edhe ajo e ambasadorit Iliopulos në Shqipëri që nuk pranonte ekzistencën e ligjit në fjalë.Por përgjigja zyrtare e Greqisë e dokumentuar tashmë nga institucioni I ministrisë sonë të Jashtme nuk I le asnjë zgjidhje tjetër kryeministrit Nano që me sa duket nuk ka asnjë dokument tjetër për të provuar të kundërtën e pohimeve zyrtare të Athinës.Pavarësishnt deklarimeve të ndrzshme politke të krerëve të ekzekutivit të dy shteteve ligji i Luftës n uk është rrëzuar nga legjislaivi grek si organi më I lartë vendoimarrës I një dempokracie parlaemntare.

tema

Dhe rremuja eshte totale!





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
burimuji

Postuar mė 13-5-2003 nė 23:38 Edit Post Reply With Quote
Mbeshtetja ne Forcat e Veta ...

Nje "zallamahi" e vertete, kjo per shkak te politikaneve e pushtetareve Shqiptare.

Emigranti i ardhur nga Rumania, M. Bello, paska gjetur "vezen e Kolombit" me ate te ashtuquajturin dekret mbreteror grek, e te tjera brockulla pa fund.

Si nuk paskan gjetur kohe R. Alia, S. Berisha, R. Mejdani, e tash se fundi, A. Moisiu e F. Nano, MPJ, e keshilltari M. Kapllani te interesoheshin prane ambasades alias qeverise italiane, se si e kane zgjidhur apo kapercyer ata kete problem, kur dihet se futja e Greqise ne NATO eshte bere me konsensusin edhe te Italise, po ashtu edhe pranimi i Greqise ne Komunitetitn Europian, etj veprimtari politiko-shteterore me efekte aq te medha e te rendesishme ekonomike, politike, ushtarake e juridike? Po

Apo gjithmone do te kerkohen zgjidhje "ne menyre krijuese" ala-shqiptarokomuniste, terhiq e mos keput?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
AGRON RUMI

Postuar mė 14-5-2003 nė 14:26 Edit Post Reply With Quote
Berisha ne vazhden e antikombetarizmit te tij,eshte dakort me Nanon, se ligji i luftes mes Shqiperise dhe Greqise nuk ekziston.Shihni ku arrin pafytyresia e kameleoneve te politikes,shpresoj se besniket e Doktorit, te ndalen dhe te pranojne idiotesine(antishqiptarizmin) e idhullit te tyre.
View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member
nikė palkola

Postuar mė 14-5-2003 nė 19:35 Edit Post Reply With Quote
Plotësisht pajtohem me shkrimin e të nderuarit Agron Rumi. Këta janë patriotët e të djathtët me në krye Berishën. Janë jo kameleonë, piruetopolitikanë, pseudopatriotë, por zvarranikë, të pa dinjitet e tradhëtarë të popullit, të gjithë ata që kërcejnë sipas muzikës greko-serbe, që janë sahanlëpirësa të grekëve, e përdhosës të shkretës Shqipëri... Mjer populli që i ka lindur, dhe mjer Shqipëria që po e shkelin këta bij të saj, njësoj siç e kan shkelur e po e shkelin të huajt!!!





Ini dhe përhapni Dashuri!
\"Ti Shqipëri më ep nderë,më ep emrin shqipëtar\"!...

\"Mos pyesni ç\'ka bërë Atdheu për ju, pyesni ç\'keni bërë ju për Atdheun\"!

View User's Profile Visit User's Homepage View All Posts By User U2U Member This User Has MSN Messenger   nik%EB+palkola 's ICQ status
Anton Ashta

Postuar mė 8-12-2004 nė 11:31 Edit Post Reply With Quote
Greqia: Ligjin e luftës e kemi ende në fuqi



Republika Helenike

Ministria e Punëve të Jashtme

E3 DIDDY

F.237/269



Notë Verbale

Ministria e Punëve të Jashtme të Republikës Helenike i paraqet nderimet e veta Ambasadës së Republikës së Shqipërisë, ndërsa në lidhje me Notën e Ambasadës No.131 Prot. të datës 18.06.1999, ka nderin ta informojë Ambasadën e nderuar se Ligjet Greke: Nr.2636 / 1940 dhe 4506 / 1966, janë sot e kësaj dite në fuqi.

Ministria e Punëve të Jashtme të Republikës Helenike shfrytëzon këtë rast, për t'i përsëritur Ambasadës së Republikës së Shqipërisë, sigurimet dhe konsideratat e saja më të larta.

Athinë, 28 qershor 1999

Ambasadës së Republikës së Shqipërisë Athinë







Hellenic Republic

Ministry of Foreign Affairs

E3 DIDDY

F.237/269



VERBAL NOTE

The Ministry of Foreign affairs of Hellenic Republic presents its compliments to the Embassy of the Republic of Albania and with reference to the Embassy's Note No 131 Prot. dated 18.061999 has the honor to inform the esteemed Embassy that the Greek Laws, No 2636 / 1940 and 4506 / 1966 are still in force.

The Ministry of Foreign Affairs of the Hellenic Republic avails itself of this opportunity to renew to the Embassy of the Republic of Albania the assurances of its highest consideration.

Athens, June 28, 1999

To the Embassy of the Republic of Albania, Athens

Nuk e di burimin e sakte te ketij materiali.

Sot jemi me 2004.

E mira do te ishte qe ti benim nje pyetje zyrtare ministrise se jashtme te Greqise, ne vete.

Si mendoni?





Por sot, Shqypni, pa m´thuej si je?

View User's Profile E-Mail User View All Posts By User U2U Member





Powered by XMB 1.8 Partagium Beta Build 20110207PM
Developed By Aventure Media & The XMB Group © 2002
Procesi i kryer nė 0.2653811 sekonda, 40 pyetje